MKwadrat #245 – Sony kutafony (i Xbox też)

W ogóle jak studia ogłaszają, że tyle i tyle kopii sprzedanych, to zazwyczaj to opiera się po prostu na tym, że tyle kopii zostało wysłanych do sklepów. Tak było w przypadku na przykład tego, ostatnio dyskusja była na ten temat, jak od Expedition 33 się chwalili właśnie, że tyle i tyle kopii sprzedanych i jakby w informacjach szczegółowych było, że chodzi o egzemplarze rozesłane z hurtowni do sklepów. No akurat ta gra zapewne się i tak pewnie można przyjąć, że ta gra akurat nie zalegała na półkach, ale różnie bywa. Sony w ogóle nie powiedziało żadnym partnerom, innym deweloperom, że to zrobią. Po prostu zaskoczyli wszystkich. Sony nie ogłosiło żadnego planu takiego, że np. powiedzieli, że nawet Xbox, jak ogłaszał 13 lat temu, jak próbował przejść za Dona Matryka na tą taką właśnie Always Online wspaniałą przyszłość, która nas teraz czeka, to nawet oni mieli taki plan, że te gry będzie można pożyczać.

Z ręką w nocniku, Boże. Z ręką w nocniku, no bo w momencie, kiedy miałem ten komunikat, to ja tak naprawdę nie mogłem już wrócić do tego menadżera przeglądania plików, żeby sobie ręcznie pousuwać pliki i zrobić miejsce, bo w momencie, kiedy wyszedłem z instalatora, konsola się zresetowała i odpalił mi się czysty ekran, czystego systemu w ogóle, nieruszonego żadną piracką ręką. A żeby odpalić ten menadżer plików, trzeba mieć Fremac Boota. I jeśli nie ma się go zainstalowanego na karcie pamięci, to jest alternatywna opcja. Wypalić sobie płytkę z free DVD bootem i wtedy ta płytka pozwala dostać się do tego menadżera. Teraz zrozumiałem, z czego się bierze to free MacBoot. To free memory card boot.

No, więc nie dało rady. Pozostało mi zamówić z Amazona po prostu kartę FreeMacBoot, którą tutaj mam. Ona dosłownie wygląda tak, ma napis na sobie FreeMacBoot. Oryginalna, oryginał. Tak, oryginalna karta z Amazona. Oryginalną, legalną, legitną kartę. Zainstalowanym Fremac Bootem. Swoją drogą to jest 16 MB tutaj, więc mógłbym się na to przerzucić, jakbym chciał, bo miałbym więcej przestrzeni. Ale tak, żeby korzystać z tego w ogóle MX4SIO, to właśnie to nie jest tak, że ona zastępuje naszą kartę pamięci. Musimy mieć włączoną kartę pamięci z odpowiednim oprogramowaniem, plus do drugiego slotu wkładamy właśnie Te karty na SD-ki. Więc jak już zamówiłem te karty, zainstalowałem, zrobiłem format, tam poleciały wszystkie moje save'y stare z datami.

Udało mi się tylko zrobić zdjęcie pamiątkowe, że była data 2010 na Metal Gear Solid 2. Usunąłem, zainstalowałem od nowa. I zainstalowałem jeszcze, oprócz tego, że zainstalowałem nowego Fremac Boota, trzeba było zainstalować Open PS2 Player, coś w tym stylu. OPL to jest w skrócie. Open PS2 Loader się nazywa to oprogramowanie, bo się okazało, że domyślnie w tym instalatorze od Fremac Boota jest wersja 1.1, a istnieje też wersja 1.2 beta, która słuchaj, pomieszałem już kolejność, ale to nieważne, to już zdradzę, bo najpierw próbowałem skorzystać z tego OPL-a w wersji 1.1,

Jest mniej, no wiadomo, to było takie trochę standalone DLC, czyli taka gra, ale mała. Jak sama nazwa wskazuje, mamy w niej zabić outsidera, to jest nasz cel, ale jak to zwykle bywa, wiecie, w każdej grze z Dishonored możemy każdy cel albo zabić, albo w jakiś inny sposób rozwiązać problem, więc tutaj też jest to możliwe. No trochę się powtarzają, parę razy wracamy na ten sam obszar i jest taki lekki recycling, ale to nie przeszkadza, bo mamy bardzo fajne mapy, ogromne. No i wiadomo, to jest immersive sim z piękną grafiką, która do dzisiaj jest piękna. Ta gra się moim zdaniem graficznie nie zestarzała. Także dla fanów immersive simów, którzy tak jak ja z jakiegoś powodu jeszcze tej gry wcześniej nie przeszli, to polecam. No i fanów Dishonored. Przedem Call of Duty Vanguard, słuchajcie, bo się pojawiło za darmo w Game Passie na wspaniałej, cudownej usłudze wspaniałej firmy Microsoft czy tam Xbox.

Takie fajna gierka, taki fajny klimacik. Oczywiście okazuje się, że były tam prowadzone jakieś eksperymenty. Wiadomo, jak to zawsze w tych Asylumach bywa, nie? Teraz widzicie system dialogów, możemy rozmawiać z tymi kilkoma NPCami, które tam są. Ma fajny klimacik. Ja on sparł na Kickstarterze, czekałem 12 lat. Uważam, że jest spoko, tylko trzeba lubić takie bardzo oldschoolowe gry. Po to, że nie ma tam żadnych animacji praktycznie, przy przechodzeniu między tymi pomieszczeniami. Ale animacje są tutaj, jak postacie gadają, coś tam robią. Postacie są w ogóle 3D, to jest bardzo ciekawe, bo oni w ogóle mieli w ogóle, oni w trakcie gry, oni chyba w ogóle dodali po prostu po tej kampanii Kickstarterowej, na przykład chyba w ogóle nie miało być NPCów. Dlatego to wszystko tyle trwało między innymi, bo jakby bardzo się im skobu zmieniało.

Wchodzi motyw tajemnicy, która wcale nie jest aż tak tajemnicza. Bardzo szybko można się domyślić, co one zrobiły w czasach nastoletnich razem z tą koleżanką, co jest takim widmem ciągnącym się za nimi. Bywa śmiesznie, jest na pewno interesująco. Ten serial jest bardziej interesujący dla mnie niż zabawny. Oczywiście on ma swoje momenty zabawne, ale mimo wszystko on był zdecydowanie bardziej Po prostu zależało mi na poznaniu tej historii i nawet jeśli ona nie była jakoś powalająca na końcu, jakby jej rozwiązanie nie było takie, wiesz, że wow, ale świetnie napisana historia, w sensie, że jakbyś, wiesz, zadowalający było zakończenie, to samo śledzenie tego wszystkiego było całkiem spoko, plus wchodzą tutaj czasami takie jakieś abstrakcyjne motywy rodem z jakichś po prostu komiksów, jakiegoś komiksowego tajnego ugrupowania.