Z życia Kościoła i Ślady na Piasku

Przy mikrofonie Katarzyna Seman zapraszam na audycję redakcji polskiej Polskiego Radia dla Zagranicy. Dziś oddaję głos naszym kolegom i koleżankom z redakcji programów katolickich Polskiego Radia. Zapraszam. Z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Dziś powiemy m.in. o apelu Leona XIV, o modlitwę za wstawiennictwem Maryi, o pokój i jedność na świecie, o 45. rocznicę zamachu na Jana Pawła II oraz o losach obywatelskiego projektu Tak dla religii i etyki w szkole.

W tym miejscu, tak drogim chrześcijaństwu, gromadzą się dziś liczni pielgrzymi ze wszystkich pięciu kontynentów. Ich obecność jest znakiem potrzeby pocieszenia, jedności i nadziei dla ludzi naszych czasów. Zawierzmy niepokalanemu sercu Maryi wołanie o pokój i harmonię które wznosi się z każdego zakątka świata, a zwłaszcza z narodów dotkniętych wojną. Zwracając się do Polaków obecnych na audiencji, papież przypomniał, że maj to czas pierwszych komunii świętych. W tych dniach dzieci w Polsce przystępują po raz pierwszy do sakramentu pojednania i do pierwszej komunii świętej. Niech rodzice, katecheci i wychowawcy będą dla nich przykładem częstego korzystania z łask sakramentalnych. Polecajmy ich modlitwie, wzywając wstawiennictwa Maryi, Matki Kościoła, którą czcicie śpiewem Litanii Loretańskiej.

Mówił do Polaków Leon XIV. Zamach na Jana Pawła II zaowocował rozwinięciem przez papieża myśli teologicznej na temat roli cierpienia i pokuty oraz przebaczenia, nie tylko w wymiarze osobistym, ale także całej wspólnoty Kościoła, mówi dyrektor Centrum Myśli Jana Pawła II w Warszawie, Michał Sęk. Papież Jan Paweł II 13 maja 1981 roku został ciężko ranny w zamachu na placu Świętego Piotra. Bezpośrednim sprawcą był Turek Mehmet Ali Akça, ale nie udało się definitywnie ustalić tego, kto stał za próbą zabicia papieża. Choć wiele tropów jednoznacznie prowadzi do Moskwy, to nigdy nie wyjaśniono dokładnie wszystkich okoliczności zamachu i tego, kto uzbroił akcję.

Co działo się w szpitalu, już nie pamiętam. Jan Paweł II uważał, że ocalenie zawdzięcza Matce Bożej Fatimskiej, gdyż strzały padły w rocznicę objawień. Kilka tygodni po zamachu papież publicznie ogłosił, że Matka Boża zmieniła bieg kul wystrzelonych w jego kierunku. Rok po zamachu, 13 maja 1982 roku udał się do Fatimy. Podczas pielgrzymki do Polski 7 czerwca 1997 roku Jan Paweł II konsekrował sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach w Zakopanem, podkreślając, że historia tego kościoła ściśle łączy się z wydarzeniem z 13 maja 1981 roku. Także to sanktuarium przyciąga w maju Rzeszę Pielgrzymów.

Wczoraj w kościele obchodzono wspomnienie św. Andrzeja Boboli, jednego z patronów Polski. Ten XVII-wieczny jezuicki męczennik kilka razy był niemal zupełnie zapomniany. Jednak teraz ojcowie jezuici, którzy opiekują się sanktuarium świętego w Warszawie, obserwują rosnące zapotrzebowanie na relikwie męczennika do kościołów i kaplic. To w kościele pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli, który jest dziś Narodowym Sanktuarium Świętego, zorganizowano wczoraj główne uroczystości odpustowe. Mszy świętej przewodniczył metropolita warszawski arcybiskup Adrian Galbas, a kazanie wygłosił przełożony generalny Towarzystwa Jezusowego, ojciec Arturo Soza, w związku ze stuleciem Wielkopolsko-Mazowieckiej Prowincji Zakonu. Mówi ojciec Paweł Budzki, kustosz sanktuarium i prowoszcz parafii św. Andrzeja Boboli w Warszawie.

Zresztą w ogóle nie widać tej drugiej ważnej kwestii, jak lekcja etyki, która w szkole jest dzisiaj po prostu Serwis z życia kościoła w Polsce i na świecie przygotował i przedstawił Przemysław Goławski. Ślady na piasku Agnieszka Trzeciakiewicz, witam Państwa. 3 maja w Przemyślu zmarł arcybiskup senior metropolita przemyski ks. Józef Michalik.

