Stoicyzm to wspólna droga

Droga stoicka to jest droga wspólna. Tą drogą trudno co do zasady iść samemu czy samej. Odpowiadam na to i podbijam ten wątek, bo były pytania, a to jest sprawa bardzo, bardzo, bardzo zasadnicza. Aż trzy razy bardzo powiedziałem, bo chyba będą takie trzy punkty o tym, że ta droga pracy nad sobą, poprawy siebie, droga stoicka jest drogą, która zawsze co do zasady będzie nam się układała lepiej Jeżeli będziemy nią szli wspólnie, być może są takie kawałki tej drogi, których samemu się przejść nie da. Marek Aureliusz pisze o tym bardzo ładnie, że jesteśmy współstworzeni do współdziałania, tak jak poszczególne liście w organizmie rośliny i że ta relacja z drugim człowiekiem, to powiązanie społeczne jest czymś, od czego się uciec nie da.

No i ładnie Marek o tym pisze. Ale dlaczego właściwie tak jest? Jak to właściwie działa? I właśnie wydaje mi się, że tutaj trzy takie strzały. Po pierwsze to, co już zaznaczyłem, że co do zasady ta droga, wspinaczka czasami, bo to nie zawsze jest łatwe, Jest drogą, po której samemu się daleko nie zajdzie, a czasami w ogóle się nigdzie nie zajdzie, tzn. potrzebny jest przewodnik czy przewodniczka, czuła lub nie czuła, potrzebny jest towarzysz, potrzebne są jakieś wskazówki. To jest droga, którą warto naprawdę iść nie samemu tylko w towarzystwie, no bo co do zasady wszystkie przedsięwzięcia lepiej jest robić nie samemu.