DARKO JEVTIĆ: MISTRZOSTWO ZARAZ PO ŚLUBIE SIOSTRY
Darko Jevtić rozegrał w Lechu Poznań aż 192 mecze, co daje mu miejsce w ścisłej czołówce wśród obcokrajowców w klubowej historii. Mistrz Polski z 2015 roku, później także kapitan Lecha. Ofensywny pomocnik, który wielokrotnie czarował swoją grą. Teraz zakończył już karierę piłkarską i wraz z rodziną mieszka w Belgradzie. Odwiedził jednak niedawno Poznań, bo robi […]
Kłania się podcast Lechowe Blubry. Dziś w kolejnym odcinku mamy gościa specjalnego, byłego piłkarza Lecha Poznań. Blisko 200 spotkań rozegranych w barwach kolejorza. Darko Jevtić, dzień dobry Darko, witam serdecznie. Witam, witam. Darko, co Cię sprowadza do Polski, bo znajdujemy się na stadionie przy Bułgarskiej. Kilka lat temu zakończyłeś przygodę z Lechem Poznań, a pojawiłeś się tutaj. Co się dzieje? No teraz akurat jestem na stażu takim mentoringu trenerskim. Robię dyplomy na trenera. Także tu dwa dni spędzam. Ale fajnie przyjść do Poznania i spotkać ludzi, z którymi pracowałem kiedyś. No właśnie, taka podróż sentymentalna dla Ciebie.
Spotkanie z ludźmi, z którymi miałeś okazję tutaj widzieć się dzień w dzień przez te kilka lat spędzonych w Lechu Poznań. No tak, tak. Właśnie dzisiaj trochę wcześniej do klubu przyjechałem, bo wiedziałem wczoraj, no już pierwszy dzień był, ale wiedziałem, że będzie sporo ludzi, które jeszcze pracują w klubie i będzie okazja trochę porozmawiać z nimi. Jak z wami. Jasne, dokładnie. Z nami też miałeś okazję się spotkać. Zanim porozmawiamy o twojej przygodzie z Lechem Poznań, zakończmy te wątki aktualne. Znalazłem wywiad z tobą z maja, z dnia przed zdobyciem przez Lecha IX Mistrzostwa Polski. Powiedziałeś, że leczysz wtedy kontuzję, drugi raz więzadła krzyżowe.
Powiedziałeś, że pracujesz bardzo mocno nad powrotem na boisko. No i nie ma do dziś tego powrotu na boisko i oficjalnie zakończyłeś karierę. 32 lata, jesteś rocznik 1993 i tak porównuję do Miki Iszaka, który jest kapitanem Lecha w tej chwili. On też jest ten sam rocznik i on gra w piłkę, a Ty już karierę zakończyłeś. Trudna to była dla Ciebie decyzja? Bardzo trudna i nawet dalej jest trudna, ale... Musimy zawsze patrzeć, jak ciało się rozwija, jak ciało pracuje nad wszystkim tym. Miałem tą ostatnią kontuzję, gdzie krzyżowe drugi raz operowałem.
Wcześniej już znaleźć w czymś, gdzie mogę już pracować dalej. Znaleźć sobie nowe miejsce po grze w piłkę. Czy trenerka to jest ta twoja droga? No bo jesteś na stażu w Lechu Poznań ze względu na to, że jesteś w Szkole Trenerów Polskiego Związku Piłki Nożnej w Białej Podlaskiej, czyli będziesz miał uprawnienia trenerskie. Trenerka to jest taka twoja droga kolejna, czy jeszcze tak nie zdecydowałeś? No świeże to jest, po karierze i dużo myślenia. Mój pomysł był, żeby ten staż trenerski zrobić jak jeszcze gram, bo to w maju albo tak chyba się zaregistrowałem. Okej, czyli to równolegle szło właściwie można powiedzieć początkowo.
No tak, w tym momencie to mogę więcej czasu spędzać z rodziną i to jest fajna rzecz, bo zawsze gdzieś tam treningi są, odpoczynek, mecze, a teraz jakby dużo czasu jest i można na wszystkie te rzeczy, które trochę mniej było, a zawsze się chciało więcej, można trochę więcej czasu spędzić. Porozmawialiśmy o tym, co tu i teraz, jeżeli chodzi o Darko Jevtića, no ale oczywiście nie możemy wspomnieć wątku Lecha Poznań i porozmawiać z Darko o tym, jak to było, kiedy reprezentował barwy niebiesko-białych. Musisz wiedzieć, Darko, że straciłeś miejsce na podium wśród obcokrajowców z największą liczbą meczów w ostatnim czasie. Pierwszy jest Di Majniacz na tej liście, 211 meczów.
