Mentionsy Mentionsy
MysteryTV - Jakub Rutka
MysteryTV - Jakub Rutka

Duchy nie istnieją - CreepyPasta

08.08.2025 ·35 min 32 s

Lektor: Jakub Rutka☛ Instagram: https://www.instagram.com/jakubrutka☛ TikTok: https://www.tiktok.com/@jakub_rutkaWritten by Ryan BrennamanContent is available under CC BY-SAŹródło: https://creepypasta.fandom.com/wiki/No_Such_Thing_as_GhostsTłumaczenie: Aleksandra RutkaODWIEDŹ NASZ SKLEP NA WWW.MYSTERYTV.PLZamów unikatowe audiobooki i soundtracki!

Stała daleko od Jeremiego, tuż poza zasięgiem bardziej oddalonego źródła światła. Jeremy zajął miejsce pod pierwszą żarówką. W jej świetle czuł się trochę bezpieczniej. W końcu odważył się do niej zwrócić. Kim... kim jesteś? Jego głos lekko zadrżał. Z trudem próbował zdusić w sobie strach. Jestem Sally... Sally Johnson. Mam osiem lat i może pan... Ktoś dźgnął cię nożem, prawda? Przerwał jej Jeremy. Sally skinała głową. Pewien bardzo zły człowiek.

Jak na zawołanie, Jeremy wyczuł za sobą obecność mężczyzny w cylindrze. Tym razem usłyszał jego oddech, co trochę go rozbawiło. Bo niby dlaczego duch miałby oddychać? To on dźgnął cię nożem? Dwa razy? Sally, czy też jak jej tam było naprawdę, skinęła głową smutno, potwierdzając fakty. Jeremy uśmiechnął się szeroko. Grę uznał za skończoną. No to wpadliście, stwierdził wyciągając z kieszeni złożoną stronę z artykułem z gazety. Tutaj piszą, że została zdźgnięta trzy razy w klatkę piersiową.

Wymienili ze sobą kilka stłumionych słów. Jeremy widział, jak skinęła głową w odpowiedzi na to, co wydawało się pytaniem. Człowiek w smokingu cicho się zaśmiał. Uścisnęli sobie dłonie, po czym odwrócił się, by zająć miejsce u jej boku. Na jego twarzy pojawił się szeroki uśmiech. – Proszę – nalegał Jeremy. Jego ton, niemal błagalny, przykuł ich uwagę. – Prosisz? – zapytała zdziwiona Sally. – Muszę wiedzieć. Proszę. Dziewczynka parsknęła śmiechem. – He, he, he. Eee, mój drogi, już wkrótce się dowiesz.

Jeremy nie wychwycił ani jednej sylaby, ale czegokolwiek dotyczyła wiadomość. Sprawiło to, że Sally zadrżała. Chwilę potem skinęła głową i spełniła prośbę Jeremy'ego, oznajmiając z uśmiechem. Mój drogi, ja po prostu dokonuję zakupu. Zakupu? Ale jak to? Jakiego zakupu? Odparł nieco zdezorientowany Jeremy. Chyba tak się to określa. Przed chwilą ostatecznie doszliśmy w tej sprawie do porozumienia. Człowiek w kapeluszu uśmiechał się od ucha do ucha. Dosłownie.

Jego usta rozciągnęły się szeroko w poprzek twarzy. Z wyszczerzonej paszczy wyrwał się chichot. Gdy chwycił dłoń dziewczyny, energicznie nią potrząsnął. Najwyraźniej przypieczętowali jakąś umowę. Szkoda. Wiem, jak wielu oglądało już to miejsce. Słysząc to, mężczyzna we fraku skłonił się, po czym chowając się za dziewczyną, ostatecznie rozpłynął się gdzieś w mroku. Naprawdę podoba mi się to miejsce, powiedziała Sully, zakładając ręce za plecami. Ból jest tak świeży. Mówisz o moim domu? Nie. Mówię tak ogólnie.

Cień wreszcie wyłonił się całkowicie. Jeremy musiał odwrócić wzrok, gdy demon ściągnął skórę z ciała Sally, niczym obrós ze stołu. Nie mógł patrzeć, jak zacieniona rzecz wypełnia pustą powłokę, która kiedyś tworzyła postać tego niewinnego dziecka. Jak słusznie zauważyłeś, zawsze znajdą się jakieś niedociągnięcia. Wspomnienia bywają niewyraźne i ulotne. Tak więc są pewne wady, ale raczej powierzchowne. Kogo to obchodzi? Zazwyczaj mamy tu niedowiarków albo o całkowitych głupców.

Podobnie jak w przypadku gościa, który nawiedził jego dom, tak samo było ze wszystkimi innymi duchami. To nie żadne zagubione dusze, tylko poprzebierani wędrowcy. Szukali i oglądali. Sally różniła się od nich tylko pod jednym względem. Postanowiła dokonać zakupu. Nie jego, nie jego domu, ani nawet duszy. Kupiła całą znaną mu rzeczywistość. Gdy jego świat wpadał do złowieszczej paszczy, by stać się częścią rozpościerającego się na dole piekła, Jeremy był już pewien.

Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.