Maryja ich wskrzesiła? Tajemnica cudu na Jasnej Górze #142

To oznaczało, że jej ukochane dziecko na zawsze pozostanie potępione. Nie mogła go nawet pochować na poświęconej ziemi. Z tej niewyobrażalnej rozpaczy narodziły się Sanktuaria Repi, w dosłownym tłumaczeniu Sanktuaria Zwłoki czy Sanktuaria Chwili Ulgi. Były to wyznaczone kaplice, do których zdesperowani rodzice przynosili martwo urodzone noworodki. Ciała często w zaawansowanym stadium rozkładu kładziono na zimnych ołtarzach przed wizerunkami świętych. Skala tego zjawiska poraża. To nie były incydenty. Z zachowanych rejestrów klasztornych dowiadujemy się, że tylko w szwabskim opactwie Ursberg i tylko w latach od 1686 do 1720 przyniesiono dokładnie 24 tysiące martwych dzieci.

Kiedy tylko zaobserwowano jakikolwiek ruch, kapłan podchodził do ołtarza. Wylewał wodę na głowę martwego dziecka i wypowiadał słowa. Jeśli żyjesz, ja ciebie chrzczę. Rytuał dobiegał końca. A potem wszyscy zgromadzeni pozwalali dziecku natychmiast umrzeć ponownie. Nikt nie oczekiwał, że noworodek zacznie płakać i że matka zabierze go do domu. Cud polegał na ułamku sekundy powrotu do życia. Wyłącznie po to, aby dopełnić procedury. Potem małe ciało, już jako ochrzczone, trafiało do legalnego grobu. Ludzie nie szukali prawdy, ale pocieszenia. Byli gotowi zaklinać rzeczywistość, byle tylko nadać bezsensownej śmierci choć odrobinę porządku. Większość z tych 24 tysięcy dzieci z Ursberg nie ożyła ani na sekundę.