58. Nie powinna przeżyć tej nocy | Alison Botha – RPA

Tym razem nie był sam. Towarzyszył mu jego sąsiad i przyjaciel, 19-letni Teens Kruger. Dutoj i Kruger zagrozili Sophie bronią palną, po czym uprowadzili ją i dopuścili się wobec niej napaści seksualnej. Drwili z młodej kobiety, mówiąc, że ją zabiją i porzucą jej ciało nagie i bez opieki. Sophie była w pierwszym trymestrze ciąży. Błagała, by pozwolili jej żyć. Ostatecznie mężczyźni odjechali. Sophie natychmiast zgłosiła napad policji. Franz Dutoy i Teens Kruger zostali szybko odnalezieni i zatrzymani. Obaj sprawiali wrażenie zupełnie niewzruszonych stawianymi im zarzutami. Kruger traktował całą sytuację jak żart.

Podczas czynności policyjnych kilkakrotnie wybuchał śmiechem. Następnego ranka stanęli przed sądem. Śledztwo było na bardzo wczesnym etapie. Nie wyznaczono jeszcze konkretnego funkcjonariusza prowadzącego sprawę, mimo że drugi atak miał miejsce w tej samej okolicy, w której wcześniej Dutoy uprowadził Reginę. Zatrzymania dokonała inna jednostka, a podejrzanych przewieziono na inny komisariat. W rezultacie prokurator obecny tego dnia na sali rozpraw nie wiedział, że Dutoy przebywa już na wolności za kaucją w związku z wcześniejszym brutalnym przestępstwem. To przeoczenie miało poważne konsekwencje. Franz Dutoy ponownie został zwolniony za kaucją, jego młodszy wspólnik również. Niespełna dwa tygodnie później, w sobotę, 17 grudnia 1994 roku, Dutoy i Kruger wrócili do swojego terenu łowieckiego, centrum miasta, szukając kolejnej ofiary.

Byli pod wpływem alkoholu, tego popołudnia wypili 9 butelek piwa i dwulitrową butelkę sherry. Wraz z upływem czasu ich rozmowy znów zaczęły krążyć wokół znalezienia kobiety, którą mogliby skrzywdzić. Szukali kogoś, kto prowadziłby dobry samochód, chcieli go później ukraść. Około 12.30 zauważyli kobietę parkującą auto. Podeszli do pojazdu. Dutoy próbował otworzyć drzwi od strony kierowcy, ale na ułamek sekundy odwrócił wzrok. To wystarczyło. Kobieta zdążyła zamknąć się od środka. Zrozumiawszy, że nie uda im się jej uprowadzić, Dutoy i Kruger uciekli z miejsca zdarzenia. Przez kolejne godziny krążyli po mieście w poszukiwaniu następnego celu.

Gdy nikogo nie znaleźli, Kruger stał się zniecierpliwiony i rozdrażniony. Poznajmił Dutoyowi, że idzie do klubu nocnego. Jeśli tam znajdzie odpowiednią kobietę, ma go później odszukać. Dutoy nie zrezygnował. Samotnie przemierzał ulicę, wypatrując kobiety siedzącej samej w samochodzie. Około pierwszej w nocy wszedł na Deer Street, spokojną boczną ulicę w centrum zabudowaną apartamentowcami. Nagle zobaczył małe, żółte Renault wjeżdżające na wolne miejsce parkingowe. Rozpoznał kierującą nim młodą kobietę. Nie znał jej imienia, ale widywał ją wcześniej wielokrotnie, gdy obserwował okolice. Parkowała w tym samym miejscu i wchodziła do pobliskiego budynku.

Dutoy usiadł za kierownicą i odjechał. Przedstawił się fałszywym imieniem Clinton. Ona powiedziała, że ma na imię Susan. Dutoy skierował się w stronę klubu nocnego, do którego zamierzał pójść Ins Kruger. W końcu odnalazł go na jednej z bocznych ulic. Susan została wywieziona na obrzeża miasta. Tam oboje mężczyźni dopuścili się wobec niej napaści seksualnej. Po wszystkim wzajemnie utwierdzali się w przekonaniu, że powinni posunąć się dalej. Zadali jej wielokrotne ciosy nożem, a następnie spowodowali śmiertelne obrażenia w obrębie szyi. Do miasta wrócili Renault należącym do Susan. Przez całą drogę milczeli. Dutoy pozbył się noża, wyrzucając go w zarośla.

