Mimikra - CreepyPasta

Mój dziadek uwielbiał las. Znał chyba wszystkie jego tajemnice. Często opowiadał mi o zwyczajach dzikich zwierząt. Uczył rozróżniać rośliny, tropy wilków, dzików i innych borsuków. Nie powiem, że zawsze mnie to interesowało, ale to dzięki niemu wiem teraz więcej niż niejeden harcerzek. Staruszek był też mistrzem w naśladowaniu ptasich głosów. Przyznam, że to akurat bardzo mnie imponowało. Próbowałem się nawet tej sztuki nauczyć. Niestety, bez rewelacji. Najlepiej wychodziło mi kłukanie kukułki, ale dziadek nie pozwalał mi jej naśladować. Mówił, że inne ptaki się jej boją i mogę niepotrzebnie je wystraszyć.

W ogóle tego gatunku raczej nie darzył sympatią. To właśnie od niego dowiedziałem się, że kukułka jest pasożytem lęgowym, który jak to zwykle bywa w tym okrutnym świecie przyrody, w bardzo cwany sposób nauczył się dbać o własne przetrwanie. Pamiętam, że kiedyś zapytałem dziadka, dlaczego inne ptaki są tak głupie, żeby nie zauważyć w gnieździe obcego jajka. Wyjaśnił mi wtedy, że kukułka często wybiera gniazda gatunków o podobnych rozmiarach i kolorach jaj, żeby lepiej się do nich dopasować. Poza tym niektóre ptaki w razie wątpliwości wolą podjąć ryzyko wychowania intruza, niż od razu zniszczyć część własnego lęgu. Pomijając wszystkie przyrodnicze kwestie, mam wrażenie, że dziadek po prostu się tej nieszczęsnej kukułki bał.

Twierdził, że okoliczni mieszkańcy wierzą, że odgłos kukułki zawsze zwiastuje zagrożenie, a nawet tragedię. Głupie, tym bardziej, że dziadek raczej nie był przesądny, a mimo to widziałem, jak się spina, gdy z oddali dochodziło to charakterystyczne kukułki. Dobrze, że od jakiegoś czasu ma zapewniony spokój w miejscu, gdzie ptaków jest raczej mało. Po niedawnych, wstrząsających wydarzeniach doznał załamania nerwowego i musieliśmy umieścić go w ośrodku, w którym ma zapewnioną całodobową opiekę. Ja też do tej pory przeżywam tamto traumatyczne doświadczenie i bardzo żałuję, że nie mam nikogo, z kim mógłbym o tym porozmawiać.

Jasne. Prowadź. Nie potrafiłem powiedzieć wtedy nic więcej. Od małego regularnie wędrowałem z dziadkiem po tym miejscu i nigdy wcześniej nie czułem się w nim tak niekomfortowo. Przedtem nie rozumiałem, jak ludzie mogą bać się tej pięknej, naturalnej oazy, z której płynie tyle kojącego spokoju. Ale w końcu dotarło do mnie, że znałem tylko jedną stronę leśnego świata. Szliśmy, mijając kolejne rzędy drzew. Dla mnie wszystkie wyglądały tak samo, gdziekolwiek bym się nie obejrzał. Pękające w oddali gałązki, delikatny szelest liści czy kłókanie kukułki w pełnym świetle dnia nie zdawały się być tak niepokojące jak teraz.

Dziadek drgnął. Wiedziałem, że wstrzymał oddech. Sam się trochę wystraszyłem, bo z tego co wiem, te ptaszyska raczej nie kłukają po nocy. Nie chciałem staruszka dodatkowo denerwować, więc zupełnie bez słowa chwyciłem go za rękę. Jego lodowata dłoń natychmiast odwzajemniła uścisk. Dziadku, damy radę. To tylko głupi ptak. Dokładnie wtedy, jakby w odpowiedzi na moje słowa otuchy, kukułka powtórzyła wołanie. Potem drugi raz i trzeci. W końcu zaczęła niepokojąco przyspieszać. Brzmiało to jak zacięty mechanizm w starym, zepsutym zegarze.

Bo przecież z kimś rozmawialiśmy do cholery. Próbowałem pomówić o tym z dziadkiem, chociaż rozmowa to chyba za dużo powiedziane. Mój niegdyś pogodny, rezolutny staruszek teraz całe dnie gapi się w okno. Tylko od czasu do czasu cichutko powtarza Kukułki dawno odleciały. Scenariusz Lady Macbeth Czytał Jakub Rutka