#8 Heidi 1979

Morderstwa na północy. Odcinek 8. Heidi 1979. W sprawach dotyczących zaginionych dzieci presja wywierana na organy śledcze jest zawsze szczególnie duża. Czy dzieciak uciekł tak po prostu? Może zabijał czas? Albo bał się wrócić do domu z powodu złego świadectwa? A może miał wypadek i został ranny lub stało się coś jeszcze gorszego? Zawsze należy jak najszybciej ustalić miejsce pobytu dziecka, ponieważ im więcej upływa godzin, a nawet i dni, tym większe niebezpieczeństwo, że doszło do przestępstwa. A im dłużej to trwa, tym trudniej jest zabezpieczyć ślady i znaleźć świadków, którzy mogą się przyczynić do rozwiązania sprawy.

Dla zapewnienia odpowiedniej dramaturgii przekazu, w części przypadków pominięto pewne szczegóły, jeśli uznano je za nieistotne. Prosimy pamiętać, że nasza seria zawiera sceny przemocy, które dla wielu osób mogą się okazać zbyt drastyczne. To, co za chwilę usłyszysz, to prawdziwa historia, przeanalizowana i opowiedziana przez Vivian Isabella Mcheuge-Pettersen, a następnie przedstawiona przez Pauliny Holz. Matka Heidi uważa siebie za złą matkę. Obawia się oskarżenia, że niewystarczająco zajmowała się swoją córką. Waha się więc przed natychmiastowym wezwaniem policji, mimo że Heidi nie ma już od kilku godzin.

Nie widzieli jej ani sąsiedzi, ani koleżanki czy koledzy od wspólnej zabawy. Heidi jest dziewczynką, która bez problemu potrafi spędzić kilka godzin buszując po piwnicy. Czasami składa niezapowiedzianą wizytę znajomym z bloku, na przykład kiedy jest głodna. Jest ciekawska i ufna. Podczas gdy niektórzy mieszkańcy uważają takie zachowanie za nieco natrętne, jej sąsiad Kel cieszy się z jej sporadycznych odwiedzin. Heidi spędza u niego dużo czasu, a on staje się dla niej kimś w rodzaju przyszywanego dziadka. Ale w tę niedzielę na pytanie matki dziewczynki czy wie, gdzie jest Heidi, nawet on nie potrafi odpowiedzieć. Tego dnia Kelly jeszcze jej nie widział. Widzi, że matka dziecka bardzo się martwi, on także jest zaniepokojony.

Dochodzi dwudziesta. Na zewnątrz już ciemno i dość zimno, a Heidi ma dopiero cztery lata. Tego popołudnia bawiła się sama w piaskownicy na podwórku, wyjaśnia jej mama. Regularnie sprawdzała, czy wszystko u niej w porządku, ale kiedy kwadrans przed szóstą chciała zawołać dziewczynkę na kolację, już jej tam nie było. Od tego czasu minęły dwie godziny. Dziewczynki nikt nie widział. Kiedy Kel sugeruje, by zawiadomić policję, matka Heidi się wzdryga. Obawia się, że zostanie przedstawiona jako wyrodna matka ze względu na to, że pozwala córce bawić się bez nadzoru na podwórku. Twierdzi, że dziecko na pewno niebawem się pojawi. Kel postanawia mimo wszystko zadzwonić na policję w Colin.

Wyjaśnia, że czteroletnia dziewczynka z bloku przy Nore Marks Way nie wróciła do domu. Jest Niedziela Palmowa 1979 roku. W Danii właśnie rozpoczęła się przerwa wielkanocna. Świat z niepokojem śledzi informacje o awarii elektrowni jądrowej Three Mile Island w USA. Szerokim echem w prasie odbija się również upadek reżimu, szacha i powrót cieszącego się sympatią Irańczyków Ayatollaha Khomeiniego. Wiadomości z kraju zdominował zamachowiec Zglaf Zaxe, który przez trzy lata siał strach i terror serią zamachów bombowych w okolicach Kopenhagi i właśnie został skazany na pięć lat więzienia. W Kolin, stolicy okręgu Jutlandia Południowa, w wiadomościach pojawią się wkrótce informacje o zaginionej czteroletniej Heidi.

Wszystko będzie się kręcić wokół tego tematu. Policja w Kolin reaguje w niedzielę wieczorem, natychmiast po telefonie Kella. Bloki mieszkalne przy Noremarkswaj znajdują się na północnych obrzeżach miasta, nieopodal Nowego Szpitala. Szukając Heidi, policja sprawdza teren z pomocą psów, a nawet przy wykorzystaniu helikoptera. Jest zimno i ciemno. Dziewczynka mogła zabłądzić dosłownie w każde miejsce w okolicy. W nocy teren poszukiwań zostaje rozszerzony. Przeczesywane są też okoliczne jeziora i cieki wodne. Bez rezultatu. Poszukiwania Heidi trwają do samego rana. Jej matka i ojczym twierdzą, że ostatni raz rozmawiali z nią około godziny 16. Na krótko weszła do mieszkania, a potem z powrotem pobiegła na dół.