Kruger swój zachował. Samochód porzucili za rogiem mieszkania Dutoya, po czym wrócili do domu, by wypić kolejne piwo i pójść spać. Obudzili się około 11 rano. Byli podekscytowani świadomością tego, co zrobili. Chcieli szybko znaleźć kolejną ofiarę. Tym razem planowali uprowadzić i zabić kobietę, a następnie zrzucić jej ciało z mostu, który Detoy dobrze znał. Rozmawiali o tym spokojnie podczas przygotowywania śniadania. Kruger użył tego samego noża, którym wcześniej zaatakował Susan, by posmarować chleb masłem. Na ostrzu wciąż widoczne były ślady. Zwrócił na to uwagę z wyraźnym zadowoleniem. Następnego dnia około 5 nad ranem ktoś zaczął głośno walić w drzwi mieszkania Dutoya.

Obaj mężczyźni spali w środku. Gdy otworzyli, zobaczyli dwóch funkcjonariuszy policji. Policjanci nie wspomnieli ani słowem o Susan, ani o jej zabójstwie. Powiedzieli jedynie, że chcą przesłuchać ich związku z niedawną napaścią. Pewni siebie, Dutoy i Kruger poszli z nimi bez oporu. Franz Dutoy i Teens Kruger zostali umieszczeni w oddzielnych celach w siedzibie policji. W pewnym czasie do budynku przybył starszy oficer Melvin Hampal, aby ich przesłuchać. Postanowił najpierw porozmawiać z Krugerem. Zaprowadził młodszego podejrzanego do swojego biura i wskazał mu krzesło. Kruger sprawiał wrażenie całkowicie obojętnego, gdy funkcjonariusz odczytywał mu przysługujące mu prawa.

Następnie Humpel poinformował go, że jest podejrzany w związku z dwoma zarzutami – gwałtu oraz usiłowania zabójstwa. Kruger uniósł wzrok. Usiłowania zabójstwa? Dlaczego? – zapytał wyraźnie zaskoczony. Humpel spojrzał na niego spokojnie. Mam dla ciebie wiadomość – odpowiedział. Wasza ostatnia ofiara przeżyła. Rozmawia z nami i pamięta wszystko. Około 2.30 nad ranem w niedzielę 18 grudnia 1994 roku Tian Allait jechał swoim Volkswagenem typu kombi wzdłuż Marine Drive. Podążał za BMW prowadzonym przez przyjaciela.

Alison poczuła jakby właśnie straciła ostatnią szansę na przeżycie. Kilka minut później na Marine Drive pojawił się Tian i jego przyjaciele, jadący w stronę kempingu, gdzie nocowali. To oni ją znaleźli. Kiedy informacja o napaści i niemal niewiarygodnym ocaleniu Alison trafiła na pierwsze strony gazet, do szpitala zaczęły napływać kwiaty i prezenty z całej Republiki Południowej Afryki. Policja natychmiast rozpoczęła działania. Młoda funkcjonariuszka Nadia Svanepoel znała Franz de Toya i Timsa Krugera. Wiedziała, że oboje przebywają na wolności za kaucją po napaści na inną młodą kobietę zaledwie dwa tygodnie wcześniej.

Postanowił najpierw porozmawiać z 19-letnim Krugerem. Siedzieli naprzeciwko siebie w biurze. Kruger wyglądał na znudzonego, gdy detektyw odczytał mu przysługujące prawa. Jednak jego postawa zmieniła się natychmiast, gdy usłyszał, że Alison przeżyła i pamięta wszystko. Widocznie przerażony powiedział, o Boże, w takim razie kłamstwo i tak nic nie da. Zdjął z palców pierścionki, które miał na sobie. Położył je na biurku detektywa i powiedział. Proszę, to jej pierścionki. A potem zaczął mówić. Życie Teensa Krugera od początku było naznaczone trudnościami.

Wychowywał się z matką i przemocowym ojczymem. Jako dziecko często uciekał z domu i znajdował schronienie w czarnej społeczności miasteczka, która w przeciwieństwie do części białych mieszkańców okazywała mu życzliwość. Republika Południowej Afryki wciąż funkcjonowała w realiach apartheidu. Kruger był krytykowany i wykluczany przez niektórych lokalnych białych mieszkańców za utrzymywanie kontaktów z czarną ludnością. Z czasem porzucił szkołę i wstąpił do wojska. Twierdził później, że w 1993 roku podczas odbywania służby został wysłany do tłumienia zamieszek. Według jego relacji miał wówczas zastrzelić kobietę po tym, jak ta miała znieważyć funkcjonariuszy.

