Mentionsy Mentionsy
Merta Ględzi
Merta Ględzi

Życie tancerki rewiowej

18.10.2025 ·55 min 36 s

Czyli omówienie albumu „The Life of a Showgirl” Taylor Swift, ale Tłumacz Google tytuował ten odcinek.https://www.youtube.com/@AllySheehanhttps://www.youtube.com/@theswiftologistSortowanie albumów TS → https://jesseepinkman.tumblr.com/tayloralbumSortowanie piosenek z TLOAS → https://jesseepinkman.tumblr.com/tloasgsort🔴e-mail: [email protected]🟠Instagram: https://www.instagram.com/mertikora/🟡Główny kanał (czyli Simsy): https://www.youtube.com/@MertaOdSimsow🟣Kanał angielski (nadal Simsy): https://www.youtube.com/@Marticore

Też stwierdziłam, że taki tytuł będzie totalnie brzmiały jak te automatyczne tłumaczenia na YouTubie, co teraz są. Tak jakby ten podcast był po angielsku i YouTube wam przetłumaczył na polski. Bo właśnie mniej więcej takie rzeczy z tego wychodzą. Mam nadzieję, że czujecie się strollowani. Pamiętam, jak jeszcze powiedzmy 10 lat temu były ograniczone opcje na fejsie, jak się miało fanpage i tam były takie kategorie do wybrania. I ja na mój fanpage któryś, chyba MartyCore czy któryś, sobie wybrałam Entertainer, bo to było najbliższe, co wtedy dało się wybrać, co jakkolwiek minimalnie reprezentowało to, czym się zajmowałam jako MartyCore i zajmuję do tej pory. I w polskiej wersji Facebooka to było przetłumaczone jako artysta estradowy. Artystka estradowa, to ja.

Ten aspekt się jakoś tam zgadza, dla mnie przynajmniej. Nie wiem na ile ja jestem wyznacznikiem chwytliwości melodii, bo ja 24 na 7 mam muzykę w głowie i po prostu nie jest tak trudno, żeby mi utknęło coś. Ale mam wrażenie, że bardzo wpadają w ucho te piosenki na zasadzie takiej, że po jednym już przesłuchaniu jakiś konkretny fragment tej piosenki już mój umysł był w stanie powtarzać, no nie? To już jest coś. The Fate of Ophelia to mi w ogóle tak wpadło w głowę na jakieś dwa dni i tak nie chciało wyjść, że już miałam dość tej piosenki w którymś momencie, mimo że to jest chyba moja ulubiona na tym albumie. I zrobiłam sobie też ostatnio ranking albumów Taylor Swift w takiej formie takich bitew jakby, no nie? W sensie, też Wam to podlinkuję, że macie dwa albumy i musicie wybrać jeden z nich i z tego się potem robi taka cała hierarchia.

Nadal pierwsze trzy moje ulubione to jest na pierwszym miejscu Speak Now, tak, pozmieniało się przez Volty. Renesans absolutnie przeżywa ten album w moim życiu teraz. Na drugim miejscu jest Reputation, a na trzecim miejscu jest Lover. Ale Red, Folklore i Evermore też bardzo, bardzo lubię. Myślę, że je bym dała tak wszystkie trzy w ogóle na czwartym miejscu równo. Więc ja jestem takim średniaczkiem, jeśli chodzi o humorek, jaki Taylor dla mnie ma mieć na albumie, ale mam jedno duże zastrzeżenie do tego albumu, które ma większość, większość, większość zdecydowana słuchaczy, czyli to, że ludzie trochę mają prawo się czuć sklikbaitowani i o ile... Piosenki na tym albumie będą fajne pop.

Bo trochę jest tak, że każda, że prawie każda ta piosenka jest o miłości, ale jest jakaś taka jedna linijka, która nawiązuje jakoś do sławy. Że da się jakąś taką jedną rzecz wycisnąć gdzieś, no ale mało tego jest. Ja naprawdę miałam dużo oczekiwania co do tego albumu, mimo że ja zazwyczaj nie mam oczekiwań. The Manuscript. Long Live. No nie, właśnie takie piosenki, które rzeczywiście są jakimś takim spojrzeniem za kulisy i takie introspektywne i takie o tym, czy w ogóle bycie sławnym ma sens, jakieś takie zwątpienie, ale też Long Live na przykład, no to jest po prostu taka laurka i podziękowanie dla muzyków, którzy z nią współpracują.