Heidi ma na sobie zieloną kurtkę z czarnymi ściągaczami, sweter w czerwone paski, niebieskie dżinsy, czarne chodaki, okulary i małe, złote kolczyki z zawieszkami w kształcie serduszek. W poniedziałek rano policja ponownie rozszerza teren poszukiwań. W przeszukiwaniu zalesionego terenu i kilku wałów ziemnych w pobliżu osiedla, gdzie często bawią się dzieci z najbliższej okolicy, pomagają także mieszkańcy. Kilku świadków donosi policji, że w niedzielę słychać było pisk opon hamującego samochodu. Niektórzy informują też o tępym odgłosie uderzenia. Ale jeśli Heidi została potrącona przez samochód, to dlaczego jej nie znaleziono? W mieszkaniu matka dziewczynki słucha przez cały dzień w radiu doniesień o zaginionym dziecku.

Wie, że Heidi mogłaby być łatwą ofiarą pedofila, ponieważ nie przejawia lęku przed kontaktami nawet z nieznajomymi. Gdyby przyjazny dorosły zaprosił ją do samochodu, z pewnością nie miałaby większych oporów, by do niego wsiąść. Policja podejrzewa, że mogło dojść do wypadku. Wszyscy wierzą, że dziecko musi być gdzieś w okolicy. Dlatego zasięg poszukiwań znów zostaje zwiększony. Jednak z każdą godziną gaśnie nadzieja na odnalezienie dziewczynki żywej. Po kilku dniach o wsparcie kolegów w Kolin poproszono mobilną jednostkę policji w Kopenhadze. W środę na miejscu jest już stu policjantów. Policje wspierają strażacy i wojskowi nurkowie. Przeszukują mętne wody jeziora Marienlun. Po drugiej stronie szpitala, około trzech kilometrów od domu Heidi.

Przeszukany zostaje także teren spalarni odpadów, dzięki czemu istnieje pewność, że dziewczynka nie weszła tam niezauważona. Osuszane są małe jeziora i stawy, rozkopywane wały, a lasy ponownie przeszukiwane z psami. Mieszkańcy sąsiednich dzielnic są proszeni o sprawdzenie ich ogrodów i altan działkowych. Pomaga wielu mieszkańców, ale żadna z ich wskazówek nie ułatwia policji prowadzenia śledztwa. Funkcjonariusze przesłuchują potencjalnych świadków z bloków przy Nore Marks Way. Spytano setki kierowców, którzy regularnie jeżdżą tamtejszą ulicą, czy być może cokolwiek zwróciło ich uwagę w Niedzielę Palmową, w dniu, w którym zniknęła Heidi. Niestety, dziewczynka zniknęła bez śladu. Jest mało prawdopodobne, aby przytrafił się jej jakiś wypadek.

Gdyby utonęła lub ucierpiała w inny sposób, zostałaby odnaleziona. Wygląda zatem na to, że Heidi padła jednak ofiarą przestępstwa. Ostatnia nadzieja policji. Czy Heidi została porwana? Brzmi nagłówek na pierwszej stronie gazety Collin Folkeblath. 14 kwietnia, zaledwie tydzień po zniknięciu dziewczynki. Niektórzy spekulują, że dziecko mogło zostać uprowadzone przez niezrównoważoną kobietę, cierpiącą na niespełnione pragnienie posiadania potomstwa. Takie rzeczy zdarzały się już wcześniej. Ale to byłby chyba najbardziej optymistyczny wariant. Alternatywne scenariusze są o wiele gorsze. Heidi najpewniej już nie żyje. Funkcjonariusze Policji Kryminalnej Skolin wraz ze swoimi kolegami z mobilnej jednostki policji całkowicie zmieniają kierunek swojego dochodzenia.

Ponownie przesłuchują wszystkich świadków, z którymi rozmawiali w pierwszych dniach śledztwa. Teraz polują na sprawcę, dlatego zmienia się cel ich pytań, a sami skupiają się na zupełnie innych elementach. Zmieniają się jednak także odpowiedzi. Po upływie zaledwie kilku dni rozmówcy nie są w stanie przypomnieć sobie wielu szczegółów. Świadkowie nie wydają się już tak pewni i teraz, kiedy w grę może wchodzić zabójstwo, stali się jakby bardziej ostrożni. Ostatecznie dla policji nie jest jasne, czy ktoś w ogóle widział dziewczynkę w dniu jej zaginięcia. Nawet Kel z sąsiedniego budynku, który w tamtą niedzielę zawiadomił policję, nie jest w stanie zbytnio pomóc. Widział Heidi dzień przed jej zniknięciem.