W 1994 roku Kruger rozpoczął pracę jako ochroniarz i zamieszkał u swojej ciotki w Kibacha. Mówił, że był rozczarowany, iż nie zginął podczas służby wojskowej, w przeciwieństwie do jednego ze swoich przyjaciół. Podczas nieudanej próby samobójczej przypadkowo postrzelił się w stopę z karabinu. To właśnie w czasie rekonwalescencji poznał Franza Dutoya. Życie Dutoya również było pozbawione wyraźnego kierunku. Podobnie jak Kruger, służył w młodości w wojsku i przez około półtora roku stacjonował na granicy z Namibią, która wówczas znajdowała się pod administracją Republiki Południowej Afryki. Po zakończeniu służby jego ojciec, policjant, pomógł mu znaleźć pracę w kopalni.

Dutoy pracował tam jednak tylko przez krótki czas, po czym ponownie zmienił zajęcie. W latach 90. Franz Dutoy prowadził niestabilne życie. Przemieszczał się z miasta do miasta, podejmując dorywcze, niskopłatne prace. Ostatecznie osiadł w Kimbacha, gdzie w 1993 roku poślubił swoją drugą żonę. Była we wczesnej ciąży, gdy w lutym 1994 roku Dutoy uprowadził i zgwałcił Reginę. Cztery miesiące później poznał Timsa Krugera, gdy nastolatek zaczął kupować alkohol w nielegalnym punkcie prowadzonym przez niego. Wkrótce zaczęli regularnie pić i budować relacje opartą na wspólnych frustracjach. Kruger zwierzał się Dutuiowi ze swoich problemów. W odpowiedzi Dutui przedstawił mu alternatywną drogę, własny system przekonań.

Z czasem zaczął wierzyć w istnienie tych rzekomych sił nadprzyrodzonych. Swoje przekonania przekazał Krugerowi, mówiąc mu, że należy do grupy satanistycznej spotykającej się pod mostem w pobliżu miasta. Most ten był w Kimbacha znany jako miejsce, gdzie niektórzy odbierali sobie życie. Gdy Dutoy opowiadał o mocy demonów, Kruegel stwierdził, że sam chciałby taką moc posiadać. Dutoy nadał mu wtedy przydomek Damien, nawiązanie do antagonisty z filmu Omen, przedstawianego jako syn szatana. Zaczęli nocami odwiedzać cmentarz Świętej Marii, najstarszy cmentarz w mieście. Kradli figury nagrobne i palili czarne świece, często będąc pod wpływem alkoholu i narkotyków.

Czasem towarzyszyły też im inne osoby. Podczas jednego z takich wyjść Kruger został wyśmiany przez grupę. Powiedziano mu, że nigdy nie odważy się zbezcześcić grobu. W odpowiedzi rozbił młotkiem na grobek, wykrzykując o Belgii pod adresem zmarłej osoby. Kruger gardził większością ludzi. Nie darzył nikogo szacunkiem, szczególnie tych, którzy, jak mówił, próbowali narzucać mu religię. Ucieczki szukał w alkoholu i narkotykach. Często nocami bez celu chodził po ulicach, by się uspokoić. Na początku grudnia Dutoy dołączył do niego podczas jednej z takich nocnych wędrówek. To wtedy wspólnie dopuścili się pierwszej napaści. Kruger później twierdził, że w trakcie całego ataku nie czuł absolutnie niczego.

Początkowo Franz Dutoy zamierzał spełnić swoją groźbę i zabić pierwszą ofiarę. Po dokonaniu napaści jego impuls osłabł. Dwa tygodnie później wobec Alison nie okazał już jednak żadnej łaski. Tins Kruger złożył szczegółowe zeznania dotyczące ataku, którego dopuścił się razem z Dituem. Gdy przyszła kolej na przesłuchanie Franza, Franz również był wstrząśnięty wiadomością, że Alison przeżyła. To niemożliwe, ona nie mogła tego przeżyć, powiedział. Chwilę później już spokojnym tonem dodał. W takim razie muszę powiedzieć całą prawdę. Jego zeznania potwierdziły wszystko, do czego przyznał się Kruger. Żaden z mężczyzn nie okazał skruchy. Postawiono im zarzuty gwałtu i usiłowania zabójstwa Alison.

