Dziwny przypadek Marianne Reynolds - CreepyPasta

Marianne odwróciła się do mnie, opierając plecy o kaloryfer. Wyglądała inaczej. Włosy miała czyste i elegancko zaplecione. Nie widziałem już u niej śladów niedożywienia, tak jak ostatnim razem w szpitalu. Zapytałem, jak się czuję, wnioskując po wyglądzie, że być może, mimo wszystko, stan psychiczny uległ poprawie. – O, dziękuję. Nigdy nie czułam się lepiej – odparła z uśmiechem. Jej zachowanie również uległo zmianie. Była uprzejma i miła w rozmowie. Jej postawa pozwoliła mi nieco opuścić Gardę. Być może zobaczenie tego, co mi się przydarzyło, pomogło jej uporać się w końcu z wyimaginowanym przyjacielem.