"Oni nas zabiją mamo" - Dramat Polki w Anglii | Podcast kryminalny

Ostatnio też natrafiłam na artykuły o kilku przypadkach, o których wcześniej nawet nie słyszałam. Niektóre z nich nie zyskały większego rozgłosu. Czasami też dostępne informacje są wyjątkowo szczątkowe. Sprawy, które ciężko byłoby przedstawić w formie podcastu, od czasu do czasu opisuję na mojej grupie na Facebooku, na którą przy okazji serdecznie Was zapraszam. Chciałabym również, aby na tym kanale pojawiało się więcej tego rodzaju opowieści. Dajcie znać co myślicie o takiej miniserii. A teraz już zapraszam Was do wysłuchania szczegółów historii Beaty Bryl. Była sobota, 29 lipca 2006 roku. Zapowiadał się kolejny piękny, letni i całkiem ciepły dzień.

Kobieta ta miała na sobie szare spodnie do kolan, białe buty, czerwoną bluzę oraz żółtą koszulkę. Pozostałości czerwonego materiału znalezione na miejscu zdarzenia mogły więc pochodzić z bluzy, którą widać było na tym wideo. Dodatkowo, osoba z nagrania miała przerzucony przez ramię jasny plecak, a w ręku trzymała białą torebkę z nieistniejącej już sieci sklepów z odzieżą MK1. Policjanci uważali, że jeśli chodzi o plecak, to możliwe, że była to marka Jansport, a plecak był w kolorze beżowym, jasno-niebieskim lub jasno-różowym. Kilka dni po opublikowaniu tych fotografii śledczy oświadczyli, że ofiarą była prawdopodobnie 23-letnia Polka Beata Bryl.

Kobieta mieszkała w Londynie i od pewnego czasu nikt jej nie widział ani nie miał z nią żadnego kontaktu. Funkcjonariusze wtedy rozmawiali już z matką dziewczyny, a niedługo potem spotkali się z nią w Polsce, aby pobrać próbki do badań DNA. To właśnie te testy na 100% potwierdziły, że znalezione w lipcu ciało należy właśnie do Beaty Bryl. Beata urodziła się 27 lutego 1983 roku w Gliwicach. Bliscy nazywali ją Bibi. Dziewczyna od zawsze była pełna energii, przebojowa i chciała czerpać z życia pełnymi garściami. W 2000 roku Beata wzięła udział w wyborach Miss Polski Nastolatek.

Spędziła też wakacje w Paryżu. Wszystko układało się bardzo dobrze. Pani Maria wysyłała córce paczki z polskim jedzeniem, a Beata pomagała matce finansowo. Dokładała się do raty kredytu. Pani Maria była wówczas po rozwodzie i w tamtym czasie nie pracowała, gdyż opiekowała się swoim niepełnosprawnym bratem. Utrzymywała się jedynie ze świadczeń z pomocy społecznej. Była w dość ciężkiej sytuacji. Cieszyła się więc, że Beacie się układa i że jest w stanie jej choć trochę pomóc. Po roku na obczyźnie jednak coś się zmieniło. Matka zauważyła, że chyba dzieje się coś złego. Wiedziała, że jej córka jest w związku ze starszym od siebie mężczyzną i podejrzewała, że niepokojąca zmiana w zachowaniu Beaty

Może mieć coś wspólnego właśnie z nim. Raz Beata zadzwoniła do swojej matki i powiedziała, że została wykorzystana i pobita. Innym razem przerażona twierdziła, że ktoś jej grozi. Jej stan psychiczny ciągle się tylko pogarszał. W sierpniu 2005 roku Beatę przyjęto do szpitala, po tym jak przeszła załamanie nerwowe. Podczas jej pobytu tam pani Maria skontaktowała się z polską ambasadą w Londynie i poprosiła o pomoc w sprowadzeniu córki do kraju. Dzięki pomocy konsula RP w październiku 2005 roku Beata w końcu wróciła do Gliwic. Była wychudzona i wyczerpana.

Nie chciała jeść, mówiła bez ładu i składu i wszystkiego się bała. W rezultacie trafiła do szpitala psychiatrycznego w Toszku. 23-latka spędziła tam miesiąc. Potem czuła się już lepiej. Niemniej, po pewnym czasie zaczął do niej wydzwaniać jej chłopak z Londynu i namawiać ją, żeby wróciła. Beata rozmawiała z nim praktycznie codziennie, aż wreszcie uległa. Pani Maria starała się ją odwieźć od tej decyzji. Przekonać córkę, że nie jest to najlepszy pomysł, ale Beata nie chciała jej słuchać. W końcu wsiadła na pokład samolotu lecącego do Anglii. I sytuacja niestety zaczęła się powtarzać.

Dziewczyna czasami dzwoniła do matki w środku nocy z płaczem, przerażona. Pewnego razu oznajmiła, że ktoś wsadził ją do samochodu i wywiózł gdzieś wbrew jej woli. Pani Maria po raz kolejny zwróciła się o pomoc do polskiej ambasady, a także do policji i różnych fundacji, lecz nie przyniosło to żadnych efektów. Potem nagle Beata przestała się odzywać. Pani Maria zgłosiła wówczas zaginięcie córki. I wtedy, znienacka 27 lipca, czyli dwa dni przed makabrycznym odkryciem dokonanym przez przypadkowego kierowcę, Beata do niej zadzwoniła. Matka wspomina, że akurat w tamtym momencie jechała pociągiem.