Przy zamknięciu trasy koncertowej. Coś takiego byłoby świetne po Erastur. Zresztą ona na ostatnim koncercie zagrała Long Live jako piosenkę niespodziankę między innymi, ale też The Manuscript. Więc spodziewałam się popowych, szybkich piosenek właśnie, chociaż miałam pewne obawy, że to będzie dance pop. Ja nie lubię dance popu, więc miałam takie Jezus Maria, a jak to będzie dance pop? Na szczęście nie jest. Ale spodziewałam się takich upbeat popowych piosenek właśnie z tego typu tekstami. Albo, że będą to po prostu takie klony I can do it with a broken heart. To jest piosenka, która totalnie mogłaby być na tym albumie. No i powiedziałabym, że produkcję Maxa Martina słychać bardzo na tym albumie. I to, że Jacka Antonoffa w ogóle tu nie ma. Dlatego, że mam wrażenie, no nie znam typów, ale z tego, co nazbierałam informacji o nich i z tego, co słyszę w piosenkach też,

To ja mam takie wyobrażenie, że Max Martin zasadniczo wylicza melodie, skupia się bardzo na produkcji popowej tych utworów i na tym, żeby one były rzeczywiście takie catchy, żeby miały jakiś fajny drop albo coś, żeby coś było takiego bardzo... trochę tanecznego, ale takiego wpadającego w ucho i takiego zaraźliwego w tych piosenkach i żeby były po prostu pięknie zrobione. A drugorzędną zupełnie sprawą jest tekst. Czyli na zasadzie, nie wiem, Taylor chce sobie jeszcze jakiś tam fragment, ma na przykład rozpisany cały tekst, a Max Martin stwierdza, nie, to ma za dużo sylab, musimy to wywalić, bo to rozwali cały rytm w ogóle piosenki. Tak sobie to wyobrażam, a Jack Antonoff z kolei trochę odwrotnie, że dla niego tekst jest ważniejszy na zasadzie, że jeśli jest rzeczywiście ten tekst i jakaś jedna linijka jest dużo dłuższa, no to on ma takie, to musimy w produkcji to tak wykombinować, żeby to się zmieściło.

I że dla niego ta produkcja i to jak brzmi piosenka jest trochę drugorzędne, jakby obie te rzeczy są ważne dla ich obu, podejrzewam, tylko po prostu te priorytety są odwrócone. Więc dlatego spod Jacka Antonoffa mamy na przykład taką piosenkę jak Getaway Car. A spod Maxa Martina mamy na przykład taką piosenkę jak We Are Never Ever Getting Back Together. I myślę, że rzeczywiście te prace Maxa Martina i Shellbacka bardzo słychać na tym albumie, bardzo słychać tych Szwedów. Jakby to są ci sami ludzie, którzy wyprodukowali piosenkę Backstreet Boys – I want it that way, która jest przepiękna, ale w jednym miejscu tak bardzo nie ma sensu pod względem tekstu, że sami Backstreet Boys nawet nie wiedzą o co chodzi. Dosłownie. Co prawda to było jeszcze za czasów, kiedy żył taki jeszcze inny gość, który nadzorował całą tę pracę. Takim głównym producentem był w tym studio właśnie szwedzkim, w którym oni są.

Ale Max Martin był zasadniczo jego taką prawą ręką i pierwszym uczniem. Więc mój ogólny werdykt jest taki, że to są Fajnie brzmiące popowe piosenki, praktycznie wszystkie, bo jedna tylko jest wolna, oczywiście piąta. Bardzo jest tu ładnie wyprodukowany pop, ale no nie jest to najlepsza robota Taylor i jest też dużo właśnie takiej niespójności między tymi wizualiami i tym całym hype'em i tą zapowiedzią, a tym, co rzeczywiście na tym albumie jest i ja tego liryzmu, sorry, ale w ogóle nie słyszę, w sensie no to, że nie wiem, zrobiła dwa nawiązania do Shakespeare'a, to już jest liryzm, no... Twórcy Simsów też robili nawiązania do Shakespeare'a, czy to jest już liryzm? I tych nawiązań było o wiele więcej. Raczej bym powiedziała, że teksty są bardzo proste, właśnie tak jak powiedziałam, tego Maxa Martina bardzo słychać, że myślę, że te piosenki mogłyby być trochę bardziej rozwinięte pod względem tekstu, mogłoby tam być tego więcej, ale po prostu produkcja na to nie pozwoliła, jeśli chcieliśmy rzeczywiście zrobić te piosenki takie bardzo popowe, takie do bólu popowe, że tak powiem.