Drugie miejsce twój przyjaciel, Jasmin Buric, 10 ty zajmowałeś trzecie miejsce, 192 mecze. Teraz jesteś czwarty, bo Mikael Iszak właśnie, o którym wcześniej wspominaliśmy, właśnie ciebie wyprzedził. 192 mecze w Lechu, 37 goli, 43 asysty. Tak w największym skrócie, czy jesteś z tego bilansu zadowolony? No jestem. Myślę, że... No teraz jakby jak skończyłem, dużo myślenia o tym było. Nie tylko o Lechu, o całej kariery i... Zawsze można więcej, ale zawsze może mogło i być mniej. Także myślę, że jak patrzę realnie na wszystkie te rzeczy i moje przebycie w Lechu.
Przebyt, tak? Pobyt w Lechu. To mi się wydaje, że mogę być zadowolony i było dużo fajnych moment, także... No to powspominajmy te momenty. Najpierw zapytam ciebie o decyzję. Grasz w Bazylei, potem idziesz do Austrii i nagle dostajesz telefon Lech Poznań. Podjąłeś szybko decyzję, czy jednak było trochę myślenia, czy warto do tego Poznania przychodzić? W tym momencie z Austrii? Tak. No, to było... Pamiętam to, menadżer dzwonił do mnie. I ja jeszcze miałem kadrę, nie? U21. Tak jest. Grałeś w młodożytce. Tak. Graliśmy z Vakerem ostatni mecz.
On mi tu już mówił, że ludzie z Lecha Poznań przychodzą. Tam akurat był jeden piłkarz ze mną w drużynie, który w ruchu grał wcześniej. To go trochę spytałem, bo... Nie znałeś, wiadomo, polskiej ligi. Tak. Polską ligę za bardzo nie znałem. Spytałem się i mówił, że... Duży klub. Lewandowski tam grał i takie rzeczy. Te ciekawostki związane z Lechem, że ci rzucił światło. Tak. I później tam akurat miałem bramkę i asystę. Później do kadry poszedłem, graliśmy z Danią. 2-0 wygraliśmy, a dwa bramki strzeliłem, nie? A oni drugi raz przechodzili, nie? To menadżerowi mówiłem, że kurde, no, jak mnie nie chcą, to nie wiem, co mam robić, nie?
Co więcej masz na boisku zrobić, żeby już zechcieli cię. No, parę dni później już tam się dogadali z Lechem, że wypożyczenie z Bazyleją... I jakby dogadaliśmy się, że przychodzę do klubu tutaj, żeby zobaczyć jakie warunki są, jak to wszystko tutaj jest. I przyjechałeś do Poznania. Tak, jak przyleciałem, jak widziałem stadion, jak wszystko to. Jeszcze pamiętam ostatni mecz oglądałem Legia z Lechem. Tak, w ostatniej kolejce był mecz w 2014. Legia wygrała na Ładzie Kolskiej, tak? Tak, tak, tak. Legia już była mistrzem wtedy, Lech wicemistrzem, tak? Tak, tak. Sezon 13-14, tak. I no, to wszystko jakby...
No mi się wydaje, że dużo więcej ludzi w Poznaniu było i jako ludzie Polacy są bardziej tacy, no bardziej się cieszą jak wygrają coś. Bardziej żywiołowi tacy, jasne. Maciej Skorża był trenerem Lecha wówczas. Przegraliście finał Pucharu Polski z Legią i każdego o to pytam, jak wspominamy to mistrzostwo. Jak przez tydzień przekuć? Przegraną w finale Pucharu Polski na zwycięstwo na Łazienkowskiej w lidze, bo przecież pamiętasz, że tydzień później na początku rundy finałowej wygraliście.
Dokładnie. Kiedy już kibice świętowali właściwie mistrzostwo. Darko, rok po przejściu do Lecha Poznań i zdobyciu Mistrzostwa Polski były eliminacje Ligi Mistrzów, no i to był paradoks dla Ciebie, bo... Trafiasz na Bazyleę, Lech trafia na Bazyleę, więc to dla Ciebie musiały być szczególne mecze. Pewnie telefony ze Szwajcarii się rozdzwoniły w momencie, kiedy Lech wylosował Bazyleę właśnie. No, taki moment, nie wyobrażałbym sobie. Rok wcześniej przyszedłem do Lecha, że następny rok będę grał przeciwko swojemu klubowi, gdzie ja wyrosłem, skąd odszedłem. Fajne momenty były. A ciężkie to było dla ciebie, wyjść na boisko? Nie. Nie? Okej. Bo, nie wiem, jakoś wiedziałem, że jestem już w Lechu, że gram, ale dla mnie był fajny moment,
Ale może i ja wiadomość napisałem, że wróciłem. Nie, nie pamiętam. No to jest najważniejsze, że byłeś... Ale było tak, jak się dogadaliśmy. No to najważniejsze, dotrzymałeś tak, jak się dogadałeś z trenerem. I ciekawa historia, drodzy kibice, że Dwa śluby sióstr ważnych piłkarzy Lecha wypadły akurat przed decydującym meczem o Mistrzostwo Polski. Darko, kolejne sezony 16-17, a zwłaszcza 17-18 musi Tobie gdzieś siedzieć w głowie, bo jak Cię zapytałem o najważniejszego gola strzelonego dla Lecha, to powiedziałeś o Legii, ale musimy chwilę powiedzieć o tym momencie trochę trudniejszym. Karny z koroną Kielce, czy to ci do dzisiaj siedzi w głowie w tej rundzie finałowej w 18 w kwietniu? Spotkałem się przed chwilą z Rutkiem.
