Straszna prawda o ludzkości - CreepyPasta

Zdesperowany, by dowiedzieć się, dokąd prowadzi ta piekielna królicza nora. Myślę, że w tamtym momencie coś się zepsuło. Coś w systemie życia i śmierci, jaki istniał dla ludzkości przez... Boże, sam już nie wiem jak długo. Obudziłem się w nowym życiu. Jednak zalała mnie fala wspomnień. Naprzeciwko mnie przy stole siedziała kobieta, a obok niej dwoje dzieci beznamiętnie wpatrujących się w pustkę. Omal nie udławiłem się makaronem, który miałem w ustach. Wydusiłem z siebie jakieś przeprosiny, chyba po szwedzku, ale nie jestem pewien.

Wszystkie istoty znajdujące się w sali zastygły w bezruchu, ale prawie tego nie zauważyłem. Krzyk, który rozbrzmiał w mojej głowie, był tak potężny, że niemal wyrzucił mnie z powrotem do świata żywych. Ale wytrzymałem. Bóg jeden wie, jak bardzo tego żałuję. Przed oczami ciągle przesuwały mi się jakieś obrazy. Dzieci w szkole, zadania domowe. Pierwszy pocałunek, pierwsza praca, pogrzeb. A potem czarne niebo. Wojskowe syreny alarmowe. A zaraz po nich ogłuszający huk i oślepiający blask bomby wielkiego kalibru, uderzającej w naszego napastnika.

Żyję teraz, a raczej trwam w namiastce życia, którą nazywacie Ziemią, z roku 2019. Spisałem swoje notatki w niemal każdym znanym człowiekowi języku, przeżywszy już tyle żyć, że nie było to dla mnie problemem. Na razie plan jest bezpieczny i możemy go trzymać w tajemnicy przed głównym monstrum, jako że ten wciąż śpi, skanując kosmos automatycznymi zmysłami w poszukiwaniu nowego życia do pochłonięcia. Dlaczego to robi, wciąż pozostaje poza moim pojęciem. Może to taki żywy odkurzacz, wciągający śmieciowe istnienia we wszechświecie. Bóg jeden wie, czy zostaliśmy zakwalifikowani jako zbędni.