Wówczas pojawił się kolejny problem, ponieważ nie było jej stać na sprowadzenie ciała Beaty do Polski. Koszty samego transportu wynosiły ponad 2000 funtów. Co więcej, z uwagi na to, że pani Maria była bezrobotna, to nie przysługiwał jej zasiłek pogrzebowy. Z pomocą Caritasu oraz życzliwych osób, które wpłaciły pieniądze na zbiórkę, kobiecie udało się jednak zebrać konieczne środki. 7 października 2006 roku odbył się pogrzeb. Beata została pochowana na Gliwickim Cmentarzu Centralnym. W międzyczasie w Wielkiej Brytanii policjanci starali się odtworzyć ostatnie kroki dziewczyny. Ustalono, że wsiadła ona w pociąg metra w kierunku West Ryslip na stacji Leytonston 28 lipca o 23.39.

Aczkolwiek śledczy nie byli w stanie określić, na której stacji kobieta wysiadła. Nie znaleziono również ani plecaka, ani torebki, które Beata miała tamtego dnia ze sobą. Do jednego z jej znajomych jakiś czas później zadzwonił pewien mężczyzna, który twierdził, że znalazł ten plecak. W środku znajdowała się bowiem wizytówka i to dlatego ten mężczyzna w ogóle był w stanie skontaktować się ze znajomym Beaty. I mimo, że śledczy apelowali, aby ta osoba, która ma plecak ofiary, zgłosiła się na policję, to niestety nigdy to nie nastąpiło. Funkcjonariusze nie wiedzieli także, gdzie w ostatnich tygodniach życia Beata mieszkała.

Wierzyli, że może zatrzymała się u swoich przyjaciół właśnie w okolicy Leytonston, lecz nie udało im się tego potwierdzić. Przez kilka kolejnych miesięcy funkcjonariusze bez ustanku pracowali nad tą sprawą. W grudniu zorganizowali akcję, podczas której rozdawali ulotki ze zdjęciem Beaty oraz ze zdjęciami ze stacji metra. Liczyli na to, że może ktoś przypomni sobie jakiś szczegół, który może okazać się kluczowy. Wyznaczono nawet nagrodę w wysokości 10 tysięcy funtów za dostarczenie informacji, które doprowadzą do aresztowania sprawcy. Ale niestety nie pojawiły się żadne nowe tropy. Mama Beaty udzieliła kilku wywiadów, w których powtarzała, że wierzy, że jej córka padła ofiarą handlarzy ludźmi i że miał z tym coś wspólnego mężczyzna, z którym się spotykała.

Tym mężczyzną okazał się być 38-letni Dariusz z okolicy Gdańska, który miał w Londynie firmę budowlaną. A przynajmniej tak mówiła matce Beata. Pani Maria bowiem nigdy nie poznała chłopaka córki. Para podobno razem mieszkała i planowała ślub. Dariusz kupił nawet Beacie obrączkę, której nawiasem mówiąc do dzisiaj nie odnaleziono. Mimo wszystko narzeczeni trzy razy przekładali uroczystość, choć pani Maria nie wie dlaczego. Partner Beaty w pewnym momencie został w tej sprawie aresztowany jako jeden z 20 innych podejrzanych. Żadnemu z nich ostatecznie nie postawiono zarzutów. Pani Maria przyznaje, że Beata wielokrotnie wspominała coś o mafii i że nie zdziwiłoby jej, gdyby partner jej córki, w którym dziewczyna była zakochana, wykorzystywał ją i jej ciało do celów zarobkowych.

W lutym 2007 roku śledczy stworzyli specjalną stronę internetową. Na której umieścili 25 zdjęć z peronu na stacji Leytonston pochodzących z 28 lipca. Tym razem przedstawiały one jednak pasażerów, którzy w tamtym czasie mogli jechać tym samym pociągiem co Beata. Ci ludzie mogli nie wiedzieć, że ofiara była w tamtym czasie w tym samym wagonie, a policjanci bardzo chcieli porozmawiać z tymi potencjalnymi świadkami. Te fotografie umieszczono dodatkowo na ulotkach, które później rozdawano pasażerom metra. Sprawa Beaty została także omówiona w brytyjskim programie telewizyjnym Crime Watch. Wystąpiła w nim nawet pani Maria, która wtedy po raz pierwszy odwiedziła Anglię.

Później złożyła kwiaty w miejscu, gdzie odnaleziono ciało jej córki. Łatwo było je zlokalizować przez to spalone drzewo, które Beata była oparta. W wyemitowanym wówczas odcinku pokazano również zdjęcia materiału, który znaleziono na miejscu zdarzenia. Śledczy wierzyli, że był to fragment kołdry z charakterystycznym wzorem różowych serduszek i że to właśnie w tę tkaninę było zawinięte ciało Beaty. Ponadto przedstawiono dwa nagrania, na których widać Beatę, a które pochodziły z tego samego dnia co nocne nagranie ze stacji metra. Pierwszy film został zarejestrowany o 14.20 w placówce banku Nationwide, która znajdowała się na Lea Bridge Road, czyli około 10 minut drogi od stacji Leytonston.

