MKwadrat #208 – Kręcenie kotem

Skończyłem Lost Records Bloom and Rage, taki walking simulator od twórców Life is Strange. Trochę o tym opowiem. Grałem trochę w... Dużo rzeczy grałem, ale tak się, wiecie, między grami tak się po prostu przełączałem, nie wiem po co. Po to, aby w końcu zacząć grać w Kingdom Come Deliverance tak dość na ostro. Więc tak, grałem w Tamaturga, grałem w Wild Bastards, który jest sequelem do Void Bastards, o którym dzisiaj opowiemy, w sensie opowiemy o Void Bastards, a Wild Bastards nie. Grałem trochę w Clear Obscure, Expedition 33, pozdrawiamy Tomka Kuysza ze starego. Grałem w Doom Dark Ages, grałem w Brass Heart, o którym opowiemy w przeglądach Point & Click. Trochę w Maxa Payne'a 3, bo być może u Dapita będzie o tym odcinek.

A ja tam poszedłem i zapytałem robocika co zrobić, robocik mi odpowiedział i boom, załatwione. Myślę, że jakby tych ekranów było tam, nie wiem, 2-3 razy więcej, to już by mnie przytłoczyło, już bym się czuł zagubiony. Nawet są takie gry, które po prostu dają Ci taką mapkę, że jesteś w stanie po prostu przeskakiwać błyskawicznie, wiesz, taki jakby mini fast travel, nie? Masz po prostu mapkę wszystkich tych komnat, jak to nazwać, ekranów i po prostu naprawdę Nie ma żadnej potrzeby, żeby postać musiała łazić, wiecie, to nie jest jakiś realizm, że postać musi przejść sześć ekranów, bo tak jest w prawdziwości. Tu naprawdę się można teleportować, można się po prostu, no, ale to już tam, powiedzmy, drobiazg, nie? Co jeszcze było fajnego albo niefajnego? Patrzę. Jeszcze raz się poczepiam, bo była taka zagadka z tymi takimi, co się przekręcało, te takie, wiesz,

Pacinko Tower Defense. Pacinko TD. Taki jest tytuł. Pacinko TD. Ja jestem taki głupi, że nie zrozumiałem tego skrótu. Bo nie gra w Tower Defense. Dokładnie, tak. Tak totalnie mnie zablokowało. Dobra. A jakie ty teraz mi opowiesz? Teraz ci opowiem o grze Lost Records Bloom and Rage. To jest gra od Dontnoda, czyli twórców, między innymi Life is Strange. I to jest gra, która dzieje się w dwóch... No wiadomo, gra jest bardzo narracyjna, Walking Sim. Dzieje się na dwóch osiach czasowych, współcześnie chyba, albo przynajmniej na pewno, jeśli nawet nie teraz, to powiedzmy do 10 lat wstecz, czyli w miarę współcześnie i w 96 roku, czyli już dawno. No i... To jest o grupie nastolatek.

Po Dontnodzie można się więcej spodziewać. Ten wątek podróży w czasie cofania czasów był super w Life is Strange. No i gra jest w ogóle była podzielona z jakiegoś powodu na dwie części. Bloom and Rage, to najpierw było Bloom, a potem był Rage. I na tym, chyba po dwóch, po półtora miesiąca, po dwóch miesiącach wyszedł drugi poziom, wyszedł drugi epizod. Taki długi, ta gra jest łącznie na kilkanaście godzin. Nie wiem po co to zrobili, po prostu moim zdaniem to zaszkodziło tej grze, bo pierwszy ten, ten pierwszy, ten pierwszy epizod, nie wiem, pierwsza część, pierwsza połowa, ten Bloom, co znaczy w ogóle rozkwit, zgodnie z nazwą, tam się jakby akcja dopiero rozkręcała, tam się prawie nic nie dzieje. Przez całą tą, naprawdę tam się tak strasznie wolno akcja posuwa, Po prostu, że aż, no jest to frustrujące. Jak ja lubię takie powolne, spokojne gry nastawione na fabułę, walking simy, to jakby to jest mój dżem, to naprawdę nawet ja byłem sfrustrowany.

Nie polecam kupania tego w polskim sklepie, bo cena jest niewypolerowana, wiadomo. Lost Record, Bloom and Rage. Ja mówię tak, w plusie można zagrać, nie? Kupić to tak niekoniecznie. Chyba, że jesteście wielkim fanami dotnoda i tego typu, tego typu gierek. Takich właśnie, wiecie, trochę dziewczyńskich, z nostalgia do 90-tych. Ja jestem tak pewnym swojej męskości, że mogę grać, wiesz, dziewczyną, która ma same koleżanki. Spoko. To teraz proponuję zmienić klimacik i przejść do Voidbusters. Dokładnie, przechodzimy do Voidbusters. Ty Defan skończyłeś w końcu, czy nie? Nie, wiesz co, dzisiaj wziąłem się za robotę i po prostu już mówię, ach, i tak jestem na samej końcówce, więc i tak możemy pogadać.

To co to jest? To nic, to jest nic. No ale wiadomo dlaczego tak jest, nie gramy w algorytm, nie robimy baitów, mamy długie odcinki. No ale wiadomo, że zawsze by się chciało jednak jakiegoś cudu, nie? Trzeba byłoby pogriftować. No trzeba byłoby, no ale nie będziemy tego robić. Bo to premiuje algorytm, a my tego nie robimy. Zglanujemy Claire Obscure, chociaż nam się podoba. Hejt budzi emocje, a emocje napędzają komentarze i wyświetlenie. Ja na przykład mogę teraz, wiecie, mogę na przykład się wysrać na tego, na ten Bloom and Rage, nie? Ale to byłoby nieszczere. Ale to trzeba było być konsekwentnym, trzeba było zrobić taką miniaturkę. Tak, tak. Poza tym ja nie umiem hejtować czegoś, jeśli naprawdę coś mi się podoba albo nie mam jakby... Nie, po prostu nie potrafię udawać. Ja jestem przekonany, że wielu tych grifterów po prostu oburza się, robi tzw. rage bait.