W rzeczywistości dziewczynka chciała tego dnia jechać z Kelem, jego bratem i szwagierką w odwiedziny do rodziny mężczyzny w Jutlandii Południowej. U sąsiada spędziła cały ranek, a kiedy się pakowali i Kel zaproponował, by im towarzyszyła, matka Heidi zgodziła się i pozwoliła jej jechać z nimi. Jednak w ostatniej chwili dziadek zmienił zdanie. Nie chce jechać, więc dziecko także musi zostać w domu. Mężczyzna nie może pozbyć się jednej myśli. Gdyby w tamtą sobotę pojechali wraz z Heidi w odwiedziny do rodziny, dziewczynki nie byłoby w domu i pewnie nic złego by się jej nie stało. Kel twierdzi, że po raz ostatni widział Heidi w tamto sobotnie popołudnie. Najbardziej przydatną osobą, która mogła pomóc policji w ustaleniu, gdzie w feralnej niedzieli przebywała dziewczynka, okazał się jej ojczym.

Rano pojechał wraz z nią na stadion w Kolin, aby z podziemnego garażu zabrać swój rower. Zastawił go tam dzień wcześniej, kiedy był w pracy na stadionie. Ojczym jest zatrudniony w zakładzie komunalnym i właśnie pracował przy przekopywaniu i kładzeniu nowej bieżni. Twierdzi, że najpierw szedł z Heidi kilka kilometrów piechotą na stadion. Następnie wrócił do domu rowerem, wioząc dziewczynkę na bagażniku. W drodze powrotnej mieli mały wypadek. Mężczyzna przewrócił się. Na szczęście Heidi nic się nie stało. W domu dziecko zjadło z rodzicami posiłek. Po południowej drzemce, około godziny 15, Heidi idzie na podwórko, aby pobawić się w piaskownicy. Mniej więcej godzinę później pojawia się w kuchni, by wypić szklankę wody, relacjonuje ojczym, podobnie jak wcześniej matka dziewczynki.

Jednak po tym, jak zbiegła z powrotem na dół, około godziny 16, już jej nie widzieli. Aby znaleźć kolejnych potencjalnych świadków, śledczy z ojczymem dziewczynki odtwarzają trasę, którą tamtego dnia przebył wraz z dzieckiem na stadion w Kolin. Mężczyzna razem z dziewczynką w wieku zaginionej przemierza dokładnie tę samą trasę. Oboje są ubrani dokładnie tak, jak to miało miejsce w tamtym dniu. Oprócz śledczych towarzyszy im fotograf, a zdjęcia ukazują się w lokalnych gazetach, aby ewentualnym świadkom pomóc coś sobie przypomnieć. Nikt się jednak nie zgłasza. Od czasu zaginięcia Heidi policja otrzymała od mieszkańców ponad 300 wskazówek i zgromadziła około 500 protokołów przesłuchań, ale nadal nie ma żadnego konkretnego tropu.

Wydawało się dziwne, że nikt nie widział tamtej niedzieli dziewczynki i jej ojczyma, ani podczas pieszego spaceru na stadion, ani na rowerze w drodze powrotnej. Kiedy śledczy mogą wreszcie zakończyć przesłuchiwanie ewentualnych świadków w okolicy miejsca zamieszkania dziecka, dostrzegają kolejną, dziwną okoliczność. Najwyraźniej nikt w bloku nie widział Heidi ani z ojczymem rano, ani później po południu, na podwórku w piaskownicy. Śledczy z mobilnej jednostki policji jako pierwszy wyraża obawy, że ze względu na matkę dziewczynki prawdopodobnie postępowano zbyt ostrożnie. I choć trudno jest podważyć informacje otrzymane od matki dziewczynki, to nie można zignorować faktu, że w zeznaniach jej i ojczyma dziecka coś się nie zgadza.

Para zostaje ponownie wezwana na posterunek policji na przesłuchanie. Teraz zostaną osobno poproszeni o szczegółowe przedstawienie wszystkiego, co potrafią sobie przypomnieć z dnia zaginięcia Heidi. Oboje trzymają się wcześniejszej wersji wydarzeń. Wyprawa na stadion, obiad i drzemka w mieszkaniu. Zabawa w piaskownicy i szklanka wody w kuchni. Około godziny 16. Kiedy jednak zeznania zostają spisane, a następnie odczytane i podpisane przez matkę dziecka, jeden ze śledczych mówi jej prosto w twarz, że coś w jej wyjaśnieniach się po prostu nie zgadza. Po dwumiesięcznym dochodzeniu funkcjonariusze stwierdzili, że tym, co najbardziej się wyróżnia z ogólnego zarysu wydarzeń, jest historia rodziców. Coś ukrywają.