Beata wypłaciła wtedy 15 funtów ze swojego konta bankowego. Na drugim nagraniu z 16.30 można zobaczyć jak 23-latka idzie po peronie stacji Leyton. Ma na sobie zupełnie inne ubrania niż kilka godzin później, gdy kamera zarejestrowała ją po raz ostatni. Po tym jak program ukazał się w telewizji, na policję zgłosił się świadek, który twierdził, że słyszał jak Beata powiedziała do kogoś przez telefon, że jedzie w jakieś miejsce na terenie zachodniego Londynu. Zdaniem śledczych to właśnie tam Beata straciła życie, a dopiero później jej ciało zostało porzucone na zalesionym obszarze. Do morderstwa prawdopodobnie doszło w jakimś budynku i stamtąd też pochodziła kołdra, którą zostało owinięte ciało.

W programie Crime Watch podano także informację, że stan psychiczny Beaty nie był w tamtym momencie najlepszy. że wcześniej została u niej zdiagnozowana schizofrenia i w ciągu ostatniego roku swojego życia dziewczyna kiepsko sobie radziła. Straciła pracę, mieszkała kontem u swoich znajomych. Nie da się ukryć, że Beata potrzebowała pomocy. Policjanci jakiś czas później natrafili na trop w kwestii pochodzenia kołdry w serduszka, lecz nigdy nie ujawniono na ten temat więcej szczegółów. Czas mijał, a sprawa przycichła. W 2008 roku kwotę nagrody za informacje, które przyczyniłyby się do rozwiązania sprawy, zwiększono do 25 tysięcy funtów, a historia Beaty została przedstawiona w programie pod tytułem Inside Crime w stacji ITV.

W 2014 roku opublikowano natomiast całe nagranie ze stacji Leytonston z nocy 28 lipca. Jeśli oglądacie ten materiał na YouTube, to będziecie je mogli teraz zobaczyć. Najpierw widzimy Beatę w okolicy bramek prowadzących na stację o 23.27. Kobieta jest sama i wygląda jakby na coś czekała. W pewnym momencie kładzie białą torebkę, którą ma przy sobie na pobliskim blacie i przez chwilę rozmawia z pracownicą stacji. Potem odchodzi, ale pracownica wskazuje, że tata zapomniała zabrać swojej reklamówki. W pewnej chwili możemy też zobaczyć jak do Beaty podchodzi mężczyzna w czarnej koszulce i co się jej podaje.

Co prawda to tylko moje domysły, bo nigdzie w źródłach nie jest wyjaśnione kim był ten mężczyzna i co dokładnie przekazał dziewczynie, lecz moim zdaniem Beata chwyciła kartę Oyster, której używa się do podróżowania komunikacją miejską w Londynie. Taką kartę należy przyłożyć do czytnika na bramce i dopiero wówczas możemy wejść na stację. Oczywiście musimy mieć również na niej jakieś środki. Obecnie możemy użyć już jakiejkolwiek karty, która daje nam możliwość płatności zbliżeniowych, ale kiedyś używało się przede wszystkim tak zwanych ojsterek. W moim odczuciu i podkreślam, że to tylko moja teoria, na tym filmie ten mężczyzna dał Beacie kartę Oyster, bo dopiero po tym kobieta przechodzi przez bramki i wchodzi na teren stacji.

O 23.39 widać jak Beata wsiada do pociągu. Jest to ostatni raz, kiedy jest widoczna na nagraniu. Policja na przestrzeni lat co jakiś czas przypominała o tej sprawie i prosiła, żeby zgłaszali się świadkowie oraz osoby, które znały Beatę. Niestety, finalnie sprawa utknęła w martwym punkcie. Choć brytyjska policja wykluczyła opcję, aby śmierć Beaty była powiązana w jakikolwiek sposób z przestępczością zorganizowaną, to pani Maria ma swoje przypuszczenia. Wierzy, że jej córce grożono lub ją szantażowano. Brytyjskim policjantom w śledztwie pomagał także Wydział Kryminalny Śląskiej Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach.

Podejrzewano, że związek z zabójstwem może mieć co najmniej jeden mężczyzna, podobnie jak Beata pochodzący ze Śląska. Podkreślano też, że kilka z gangów zajmujących się handlem narkotykami i żywym towarem przeniosło w tamtym czasie swoją działalność właśnie do Wielkiej Brytanii. Tam wykorzystywali to, że wielu Polaków jest daleko od kraju i nie zna dobrze języka i pod pretekstem pomocy ich oszukiwali. Sprawa Beaty do tej pory nie znalazła swojego rozwiązania i nie ujęto sprawcy. Nie wiemy, czy dziewczyna rzeczywiście stała się ofiarą handlu ludźmi, jak uważa jej mama, czy może miał z tym coś wspólnego jej partner.