Jak ja to usłyszałam w pierwszej chwili, to myślałam, że to jest jakaś modła do Elizabeth Taylor. Na zasadzie, powiedz mi bogini, czy to wszystko co mam teraz właśnie na zasadzie, że ta sława i to spełnienie marzeń i tak dalej, czy to jest na zawsze? Czy to nie przeminie? Dlatego, że no ja miałam pewne oczekiwania co do tej piosenki i myślałam, że to będzie trochę, dużo ludzi tak myślało, że to będzie trochę jak The Last Great American Dynasty, że to będzie może jakaś taka biografia Elizabeth Taylor, tej sławnej aktorki dawnych lat. która była też taka trochę kontrowersyjna, też jej związki mocno były komentowane, no nie, i że będzie jakaś taka paralela po prostu do życia Taylor, ale zwłaszcza, że ona robiła już nawiązanie na Reputation do Elizabeth Taylor trochę, więc miałam duże nadzieje, jeśli chodzi o tekst tej piosenki, bo byłam przekonana, że to będzie coś takiego.

No, skojarzenie zawsze jakieś może być, nie? Ale zastanawiam się, w jaki sposób została użyta rzeczywiście ta Elizabeth Taylor w tym refrenie, bo mam wrażenie, że to nie jest oczywiste. Bo z jednej strony w tej pierwszej linijce mamy I'd cry my eyes violet, Elizabeth Taylor. Ale dalej jest właśnie Do you think it's... Tell me for real, do you think it's forever? No i tell me for real brzmi jakby mówiła do chłopa swojego. Czy w sensie, że jest jakiś taki maleńki element lęku, czy rzeczywiście ta, no czy on jest z tym na serio, no nie? I czy ta relacja przetrwa? Ale jednak to, że jest ta Elizabeth Taylor tam, to tam nadal trochę to brzmi, jakby ona do niej się zwracała. Jako właśnie jakiejś takiej swojej patronki. Wydaje mi się, że to jest już daleko bardzo idąca interpretacja.

Że raczej bardziej jest porównanie właśnie tych fioletowych oczu do Elizabeth Taylor, bo ona była znana z tego, że jej kolor oczu był taki fiołkowy. I też na Genius Lyrics, bardzo fajna strona do sprawdzania sobie tekstów, bo tam jest dużo interpretacji. Też zobaczyłam taką interpretację, że no jakby ja pomyślałam o tym, że tam, że będzie płakać, aż jej oczy się zrobią fioletowe jak Elizabeth Taylor, ale tam jest tak jakby bardziej szczegółowo opisane, że jak płaczesz dużo, to oczy robią ci się czerwone, a że Taylor jest znana z niebieskich oczu, takich bardzo niebieskich. No to te dwa kolory, jak się zmiesza, to wyjdzie fiolet, no nie? Ja bardziej pomyślałam o tym, żeby płakała tak bardzo, że miałaby jakieś sińce czy coś takiego. Albo że aż by jej się kolor oczu zmienił na fioletowy, no nie? A tu może bardziej rzeczywiście chodzić o to zmieszanie z czerwienią. To jest ciekawe. Ale tak, co słucham tej piosenki, to mam ciągle wrażenie, że tam jednak ona się zwraca trochę do tej Elizabeth Taylor, nie wiem.

