Rzeźnik z Lyonu

Jaki tupet! Nie przesłyszeli się Państwo, no może poza przejęzyczeniem, że w ministerstwie zjawia się Klaus Altman. W roku 1970, ocalony z Holokaustu, adwokat Serge Klarsfeld pije sobie rano kawę i zagryza do niej croissanta, kiedy przez przypadek widzi w gazecie zdjęcie pewnego biznesmena. Dodajmy, że Klarsfeld jest łowcą nazistów. Widząc zdjęcie Altmana, z miejsca rozpoznaje tam rzeźnika z Lyonu. Biegnie na policję, aby to zgłosić. Proszę sobie wyobrazić, przybiega człowiek w okruchach i kawą gdzieś na krawacie, macha gazetą do jakiegoś funkcjonariusza, do jakiegoś żandarma i krzyczy, łapcie go!

Ale jest za późno, bo Altman z Francji już wyleciał. W każdym razie Klarsfeld i jego żona Beat rozpoczną piętnastoletnią walkę o sprawiedliwość. Ta owa żona Wraz z matką jednej z ofiar Barbiego polecą do Boliwii. To wszystko będzie w ogóle relacjonować prasa. Przykują się łańcuchem do ławki na wprost tego budynku owej spółki Transmaritina Boliviana, bo tak się nazywa ta spółka, w której Barbie pracuje, ale zostaną deportowane. W całej sprawie przygląda się pewien reporter, który zna języki hiszpański, niemiecki i francuski. Ladislas de Hoyos zgłasza się do boliwickiego rządu, aby wyjaśnić sprawę i o dziwo ci zgadzają się na wywiad z Altmanem.