Jerzy Pilch

Rozmawiam z pisarzem w momencie, kiedy jest bardzo chory. Autor siedzi na inwalidzkim wózku, krtań zniekształca jego słowa, jednak zaprasza mnie do swojego królestwa, które znajduje się przy warszawskiej ulicy Hożej. Chwilę później wyjeżdża do Kielc, gdzie umiera. Rozmowa, choć ze względu na postępującą chorobę nie daje komfortu słuchania, pozostawia jednak w słuchaczach głęboki ślad. Tak jak twórczość Jerzego Pilcha, a także jego błyskotliwe słowa. - Do którego momentu człowiek jest młody?  - "Długo, do podjęcia decyzji”. "Choroba nie daje w jakimkolwiek swoim przebiegu niczego dobrego. Niczego nie pogłębia. Jak ja mam żyć życiem pogłębionym przez chorobę, to ja pier… To ja wole żyć życiem płytkim, ale zdrowym”. "Chwila rozpinania bluzki na czyichś stromych piersiach jaka jest, taka jest, ale nie jest chwilą strachu przed śmiercią. Wszystkie pozostałe – tak”. Zapraszam do wysłuchania bardzo osobistej rozmowy w audycji „Myślidziecka 3/5/7”, Katarzyna Stoparczyk