Więc no tego typu piosenki. A potem na szóstą piosenkę dawała ja jakąś taką superskoczną typu Shake It Off. I też ta piosenka poprzedzająca, ta czwarta, też często była jakaś taka weselsza albo przynajmniej taka mocniej brzmiąca, że taka nie była wolna, nie była jakaś taka smętna. A potem ta piątka to jest taki po prostu heartbreak totalny, nie? No i tutaj Eldest Daughter, jeśli chodzi o samobrzmienie, no to to jest jedyna wolna piosenka na tym albumie, więc to robi robotę. A jeśli chodzi o tekst, no dla mnie ta piosenka to jest trochę skip, szczerze mówiąc, w sensie oprócz tego, że mam tak samo jak Alina, Ali Sheehan, mam mocne skojarzenie z I'm Not A Princess, This Ain't A Fairy Tale z piosenki White Horse, która zresztą też była piąta na Fearless, no nie? To poza tym to tak

Okej. Przynajmniej rzeczywiście pierwsza zwrotka nawiązuje jakkolwiek do sławy czy jakiegoś tak, że tam strasznie się stara być cool i że tam w internecie ludzie gadają i jakieś takie różne rzeczy. Już nie chce mi się tego dokładnie analizować, ale jest jakiś taki maleńki przynajmniej uśmieszek w stronę tej tematyki albumu niby, która miała być. No ale ogólnie to jest taka smutna piosenka o miłości po prostu, więc taka ckliwa bardziej, więc no jakby spoko, ale Nie mam specjalnie ochoty jej słuchać tak ogólnie. Tak jak sobie puszczam ten album, to ją w sumie wyrzucam z kolejki przeważnie, bo tak... Coś tam posmęci baba. Jakoś tak mnie nie chwyciła po prostu. Ja dużo jej wolnych, smutnych piosenek bardzo lubię.

I właśnie Ruin the Friendship jest zasadniczo zbiorem tych myśli, że trzeba było spróbować być razem, że trzeba było go pocałować, mimo że miał dziewczynę i w ogóle takie chwytać byka za rogi, jak to się mówi, niż się potem zastanawiać do końca życia, czy może trzeba było to zrobić, bo miało się, jak się okazało, bardzo krótki czas, żeby to zrobić. Zastanawiam się, na ile w tej piosence jest też takiego myślenia gdzieś pomiędzy wierszami, że może by go uratowała, gdyby oni byli razem, czy coś. Mam takie... Tak zastanawiam się, czy gdzieś z tyłu głowy to nie się działo, nie? Zwłaszcza, że w Forever Winter słyszymy, że ten gość też na miłość narzekał, nie? Że po co w ogóle się angażować w cokolwiek, jeśli to tylko ból i tak dalej.

Więc bardzo ciekawe, bardzo smutna piosenka w pięknej, cukierkowej oprawie. Także to myślę, że jest taki mój trochę piąty w nawiasie, taki faworyt ukryty gdzieś tam, że to jest chyba ta piąta piosenka, która jest naprawdę niezła, naprawdę spoko na tym albumie, której jeszcze nie dałam do mojej ogólnej playlisty, ale ma potencjał, żeby ją tam dać, bo naprawdę to jest taka piosenka, do której będę wracać. Ale jeśli chętnie była w stanie sobie przypomnieć, z czym jej się kojarzy, to Should've kissed you anyway w tej piosence. A ja miałam, ja natychmiast, jak tylko, w pierwsza sekundę, jak usłyszałam ten fragment, to pierwsze, co miałam w głowie, to ten koleś z TikToka. Nie wiem, do ilu ludzi to dotarło, do mnie to dotarło, ale jest taki, jest taki ziomek, który robi taką piosenkę, że coś tam, no mam fatalny dzień, ale mam rzeczy do zrobienia i coś tam, coś tam.

And I do it anyway, I do it sad, I do it mad. Totalnie mi się to z tym skojarzyło. Jakby dla mnie to jest to. Mimo, że ta melodia nie jest taka sama, to ja tylko usłyszałam to Sure I Kissed You Anyway i ja miałam od razu tego typa w głowie, nie? Actually Romantic. O kurde, no. Mam fana Charlie Zagorzałego w domu, więc była wojna. Nie no, żartuję, no on Taylor też bardzo lubi, ona jakoś tam nie trzyma stron, nie interesuje go to aż tak bardzo, ale no tak, tak zwany diss track na Charli XCX. No jest to interesujące, w sensie... To piosenka nie jest zbyt dobra. I to nie tylko ze względu na temat i do kogo ona jest i tak dalej, tylko tak po prostu. No i jeśli chodzi o ten cały beef, to w pierwszej chwili, jak się pomyśli o tej piosence Charlie, Sympathy is a knife, ja słuchałam Brata jeden, jeden raz i nigdy więcej, bo to jest dance pop, więc to jest totalnie nie dla mnie.

