Krampus - CreepyPasta

Pozostałem nieruchomy jak wcześniej. Staruszek znów odwrócił się w stronę wiszących skarpet i włożył kawałek węgla również do tej należącej do Garetha. Widziałem za to, że brat dostał cukrową laskę i scyzoryk. Rachel nowy telefon i kilka ulubionych batonów. W końcu podszedł też do mojej skarpety, która zawsze wisi najbardziej z prawej strony, mimo że jestem środkowym dzieckiem. Zaczął grzebać w worku, a ja pochyliłem się do przodu, podekscytowany, by zobaczyć, co też będzie miał dla mnie. Święty Mikołaj wyjął dużą, czarną jak smoła bryłę węgla i wcisnął ją do mojej skarpety.

Obracał go przez chwilę w swoich długich, kościstych palcach. Potem wyjął kolejną bryłkę ze skarpety Garetha, a na końcu z mojej. Obejrzał je uważnie. Na jego twarzy pojawił się szeroki, wypełniony ostrymi zębami uśmiech. Wstrętny wachory. Usłyszałem jego zimny, szorstki głos, a po plecach przeszły mnie ciarki. Byłem sparaliżowany, zarówno strachem, jak i zachwytem wobec istoty, która krążyła po salonie. Myślałem, że idzie w stronę choinki, ale przeszedł obok niej i od razu skierował się w głąb korytarza, wprost do sypialni Lewiego i Gareta.

Przypomniałem sobie to, o co mówił tata, że Krampus bije niegrzeczne dzieci, zabiera je ze sobą, czasem zjada, a czasem potrząsa nimi i straszy, żeby w końcu zaczęły być grzeczne. Takie i jeszcze inne okropne myśli przelatywały mi przez głowę, kiedy potwór zakradał się do pokoju bliźniaków. Próbowałem krzyczeć z całych sił, ale nie mogłem wydać z siebie żadnego dźwięku. Gdy wreszcie udało mi się zawołać, Lewi! Garrett! Po ich pokoju zdążyły się roznieść przeraźliwe wrzaski. Lewi wybiegł z sypialni, tuż za nim Garrett. Nagle długie, powykręcane ramię stwora wypełzło z pokoju i chwyciło Garetha za nogę, wciągając mojego brata z powrotem do środka.

Zerwałem się na nogi i dałem lewiemu znak, żeby szybko wszedł na schody. Po chwili krzyki Garetha umilkły. Krampus wyszedł z pokoju sam. Jego nos wydawał się teraz krótszy, twarz jeszcze bardziej zniekształcona. Ścisnąłem dłoń Lewiego i pobiegliśmy do pokoju brada. Waliłem w drzwi raz za razem, ale on nie otwierał. Chciałem próbować dalej, ale słyszałem, jak to monstrum wchodzi na schody. Każde kolejne stuknięcie jego kroku wybrzmiewało coraz głośniej. Pognałem więc z Lewim do pralni i kazałem mu schować się w sypie na brudne ubrania. Gdy wszedł do środka, zacząłem opuszczać kosz z sypu, żeby mógł zjechać na dół, omijając potwora.

Wyszukaj imię. Niewiele myśląc usiadłem na krześle i wpisałem w puste pole Garrett Rockford. Na ekranie pojawił się wielki dziadek do orzechów, który po bokach głowy miał przyczepione dwa ciała. Każde wyglądało, jakby desperacko próbowało się od niego oderwać. Z malowanej twarzy zabawki przebijało się wielkie cierpienie, a oczy miały ten sam kolor, co oczy Lewiego i Garetha. Po chwili wpisałem frazę Lewi Rockford. Wyświetliło się dokładnie to samo, co przed chwilą. Zamarłem, patrząc na obraz w osłupieniu. Uzy wypełniły mi oczy i zaczęły spływać po policzkach.