Matka Heidi niespodziewanie robi się blada, mdleje, a kiedy w końcu dochodzi do siebie, zaczyna wymiotować. Teraz przyznaję, że od samego początku kłamała. Prawda jest taka, że tamtej niedzieli w ogóle nie widziała Heidi. W sobotę wieczorem wyszła z koleżanką i wróciła do domu dopiero następnego dnia rano. Jak wyjaśniła śledczym, poszła prosto do łóżka i spała cały dzień. Nie ma pojęcia, gdzie tamtej niedzieli była dziewczynka, ani co wówczas robiła. To jej mąż, a ojczym Heidi, powiedział jej, że mała bawiła się w piaskownicy i że przez chwilę była na górze, aby się napić. Swoje wcześniejsze zeznania uzasadniała obawą, że zostanie uznana za złą matkę, która zostawiła córkę bez opieki. Nowe zeznania kobiety oznaczają, że tylko jedna osoba może udzielić informacji na temat tego, gdzie w niedzielę przebywała Heidi, jej ojczym.

Ten jednak trzyma się swojej poprzedniej wersji, bez względu na to, co mówi jego żona. W końcu to on był tym, który nie spał, podczas gdy matka dziewczynki drzemała, kiedy doszło do zaginięcia dziecka. We wtorek, 12 czerwca, dwa miesiące po zaginięciu Heidi, ojczym zostaje aresztowany. Mimo że dziewczynka nie została jeszcze odnaleziona, jest oskarżony o zabójstwo. Aresztowana i oskarżona o współudział zostaje także matka dziecka. Oboje twierdzą, że są niewinni. Odbywa się wstępna rozprawa, która trwa 36 godzin. Sala sądowa jest pełna dziennikarzy i zainteresowanych mieszkańców, którzy przez ostatnie dwa miesiące śledzili sprawę zaginionej dziewczynki. Jednak pomimo gniewu społeczeństwa, wszystkich kłamstw oraz uzasadnionych podejrzeń wobec pary, sędzia nie jest w stanie zatrzymać rodziców w areszcie.

Aby można było postawić zarzut zabójstwa dziecka, podejrzenie musi być poparte konkretnymi dowodami, a policja do tej pory nie zdołała ich znaleźć. Sędzia orzeka, że oboje na razie pozostaną na wolności. Prokuratura podtrzymuje zarzuty wobec ojczyma Heidi, mimo że został on zwolniony. W dalszym ciągu nie wiadomo także, gdzie jest dziewczynka. Sprawca, który ją uprowadził lub zabił, wciąż pozostaje na wolności. Podejrzenia wobec ojczyma rzucają teraz zupełnie inne światło na jego pracę na stadionie w Kolin. Mężczyzna uczestniczył w rozbiórce starej bieżni i budowie nowej. Sam oświadczył, że w dniu zaginięcia Heidi był z nią na stadionie. Policja nakazuje całkowite rozkopanie toru biegowego, jednak nie znajduje tam żadnych śladów dziecka.

Przez kolejnych pięć miesięcy prace funkcjonariuszy w Collin wspierają śledczy z jednostki mobilnej z Kopenhagi. Jednak pod koniec sierpnia 1979 roku sprawa zostaje umorzona, a prokuratura wycofuje zarzuty wobec ojczyma Heidi. Wkrótce matka i ojczym dziewczynki rozstają się. Niemniej jednak wobec mężczyzny nadal istnieją podejrzenia, więc kiedy sześć lat później, w 1985 roku, zostaje postawione przed sądem za znęcanie się nad dzieckiem, sprawa Heidi błyskawicznie wraca na pierwsze strony gazet. Ojczym dziewczynki po rozstaniu z jej matką znalazł sobie nową partnerkę. Kobieta miała dziecko z poprzedniego związku, a wkrótce parze urodził się syn.

W wieku zaledwie czterech miesięcy dziecko trafia do szpitala w Kolin z poważnym pęknięciem czaszki. Chłopiec doznał trwałego uszkodzenia mózgu. Ojczym Heidi zostaje aresztowany i oskarżony o zadanie dziecku ciężkich uszkodzeń ciała. Znaleziono dowody na to, że chłopiec w ciągu swojego krótkiego życia był kilkakrotnie hospitalizowany z powodu złamanych żeber i urazów głowy. Oznaki znęcania się stwierdzono również u drugiego dziecka pary. Mężczyznę, który był ojczymem zaginionej dziewczynki, skazano na rok i cztery miesiące więzienia za znęcanie się nad dwójką dzieci. Heidi zaś nigdy nie odnaleziono. I do dziś nie wyjaśniono sprawy jej zaginięcia.