To też nie jest wina tej drugiej osoby, tylko bardziej po prostu... Names mentioned in English. Ale nadal mam mimo wszystko jakieś takie poczucie, że Taylor trochę przesadziła, że jest petty queen po prostu i że ona czasami tak ma po prostu. Bo tam też była jakaś akcja, że ona ją zaprosiła na Erastur do wystąpienia z nią na scenie i Charli potem się jakoś źle wypowiadała o tym.

Więc zakładając, że żadnego wyolbrzymienia tutaj nie ma, to mimo wszystko mam jakiś taki pewien niesmak do tej piosenki. No i piosenka Wishlist, która brzmieniowo, wszyscy mówią od razu, że glitch i tak, tak, zdecydowanie tak, ja bardzo lubię piosenkę glitch, więc ja też to od razu usłyszałam, że tam można refren glitch dosłownie zaśpiewać w tym refrenie Wishlist, ale moje wrażenie po przesłuchaniu tego refrenu zasadniczo, bo tam dalej jest ten wysoki taki falset, no nie, moje skojarzenie to jest nie tylko glitch, ale dla mnie Glitch Taylor Swift i Bad Cam Sabrina Carpenter mają dziecko i tym dzieckiem jest Wishlist. Brzmieniowo dla mnie po prostu tak jakby zmaszapować te dwie piosenki, szczególnie refren. Do zwrotki to już niekoniecznie, ale refren bardzo mocno brzmi.

Jeśli chodzi o glitch to kurde nie wiem, tempo tam jest nawet takie samo, nie? Mam wrażenie. No i Wishlist też można trochę podpiąć pod... W sumie Actually Romantic też można podpiąć trochę pod takie kulisy, no bo to mówi o jakiejś takiej osobistej relacji dwóch artystek. W Ruin the Friendship to w ogóle się nie można doszukać takich rzeczy. No chyba tam to akurat nawet jednej linijki nie będzie. No i Wishlist, no to rzeczywiście tam jak są opisywane te rzeczy, których chcą inni ludzie, no to słychać, że to jest mocno w takiej banieczce bogatych gdzieś tam mieszkających w Hollywood Hills, no nie? I doceniam, że jest tam jeszcze też powiedziane, że no fajnie jak będą mieli te rzeczy, które chcą mieć, że to nie jest takie dyskredytowanie tych ludzi, tylko jakieś takie porównanie się po prostu, no i okej.

Ale mam wrażenie, że w tej piosence te alegorie są takie bardzo fizjologiczne, że trochę bardziej się odważyła właśnie w taki fizjologiczny typowo sposób mówić o tym, nadal niby metaforą, ale wiadomo, gdzie wcześniej, jeśli były takie teksty, to one były takie bardziej emocjami gdzieś nabuzowane, właśnie jak w piosence Dress chociażby. I były po prostu takie bardziej subtelne, a tutaj to... Tutaj jest tak, że tyle tego jest, że już nawet określenie hard rock, mimo że wyraźnie chodzi o pierścionek zaręczynowy, to już nawet to, już masz wrażenie, że to jest kolejna alegoria. Mam wrażenie, że za daleko to zaszło, a Taylor sama powiedziała, że ta piosenka zaczęła w bardzo niewinnym miejscu, także ciekawe, co tam się zadziało. Może, nie wiem, przyknurzyli po prostu trochę i stwierdzili, ej, ale znacie jeszcze inne znaczenie słowa wood, no nie?