Pedagog, wykładowca, bliski współpracownik dwóch wielkich postaci Kościoła. Ojca św. Jana Pawła II i kardynała Stefana Wyszyńskiego, prymasa Polski. Wiele lat związany był z jecezją łomżyńską i zawsze z dużymi emocjami wspominał miejsce urodzenia Zambrów. To są stare polskie tereny. Mazowsze, Mazowsze. Nie Kurpie, o nie, nie, nie. Nie, to nie Kurpie. To trzeba też pamiętać, że ja z księdzem prymasem Wyszyńskim zawsze się drożyłem, bo on prowokował. Mówił, no witam z Kurpiowszczyzny. Mówię, od kiedy to Zuzela i Andrzejewo leży na Kurpiowszczyźnie? To prymas się śmiało i mówił, no tak, no tak.

Między Mazowszem a Podlasiem granica biegła przez podwórko i studnie proboszcza w Jabłoncek Kościelny. Więc to jest bardzo ważne. A Kurpie za Narwio są dopiero, za Łomżą. Ale dlaczego to jest tak ważne? Przecież to księżęta mazowieccy fundowali tam i kościoły i parafie. Wysokie Mazowieckie to jest jeszcze Mazowsze. Ostrów Mazowiecka to jest ciągle Mazowsze. Zambrów to parafia, która była założona przez Konrada Mazowieckiego w 1273 roku. To jest później Rutki, Kokołaki. To są te stare parafie takie. To jest historia wielka. W Zambrowie jest ulica do dzisiaj Świętokrzyska.

Było trzy kościoły kiedyś już w historii. Właśnie ten Świętego Krzyża przytyłek Anny Mazowieckiej. Tak jak się z rynku zambrowskiego jedzie w kierunku Białegostoku, to właśnie po prawej stronie do mostu dochodziła. Od 1978 roku decyzją prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego ksiądz Józef Michalik pełnił funkcję rektora papieskiego kolegium polskiego w Rzymie i zasiadał w papieskiej radzie do spraw świeckich. Tam było dwudziestu kilku studentów z różnych diecezji pochodzących, którzy studiowali na różnych uniwersytetach. I mieliśmy takie swoje życie może wewnętrzne, towarzyskie, braterskie, na które zapraszano księdza kardynała.

że trzeba właśnie wypełnić swoje dzieło, że trzeba zaufać Panu Bogu, że Droga Maryjna, którą tak zwani niektórzy postępowi katolicy bardzo krytykowali, obnosili się z tymi krytykami wobec prymasa Wyszyńskiego na zewnątrz, że to jest populizm religijny, że to jest ta prostota religijna. A ja wiedziałem, że on miał rację. I wiedziałem, że to jest ta droga właściwa i do Pana Boga, i do ludzkich serc, żeby wypełnić tę misję, którą Kościół ma do wypełnienia. 1 października 1986 roku papież Jan Paweł II nominował księdza dr. Józefa Michalika na biskupa diecezjalnego.

W dzisiejszych czasach droga do zwycięstwa jest paradoksalnie prosta i trudna. Właśnie to jest droga miłości bliźniego nawet przez paradoks, a nie nienawiści. Warto to pamiętać. W pierwotnym kościele, zaraz tuż po zmartwychwstaniu i w niebowstąpieniu Pana Jezusa, apostołowie, potem ojcowie kościoła bardzo radykalnie podchodzili do grzechów, do grzeszników, do To tych, którzy zaparli się wiary głównie. Dzisiaj też jest ten czas tej apostazji. I właśnie wtedy był wykluczony na wiele lat na okres pokuty. To byli tak zwani lapsi, upadli. Bo zdradzili, bo się zaparli wiary.

Ale była jedna możliwość przywrócenia szybszego tych ludzi do wspólnoty Kościoła. To i u św. Cypriana widać, i w Afryce Północnej, i u innych ludzi. Wstawiennictwo męczennika. Jeśli męczennik niedomęczony, który przeżył, wstawił się za takim publicznym grzesznikiem, co się zaparł wiary, to on mógł być przywrócony do wspólnoty i do sakramentów w kościele. Ja jeszcze jestem ciągle w takiej sytuacji zdrowotnej, jak ja jestem. To piękny czas być na emeryturze. Ja myślę, że Pan Bóg nie chce śmierci grzesznika, tylko żeby się nawrócił i żył. Dlatego daję lata z Panem Bogiem.