Drzewa pamiętają więcej niż ludzie - CreepyPasta

Po chwili światło się zapaliło. Budynek okazał się być drewnianym warsztatem z betonową posadzką. Pomimo bałaganu po bokach, na środku stała stara masywna heblarka, która właśnie się włączyła. Chłopak skulił się. Przedmiot, o który się potknął okazał się być kawałkiem rury ze stosu. Zakrwawiony Maciek schował się za nim. Jasne światło jarzeniówki dobrze oświetlało osobę, która weszła do środka. To Błażej z ciemnym workiem na plecach, w którym coś się poruszało. Maciek nigdy nie czuł się tak przerażony do tej chwili. Jednak nie minęła minuta, gdy zobaczył gorszą grozę.

Też dziś zjadłeś człowieka. Ale wcześniej wziąłeś sobie kawałek świętej kory dla zabawy. O czym ty mówisz? Chyba nie sądzisz, że mama dałaby jeść niewinną owieczkę. Nie krzywdzimy natury. Jedynie tych, którzy ją niszczą. Ludzi. W szczególności małych lub wścibskich. Maciek zwymiotował. Żółci krew zalała jego własne spodnie. Heblarka to owszem dzieło Błażeja. Na szczęście nasz pan czasem przemawia przez niego. Wtedy jest logiczny. Prawda, Błażej? Stać, policja! Już w najbliższy wtorek dostępny na DVD!

A powiedz, Błażeju, czemu włączyłeś heblarkę przy porwanym dziecku? Bo dziadek Leszy lubi zmielone, a ja lubię ju cykierki. Stać, policja! Agent Mulder! Szukamy kosmitów w wiosce! Wiuwiu! Bagiety jadą! Gdy moi rodzice tu przyjadą, zorientują się i będziecie mieli przesrane, chorzy sekciarze. Synu, nie przeklinaj. Już obraziłeś nasz święty Gaj. Do rozjaśnionego pochodniami kręgu weszli lekko przygarbieni rodzice Maćka. Ale co ty tu robisz? Nie ma co przedłużać agonii, Maćku. Czas byś zrozumiał, co lasy i nasze święte drzewo pamiętają. Odparła zmęczonym głosem matka, patrząc jak jej syn w stanie krytycznym siedzi przywiązany żyłami do drzewa.