Duch wskazał swojego mordercę

Droga ta biegła wzdłuż granicy dawnej farmy Frederica Fischera. Gdy Farley mijał znajomy odcinek płotu, jego oczy wychwyciły w mroku znajomą sylwetkę. Ktoś siedział na górnej belce, dokładnie w tym miejscu, gdzie Fischer lubił przesiadywać wieczorami, paląc fajkę i patrząc na swoje pole. Pierwszą myślą Farleya była fala czystej, nieskrępowanej radości. Fischer wrócił. Po miesiącach niepewności i plotek znajomy w końcu się odnalazł. Farley ściągnął wodze, zatrzymując konia. Fred, to ty? Zawołał w ciemność, a jego głos zabrzmiał. Nienaturalnie głośno, w otaczającej ciszy. Odpowiedzi nie było. Postać na płocie ani drgnęła.

W tej grobowej ciszy stało się coś jeszcze. Zjawa, poruszając się z nienaturalną, płynną gracją, powoli uniosła swoje prawe ramię. Kościsty, prześwitujący palec wskazujący wycelował w jednym, konkretnym kierunku. W stronę gęstych zarośli i ciemnej linii potoku, który wił się nieopodal. Gest był wyraźny, pełen niemej prośby, a zarazem oskarżenia, a potem przerażająca postać. Tak nagle jak się pojawiła, zniknęła. Rozpłynęła się jak dym zdmuchnięty przez niewidzialny podmuch wiatru. W jednej chwili czar bryzł. Sparaliżowane przerażeniem ciało Farleya odzyskało władzę. Nie oglądając się za siebie, farmer rzucił się do szaleńczego biegu w stronę świateł najbliższej gospody.

Nie brakowało szeptów i stłumionego śmiechu. Wszyscy wyruszyli bardziej po to, żeby uspokoić rozhistoryzowaną społeczność i raz na zawsze ośmieszyć Johna Farleya. Mało kto wierzył w odkrycie czegokolwiek. Przeczesywali zarośla, zaglądali pod krzaki, ale ich ruchy były niedbałe, pozbawione przekonania. To była farsa, przedstawienie dla gawiedzi. Ale w tej grupie był ktoś, kto nie traktował tego jako szartu. Był to człowiek, dla którego ziemia nie była tylko zbiorem skał i roślin, ale żywą, oddychającą kroniką. Był to aborygański tropiciel, sprowadzony z pobliskiej osady. Tam, gdzie biali osadnicy widzieli jedynie chaotyczny gąszcz, on widział opowieść. Poruszał się z cichą gracją.

Jego oczy skanowały otoczenie z intensywnością, której inni nie potrafili pojąć. Nie patrzył na to, co było. Patrzył za to na to, co zostało zaburzone. Słamana gałązka, przygnieciona trawa. Ledwie widoczny ślad na wilgotnej ziemi. Dla niego to były ważne litery w alfabecie buszu. W końcu grupa dotarła do miejsca, które Forley opisywał jako lokalizację swojego spotkania ze zjawą. Do starego, drewnianego płotu, po pobieżnych oględzinach, konstable wzruszył ramionami. Niczego tam nie było. Już mieli odchodzić, gdy tropiciel przykucnął przy jednym ze słupków. W milczeniu przesunął palce po szorstkim, wypłowiałym od słońca drewnie. Kiedy podniósł dłoń, na opuszku palca widniała ciemna, rdzawa plama.

Podniósł wzrok na pozostałych, a w jego oczach nie było już cienia wątpliwości. To była krew, bezdyskusyjnie stara, zaschnięta. Ludzka krew. Nagle atmosfera zgęstniała. Żarty ucichły. Mężczyźni spojrzeli po sobie, a na ich twarzach sceptycyzm ustąpił miejsca rosnącemu niepokojowi. Tropiciel nie zatrzymywał się. Podążał wzdłuż płotu, a potem skręcił w kierunku, który jak wszyscy zdali sobie sprawę z dreszczem przebiegającym po plecach, był dokładnie tym samym kierunkiem, który wskazał duch w opowieści Forleya. Prowadził ich nie ścieżką, ale echem wydarzeń. Aborygen wskazywał miejsca, gdzie ziemia była subtelnie naruszona, gdzie liście leżały w nienaturalny sposób.

Powietrze było ciężkie od napięcia i upału. Każde słowo prokuratora czy zeznanie świadka tłum chłonął zapartym tchem. Obrona Worala była prosta i w normalnych okolicznościach mogłaby być skuteczna. Nie było bezpośrednich świadków zbrodni. Nikt nie widział, jak Woral zabija Fischera. Cała sprawa opierała się na poszlakach, motywie finansowym i, co najważniejsze, na tej jednej, absurdalnej historii o zjawie. Adwokat Worala próbował ośmieszyć zeznania Johna Forleya, przedstawiając je jako wytwór pijackiej wyobraźni lub, co gorsza, celową próbę wrobienia niewinnego człowieka. ale jego argumenty odbijały się od ściany zbiorowego przekonania. Dla ławy przysięgłych, złożonej z ludzi żyjących na co dzień w świecie, gdzie granica między naturą a siłami nadprzyrodzonymi była cienka, opowieść o duchu nie była wcale taka nieprawdopodobna.

Pomyśl o tym. Siła nerwowości to idealny opis zbiorowej histerii. Plotka o duchu nie była tylko informacją. Była wirusem, który infekował wyobraźnię. Wystarczyło, że ktoś w gospodzie usłyszał historię o bladej postaci na płocie, a wracając do domu, każdy cień, szum wiatru, błysk księżyca na pniu drzewa stawał się potencjalnym potwierdzeniem tej historii. I tutaj dochodzimy do kluczowej postaci, Johna Forleya. Kim on był w tej grze? Czy był cynicznym wspólnikiem tej mistyfikacji? Czy może, co jest o wiele bardziej fascynujące i prawdopodobne, był pierwszą i największą ofiarą tej siły nerwowości? Wyobraź sobie Forleya, który słyszy te szepty o duchu Fischera.