Jak w łódzkim pogotowiu uśmiercano pacjentów

Powiem więcej. Kiedy pisałem tę książkę nie wiedziałem tego, ale... Przecież to nie była tajemnica, że on został skazany, nie? Tak, oczywiście. Pracuje dalej pod swoim nazwiskiem, jest lekarzem. Lekarze mieli, lekarze w sensie środowisko lekarskie miało narzędzia, żeby odebrać mu uprawnienia do wykonywania zawodu po wyroku skazującym. To zresztą są dyscypliny... Poza tym ktoś go zatrudnia, nie? Tak. Sąd Dyscyplinarny zrobił to samo z drugim lekarzem skazanym, bo skazanych lekarzy było dwóch i Janusz K. został pozbawiony dożywotnio prawa wykonywania zawodu przez Sąd Lekarski. Natomiast Paweł W. nie. I dalej pracuje w zawodzie. Więc ktoś go zatrudnia, prawda? Nie wierzę, że nie ma tej wiedzy.

I to w bardzo krótkim to był odstępie, jeszcze przed wyrokiem, nie? Tak, oczywiście. To było w trakcie trwania procesu. Czuł się na tyle pewnie wręcz, że pozwał, a właściwie oskarżył o zniesławienie głównego, pozytywnego bohatera tej afery, który otwarcie mówił nam, że kiedy wykrył To przedziwne zużycie leków, a jako anestezjolog zorientował się, co się z tym wiąże i próbował tę sprawę wewnątrz pogotowia drążyć, badać oficjalnie, no to dyrektor kazał mu po prostu zamieść to pod dywan i on to powiedział. Mówił nam o tym, a po publikacji dyrektor Lewandowski po prostu tego swojego zastępcę, sygnalistę kluczowego w tej sprawie, czyli doktora Janusza Morowskiego oskarżył o zniesławienie i w sądzie próbował udowodnić,