108. Historia Rusi (4)
Ruski wódz Ruryk dotarł do Nowogrodu Wielkiego. Opiekun jego syna - Oleg - zdobył Kijów (rządzony w tym czasie przez Waregów, ale nie Rusów). W ten sposób powstało normańskie państwo ruskie budowane wzdłuż rzek. Na północy była Dźwina, z niej (w rejonie Orszy) ludzie wchodzili na Dniepr. W Kijowie ta droga o przebiegu południkowym przecinała się ze szlakiem o przebiegu równoleżnikowym. Dniepr był osią tego państwa. Państwo to było nastawione na ekspansję południową, na tereny Bizancjum. Kończyło się w rejonie Kijowa, gdyż bardziej na południe biegła droga, którą odbywał się co jakiś czas ruch ludów ze wschodu na zachód (z Azji do Europy). Państwo Rusów to powstało na terenach słowiańskich i ulegało szybkiej slawizacji. Jej głównym powodem były małżeństwa Rusów z kobietami słowiańskimi. Mniej więcej w tym samym czasie powstało państwo polskie, które - inaczej niż Ruś - miało mniej więcej kształt koła. Na jego południowym brzegu był Kraków, a północną granice wyznaczały rzeki: Wisła. Noteć, Warta. Państwo to miało dostęp do morza wzdłuż dwóch głównych rzek: Wisły i Odry. Wschodnią odnogę tego państwa tworzył Bug, nad którego górnym biegiem znajdowały się Grody Czerwieński: Bełz, Czerwień, Przemyśl. Tędy biegła droga handlowa ze wschodu (z Kijowa) na zachód (do Krakowa). W obu państwach mówiono podobnym językiem. Różnicę spowodowało przyjęcie chrztu. Polska przyjęła chrzest z Zachodu (nie wiemy do dziś, gdzie to było), w obrządku łacińskim i dlatego w języku polskim znajdujemy wiele słów o łacińskim pochodzeniu. Ruś przyjęła chrzest z Bizancjum. Obrządek prawosławny odbywał się początkowo w języku greckim, później - ruskim, który upodabniał się do języka bułgaro-słowiańskiego. Po przyjęciu chrztu do Rusi zaczęli napływać mnisi z Bułgarii (która w tym czasie była ogarnięta straszliwą wojną) i w swoim języku prowadzili chrystianizację Rusi. W ten sposób słowa z tego języka zaczęły przenikać do języka ruskiego. To spowodowało różnię między językiem polskim (do którego przenikały słowa łacińskie) a ruskim (do którego przenikały słowa z języka bułgaro-słowiańskiego).
Podróż do historii Rusi, zaczerpniętej z faktycznych zdarzeń X-XI wieku, od Ruryka do powstania państwa ruskiego.
Analiza geograficzna i drogów handlowych, które zasiliły i kształtowały rozwój Rusi, w tym drogi Bóg i Dniestrowa.
Opis ruchów plemion, takich jak Waregowie, i ich wpływ na kształtowanie się Rusi, w tym proces slawizacji.
Ważność Kijowa jako centrum rządów i jego rola w rozwoju Rusi, w tym procesy ekspansji i handlu.
Proces chrystianizacji Rusi i Polski, w tym różnice językowe między katolickim a prawosławnym kościołem.
Analiza stosunków polsko-niemieckich, w tym wizyty Bolesława Chrobrego w Niemczech i koronacja Bolesława Roblacha.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Ruski wódz Ruryk dotarł do Nowogrodu Wielkiego. Opiekun jego syna - Oleg - zdobył Kijów (rządzony w tym czasie przez Waregów, ale nie Rusów).
W ten sposób powstało normańskie państwo ruskie budowane wzdłuż rzek. Na północy była Dźwina, z niej (w rejonie Orszy) ludzie wchodzili na Dniepr. W Kijowie ta droga o przebiegu południkowym przecinała się ze szlakiem o przebiegu równoleżnikowym. Dniepr był osią tego państwa. Państwo to było nastawione na ekspansję południową, na tereny Bizancjum. Kończyło się w rejonie Kijowa, gdyż bardziej na południe biegła droga, którą odbywał się co jakiś czas ruch ludów ze wschodu na zachód (z Azji do Europy).
Państwo Rusów to powstało na terenach słowiańskich i ulegało szybkiej slawizacji. Jej głównym powodem były małżeństwa Rusów z kobietami słowiańskimi.
Mniej więcej w tym samym czasie powstało państwo polskie, które - inaczej niż Ruś - miało mniej więcej kształt koła. Na jego południowym brzegu był Kraków, a północną granice wyznaczały rzeki: Wisła. Noteć, Warta. Państwo to miało dostęp do morza wzdłuż dwóch głównych rzek: Wisły i Odry. Wschodnią odnogę tego państwa tworzył Bug, nad którego górnym biegiem znajdowały się Grody Czerwieński: Bełz, Czerwień, Przemyśl. Tędy biegła droga handlowa ze wschodu (z Kijowa) na zachód (do Krakowa).
W obu państwach mówiono podobnym językiem. Różnicę spowodowało przyjęcie chrztu. Polska przyjęła chrzest z Zachodu (nie wiemy do dziś, gdzie to było), w obrządku łacińskim i dlatego w języku polskim znajdujemy wiele słów o łacińskim pochodzeniu.
Ruś przyjęła chrzest z Bizancjum. Obrządek prawosławny odbywał się początkowo w języku greckim, później - ruskim, który upodabniał się do języka bułgaro-słowiańskiego. Po przyjęciu chrztu do Rusi zaczęli napływać mnisi z Bułgarii (która w tym czasie była ogarnięta straszliwą wojną) i w swoim języku prowadzili chrystianizację Rusi. W ten sposób słowa z tego języka zaczęły przenikać do języka ruskiego. To spowodowało różnię między językiem polskim (do którego przenikały słowa łacińskie) a ruskim (do którego przenikały słowa z języka bułgaro-słowiańskiego).