RP527: Rozwój dzięki błędom

To są te losowe błędy pozwalające nam czasem zejść ze znanego pagórka, zaryzykować i we mgle odnaleźć drogę na ten wyższy szczyt w okolicy. Świetnym przykładem takiego zjawiska jest dzisiejszy szympans. To zwierzę jest doskonale przystosowane do swojego środowiska. Ma gigantyczną siłę, genialnie wspina się po drzewach, a jego mózg zużywa niewiele energii. Szympans wszedł na swoje ewolucyjne wzgórze i utknął tam.

Dzień dobry. Dzień dobry. Jak to się więc stało, że my z tego bezpiecznego wzgórza zeszliśmy? Żeby to zrozumieć, musimy cofnąć się o jakieś 7 milionów lat do afrykańskiej dżungli. Żył tam wtedy ostatni wspólny przodek człowieka i szympansa.

Stworzenie, które dało początek dwóm zupełnie różnym liniom. Mówię stworzenie, bo naukowcy Nie mają jednoznacznych dowodów, który konkretnie gatunek był tym stworzeniem, dlatego nie sposób podać jego nazwy. Wynika to z faktu, że separacja gatunkowa nie dzieje się z dnia na dzień. To powolny proces, podczas którego wciąż dochodzi do krzyżowania się rozdzielających się populacji. Wczesny człowiek z pewnością krzyżował się z wczesnym szympansem. Po milionach lat współczesny człowiek nie może już krzyżować się ze współczesnym szympansem.

Wszelkie prawa zastrzeżone. To jest oczywiście wielkie nieporozumienie. Nasz wspólny przodek nie był współczesnym szympansem. Zarówno linia ludzka, jak i linia szympansów ewoluowały niezależnie przez miliony lat. Badacze przypuszczają jednak, że nasz wspólny przodek przypominał rozmiarami dzisiejszego szympansa, sprawnie wspinał się po drzewach i być może po ziemi chodził podobnie do dzisiejszych małp.

Być może, tego nie wiemy na pewno. Zatem część populacji naszego wspólnego przodka znalazła się we wspaniałym dla siebie miejscu. Ich środowisko pozostało stabilne, więc presja na drastyczne zmiany anatomiczne była znacznie mniejsza. Oni żyli sobie we wspaniałym lesie. Dlatego zmiany dla nich były niepotrzebne. Choć oczywiście szympans współczesny różni się od tamtego stworzenia sprzed 7 milionów lat, ale nie aż tak znacznie, ponieważ jego środowisko nie zmieniało się.

Natomiast inna część tych samych istot trafiła na zmiany klimatu i wiele z nich zginęło. Przeżywali tylko ci, którzy byli najlepiej przystosowani. Podczas gdy pierwsi pozostali w bezpiecznych, kurczących się lasach, dając początek dzisiejszym szympansom, ci drudzy musieli stawić czoła otwartej sawannie. To właśnie tam w odpowiedzi na nowe, surowe warunki nasi Bezpośredni przodkowie zaczęli prostować sylwetkę, by dostrzec z daleka zagrożenie. By widzieć zagrożenie w wysokiej trawie.