Różnica pokoleń bez sentymentów - gość Piotr Michalski

No i tyle. Patarda. Także czuj się proszę swobodnie. Taka pozycja może być, niestety nie jestem za bardzo zamknięty na ciebie, bo wolałbym tak, ale tak akurat to krzesło... Piotrek, masz, znaczy masz, tak powiem tak, masz robić to co chcesz. Dobrze, okej, jest okej. Czuję się swobodniej w ogóle, dziękuję ci, że przyjechałeś. No ja się bardzo cieszę, ja w ogóle, żeby do ciebie na podcast się dostać, to po pierwsze musiałem się najpierw przeprowadzić do Gdyni, żebyś ty się zdecydował ten podcast założyć, bo dzięki temu mamy do siebie blisko, bo jechałem tylko niecałe 50 minut. No to fajnie. Więc mieszkam od roku tutaj w Trójmieście. Poznaliśmy się z półtora roku temu na kawalerskim Adriana Gorzyckiego, prawda? Tak, ja jestem szczery chłopak, więc to, że od razu gdzieś tam poczułem totalną jakąś wibrację i bliskość do Ciebie było naturalne i prawdziwe.

Ale nie chodzi mi o grzeczny, niegrzeczny. Nie, w ogóle zostawmy grzeczny z boku. Moim zdaniem grzeczny akurat w dzisiejszych czasach to jest coś, co ma negatywne konotacje i można to odrzucić. Ja bym powiedział tak. Świat nie potrzebuje dobrego Piotrka. Świat potrzebuje szczęśliwego Piotrka. Więc nie grzecznego, tylko szczerego, ale szczerego w jakiś taki osadzony wewnętrznie sposób, bo często właśnie ta szczerość... Wiesz co, nie chcę w tym kierunku za bardzo iść, ale chodzi o to, że krótko mówiąc, że to mylne poczucie szczerości miesza się z oportunizmem, doprowadza do tego, że asertywność miesza się z chamstwem, a pewność siebie właśnie z brakiem kultury osobistej.