Cała Prawda o Epigenetyce, Traumach i Detoksie Emocjonalnym - Jolanta Sokołowska

Czyli nie wiem, co mi jest. I nie wiem do końca, co mi jest. I w związku z tym, co robić? Czyli na bieżąco coś dzieje się w moim życiu i potrzebuję się z tym spotkać, potrzebuję to zrozumieć, potrzebuję uzdrowić to w sobie, bo chcę prosperować tak, jak żyjemy dzisiaj, a żyjemy bardzo intensywnie dzisiaj. Wiele projektów, wiele wyzwań życiowych, Więc chcemy tak żyć i chcemy tak funkcjonować. Do tego, mówiąc o detoksie emocjonalnym, należy spojrzeć na problem głębiej, bo nie tylko to, co się dzieje w moim życiu, nawet jeśli mam to uświadomione i wiem, co się dzieje i chcę to przepracować, to dokładnie jest tylko to, ponieważ przeszłość ma na nas ogromny wpływ. Na pewno będziemy mówić o przeszłości w takim wymiarze i epigenetyki i w wymiarze pracy z odzwierciedleniem, czyli z tym, w jaki sposób nas życie ukształtowało w domu pochodzeniowym i w środowisku wychowawczym.

Natomiast moim zdaniem jest to proces nieunikniony. Na dobrą sprawę każdy z nas, jeśliby stanął do życia, do tego, co się wydarzyło w jego życiu, zrozumiał to, co się dzieje. Dlaczego ja tak dzisiaj reaguję? Dlaczego mam dzisiaj takie schematy zachowań, czy jakieś trudności? Klinika Zdrowia w Harmonii, Męska Klinika. Bo jeżeli popatrzymy na epigenetykę, czyli na zjawisko, które dotyczy czasu teraźniejszego, czyli w jaki sposób różne działania środowiska na nas wpływają, to jest czas teraźniejszy, on ma na nas wpływ.

Jest to ekspresja genów, która wywołuje określone nasze reakcje. Bardzo zastanawia mnie, bo już spotkałem się kiedyś z terminem takim jak epigenetyka. Wiele osób temu przypisuje jakieś magiczne właściwości, przez co też wiele osób podchodzi do tego tak trochę z dość dużym dystansem. A mówisz, że jest to jakby przekazywane coś poprzez geny? To się może uruchomić później? Trochę mi się to spina z tematem takim jak ten syndrom walki i ucieczki? Tak. My to też mamy w sobie. Też mamy w sobie. I żeby to lepiej zrozumieć, to polega na tym samym, no bo te instynkty, to walczy lub ucieka i też się z tym rodzimy.

Nie uczymy się chyba tego, bo łatwo byłoby zginąć chyba w młodym wieku, jeśli byśmy tego nie mieli. To na epigenetykę powinno się patrzeć też w taki sposób? Czy jeszcze może w innym? Może gdzieś uciekłem zupełnie z myśleniem na ten temat? Epigenetyka jest dziedziczeniem tego, co przyszłe pokolenia przeżyły i to jest zbiór doświadczeń też pozytywnych. Też chcę odczarować jakby ten termin, żebyśmy nie myśleli, że to jest coś złego, co dziedziczymy, jakiś balast, z którym się borykamy. Podobnie jak bardzo często spotykam takie podejście, że wszystko wina jest z tego mojego domu pochodzeniowego, który był toksyczny, nie taki, był tam szereg braków, dysfunkcji i w związku z tym ja mam z tym dzisiaj problem. Natomiast rodzimy się z ogromnym potencjałem każdy z nas, tym potencjałem jest człowieczeństwo i my możemy dokonywać wyborów.

Tak. Czyli to jest jedna z tych trzech reakcji. Jedna z tych trzech reakcji. I tak się dzieje na skutek tego, że z określonymi, można powiedzieć, predyspozycjami rodzimy się. Życie nas w jakiś sposób bodźcuje i te bodźce zewnętrzne uruchamiają w nas określone reakcje. Te reakcje są, jest szereg badań na temat epigenetyki, które to potwierdzają, że te reakcje są wręcz reakcjami takimi biochemicznymi, bo mówimy o tym, że my komunikujemy się wytwarzając określone hormony, czyli neuroprzekaźniki i w związku z tym, jeżeli coś dzieje się w naszym życiu, a podstawową funkcją to jest przetrwanie, to reakcja na różnego rodzaju zagrożenia, które mogą przekraczać nasze Klinika Zdrowia w Harmonii, Męska Klinika.

I każda emocja, która jest przepracowana, którą możemy uzdrowić w sobie, daje nam wartość. Bo wszystko, co się dzieje w naszym życiu, dzieje się po to, żeby dać nam informacje, jak poradzić sobie w określonych sytuacjach życiowych. Bardzo często to epigenetyka daje nam sygnały, uważaj, bo ktoś sobie z tym być może nie poradził, było coś trudnego. Natomiast my możemy stanąć do tego w taki sposób, aby to zrozumieć, aby to uzdrowić w sobie i aby nie czuć tych emocji, nie czuć tego lęku. Czyli dać samemu sobie wsparcie. Dać samemu sobie poczucie własnej wartości.