Spędzony czas też z rodzicami, ale mogłem trenować fajnie i wróciłem gdzieś tam gotowy. I wtedy graliśmy jeszcze do końca i mieliśmy chyba cztery dni odpoczynku i zaczęliśmy już przygotowania do nowego sezonu. Także trochę dziwne było. Automatycznie przechodził sezon jeden w drugi, nie? Faktycznie. I w tych maskach i no... No trochę dziwne było. Czas rzeczywiście, czy cokolwiek ciekawy. Rubin Kazań, AEK Ateny, no i jedyństwo na koniec. Tak wyglądał ten twój koniec Darko kariery, ale znalazłem też takie twoje zdanie Lecha na zawsze mam w sercu i to jest szczególny dla mnie klub, więc tak na podsumowanie rozmowy właśnie, jeżeli chodzi o Lecha Poznań.
To jest taka oba strona, która pasuje. Satysfakcja taka. Nawet jakbym chciał zapomnieć, nie mogę, ale to jest duży kawał życia i w tym, co ja lubiłem robić i lubię robić w piłki nożnej, gdzie po prostu się jak w domu czułem i tego zawsze mówiłem, jak jeszcze grałem w Lechu, że tutaj się czuję jak w domu i tak naprawdę jest. Także... No, lubię Poznań i Lech, nie? Jest na pewno tam którymś drugim, może trzecim domem dla Ciebie ten Poznań i Lech. No bo tak dzielisz życie, wracając do teraźniejszości, dzielisz życie bardziej Belgrad, ale też do Szwajcarii.
Szwajcarię też odwiedzasz, prawda? Ze względu na rodziców. Tak, tak. No taki... No na razie siedzę w Belgradzie, ale no Szwajcaria to kraj, gdzie się urodziłem, gdzie spędziłem dwadzieścia dobrych lat. Pierwszych lat. Jasne. I lubię tam chodzić i spędzać czas, także myślę, że taki miks fajny. I gdzieś tam Poznań jeszcze dołączę ci fajnie. Jasiu Burić namówił ciebie na właśnie zrobienie papierów trenerskich, a wiem, że w Serbii utrzymujesz kontakt na przykład z Wojo Ubiparipem, prawda? Z napastnikiem byłym Lecha. Co u Wojo w takim razie słychać, powiedz? No Wojo skończył też latem karierę.
On jest 8-8, to ma 37-8. On skończył tam w tym Spartak Subotica, skąd przychodził do Lecha. To wrócił tam i skończył tam karierę i został tam w klubie jako skaut. A proszę, czyli też pracuje przy piłce dalej. Tak, tak. I ostatnio byliśmy oglądać nawet jakiś mecz, gdzie on chciał oglądać młodzieżówkę Czerwonej Zwyzdy z kimś tam. I ja akurat w Belgradzie siedzę, to powiedziałem, dobra, przychodzę, oglądamy razem. Bo mi ciekawe teraz też młodych oglądać, a i też starszych, ale fajnie. Bardziej się tak, nie wiem, oglądam tych młodych teraz.
Bo jak tych starszych oglądam, to trochę dystansu mam, bo mi się jeszcze jakby chce grać. Przypomina ci się, że ty mogłeś być jeszcze na boisku, prawda? Tak, tak. Także trochę dystansu mam, ale tych młodych fajnie oglądać. No to super. Z Tomkiem Kędziorą chyba też utrzymywałeś i utrzymujesz kontakt z tej ekipy, z którą grałeś tutaj w Lechu, prawda? No akurat dawno nie pisaliśmy, ale tak, od czasu do czasu piszemy i no to jest mój bardzo fajny kumpel. Bardzo go szanuję i... No od momentu jak przeszedłem tutaj to się jakoś porozumieliśmy, nie? Oprócz tych Balkanców to Kendi, wszyscy, nie? Ale mieliśmy bardzo fajną grupę, ale...
I że jesteś spokojny w tym, mi się wydaje. Dokładnie, to jest jakby najważniejsze. Zaproszenie masz zawsze, wiesz, że Poznań jest dla ciebie otwarty i bułgarska i wpadaj na mecze Lecha. Moim i Waszym gościem w kolejnym podcaście Lechowe Blubry był Darko Jevtić. Darko, dziękuję bardzo serdecznie. A my zapraszamy oczywiście na kolejne odcinki.
Pokazano wszystkie 18 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.