MEGAKOT: UPADEK EDYTY (cześć III)

Bardzo często słyszałem od różnych ludzi, którzy po prostu psioczyli na innych ludzi, że ci oddali swoją matkę do zolu. Ale przyoczyli tylko ci, którzy nigdy nie byli w takiej sytuacji. I to jest przerażające. Bo jeżeli ktoś nie był w takiej sytuacji, to nie wie, jak to jest tak naprawdę. To jest po prostu koszmar, to jest ciężko. Musisz ciągle być obok tej osoby, musisz ją pielęgnować, musisz pilnować, żeby nie zrobiła sobie krzywdy. Dlatego ja zawsze powtarzałem, że jeżeli ja dostanę demencji, nikt już nie będzie mógł ze mną wytrzymać. Oddajcie mnie do zolu, bo umysł tak naprawdę już nie działa.

Już człowiek w zaawansowanej demencji nie poznaje nikogo, żyje w swoim świecie, robi po prostu te rzeczy, No, po prostu nie myśląc o tym co robi, no to jest po prostu tragedia. A skąd ja to wiem? A wiem to stąd, bo moja prababcia taka była i ja to wszystko widziałem, to co ona wyprawiała, jak się zachowywała i powiem wam, to naprawdę było bardzo, bardzo ciężkie. Dlatego ja zawsze powtarzam, Oddajcie mnie do Zolu, gdybym był w takim stanie. Żyjcie swoim życiem, cieście się z tego życia. A ja, jeżeli istnieje coś takiego jak niebo i traficie do mnie, nie będę w ogóle miał wam tego za złe. Takie mam po prostu podejście. Dlatego po raz kolejny powiem wam, wracając już do historii dzisiejszego odcinka, że ja naprawdę rozumiem tych ludzi.