Hehe, bo wiecie. I potem, a dobra, to lecimy po prostu. Wszystko, co tylko można z tym skojarzyć. Magiczna różdżka, dobra, twardy kamień też damy, niby chodzi o pierścionek, ale wiadomo. A, sequoia i tak dalej. Mam podobny problem z tą piosenką, jak z piosenką Juno. Sabrina Carpenter. Tylko, że Juno mi się dużo bardziej podoba. Ale, że to jest fajna piosenka do posłuchania, jak nie myślisz o tekście. Tylko, że nawet Juno jest napisana tak z takim humorkiem i w ogóle. I to jest mimo wszystko fajna piosenka. A Wood, no mam bardzo mieszane uczciece do tej piosenki. Raczej w dużej mierze jest nie do powtórzenia dla mnie. I w ogóle słuchałam jeszcze rozmowy na kanale Swiftologist z Anthonym Fantano, też takim znanym Down bad.

gdzie jest bardzo dużo nawiązań do science fiction, są jakieś takie wyrażenia zasadniczo znane z filmów science fiction i takie rzeczy. My Boy Only Breaks His Favorite Toys, gdzie jest bardzo dużo metafor do dziecięcej zabawy, mimo że kiedyś słyszałam gdzieś, mam nadzieję, że to nie było AI, raczej nie, jakiś taki draft tej piosenki wcześniejszy, gdzie tych nawiązań było dużo mniej. I mimo że troszkę bardziej emocjonalna ta piosenka była bez tych nawiązań, coś jak ten tekst był inny, To jednak ja, mnie się bardzo właśnie podoba w tej piosence to, ile jest tych nawiązań, że jest zabawa w piaskownicy, że jest army doll, że jest pociąganie za sznurek, żeby coś powiedziała i różne takie, nie? Że do zabawek i do dziecięcej zabawy, jakieś play pretend i tak dalej, no po prostu uwielbiam tę piosenkę zasadniczo za to, to jest moja ulubiona chyba na poetach.

I trzecią taką piosenką jest Fresh Out The Slammer, gdzie no samo słowo slammer to jest takie bardzo potoczne, takie slangowe trochę określenie na więzienie. No i też jest trochę takich nawiązań tam, że tam godzina słońca, coś tam, coś tam. Też jest właśnie takie duże oddanie się temu tematowi i wrzucenie jak najwięcej rzeczy, które do tego nawiązują. Jak już robimy metaforę, to już na maksa, nie? No i mam wrażenie, że Wood, właśnie oni wtedy powiedzieli, że to na przykładzie Wood, że to jest też jeden z tych momentów, kiedy ona zrobiła taki zabieg, tylko że tutaj to poszło w trochę złą stronę. Ja naprawdę rozumiem, że lubi się różne części ciała swojego partnera, że można do nich czuć też nawet jakąś wdzięczność i tak dalej, ale no po prostu, bo za mało jest tego takiego naprawdę humorku w tym, a za dużo jest takiego po prostu prosto w mordę.

O takim nierezygnowaniu z ludzi po tym, jak nawet coś odwalili raz, no bo ludzie popełniają błędy po prostu. Też tam w brydżu jest powiedziane to, że no nie ma w zasadzie osoby, która nie odwaliła czegoś w swoim życiu chociaż raz. I to nie musi od razu oznaczać, że zostaną sami zupełnie w swoim życiu. Tylko, że ten przekaz jest taki obtoczony właśnie w takim... No, takie mam wrażenie. No i przy piosence Cancelled no to chyba nie musimy już doszukiwać się showgirlowych rzeczy. Akurat tutaj troszeczkę zakulisowy rzeczywiście jest ten kawałek. W ogóle doszukiwanie się czegoś w tym, że Cancelled jest napisane przez dwa L, a to jest brytyjska pisownia, a nie amerykańska... To nie są aż tak ścisłe zasady. To, że ktoś jest Amerykaninem i akurat pisze to w taki sposób i jak widzi przez podwójne L, to jest to dla niego dziwne, to nie znaczy, że to musi coś znaczyć od razu.

Niektórzy Amerykanie piszą to przez dwa L po prostu. Znowu porównam do Simsów. W The Sims 2 jest rodzina, która nazywa się Traveller. Taką powiedzmy, że wzorcową, tak jak większość Amerykanów pisze. Traveller i traveled i... Honey? Wydaje mi się, że trochę przespana, bo to jest taki dobry średniak na tym albumie, mam wrażenie, z takich mało wyrazistych piosenek. Naprawdę, kurde, nie jest zła. Naprawdę to jest taka piosenka, do której ja będę wracać co jakiś czas. Wrzuciłam ją sobie chyba na moją Taylorową playlistę, tam zawsze więcej wrzucam piosenek z danego albumu.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.