Tym razem nie przyznano im kaucji. Przyjaciele Alison, w tym jej przełożony i byli partnerzy, pojawili się w sądzie magistrackim podczas pierwszego posiedzenia. Kiedy Dutoy i Kruger byli odprowadzani do cel, z sali rozległy się okrzyki oburzenia. Jedna z gazet później napisała, że Dutoy wyglądał na wyraźnie przerażonego podczas tej konfrontacji. Opinia publiczna w RPA była wstrząśnięta. Kraj od lat zmagał się z jednym z najwyższych wskaźników przemocy seksualnej na świecie, lecz rzadko kiedy historia ofiary stawała się tak szeroko komentowana. Skala obrażeń Alison oraz fakt, że przeżyła wbrew wszelkim przewidywaniom sprawiły, że jej historia trafiła na czołówki gazet w całym kraju.

Żyję. Piękni ludzie, macie moje serce. Ojciec Alison również napisał list do redakcji opublikowany w całości na pierwszej stronie gazety. Nie krył rozpaczy, otwarcie skrytykował obowiązujące przepisy dotyczące zwolnień za kaucją, które pozwoliły dwóm brutalnym przestępcom pozostać na wolności i skrzywdzić kolejne osoby. Zanim sprawa przeciwko Dutoy i Krugerowi mogła trafić do sądu, Alison musiała osobiście ich zidentyfikować. Mały komisariat nie dysponował pomieszczeniem z lustrem weneckim. Początkowo poinformowano ją, że będzie musiała wejść do pokoju, podejść do mężczyzn ustawionych w szeregu i wskazać napastników, kładąc dłoń na ich ramieniu. Ta perspektywa była dla niej przerażająca.

Odmówiła udziału na takich zasadach. Ostatecznie osiągnięto kompromis. Identyfikacja miała odbyć się w mniejszym pomieszczeniu z przegrodą jednokierunkową. Alison nadal miała znajdować się w tym samym pokoju co podejrzani, lecz częściowo zasłonięta i bez konieczności ich dotykania. W piątek 3 marca 1995 roku, niemal 3 miesiące po ataku, Alison udała się na komisariat. Spośród 14 mężczyzn stojących w szeregu natychmiast wskazała Dituya i Krugera. Choć obaj mężczyźni przyznali się do winy, proces i tak musiał się odbyć. Sąd miał wysłuchać szerokiego materiału dowodowego oraz licznych świadków, aby ustalić wymiar kary.

Proces rozpoczął się w poniedziałek 12 czerwca 1995 roku. Druga z pokrzywdzonych, Sophie, była we wczesnej ciąży w chwili napaści 4 grudnia 1994 roku. W dniu składania zeznań była już niemal ukresu ciąży. Dutoy i Kruger zdecydowali się zeznawać we własnej obronie. Opowiadali o trudnym dzieciństwie i o tym, jak według nich doszli do praktykowania tego, co nazywali satanizmem. Dutoy twierdził, że od 15 roku życia był opętany przez demona o imieniu Inkibus, który jak utrzymywał, czynił go napalonym na kobiety. To właśnie tego rzekomego demona obwiniał za popełnione przestępstwa.

Dodał również, że gdyby Dutoy był rzeczywiście opętany, nie ograniczyłby swojej przemocy do wybranych ofiar. Podczas gdy Dutoy zdawał się czerpać uwagę z medialnego rozgłosu, Teens Kruger zachowywał się znacznie ciszej i bardziej powściągliwie. Psycholog kliniczny, który badał Teensa Krugera stwierdził, że 19-latek cierpi na zaburzenie osobowości typu borderline oraz, że ma skrajnie niską samoocenę. Ostatecznie Franz Dutoy i Kruger zostali uznani za winnych dwóch gwałtów, dwóch napaści o charakterze seksualnym, dwóch uprowadzeń, usiłowania zabójstwa oraz kradzieży. Podczas ogłaszania wyroku sędzia jednoznacznie odrzucił twierdzenie Dutoya o demonicznym opętaniu.

Dutoy otrzymał trzy kary dożywotniego pozbawienia wolności. Kruger został skazany na jedno dożywocie, za przestępstwa wobec Alison oraz dodatkowo na 25 lat więzienia za drugi gwałt. Sędzia podkreślił, że choć Kruger mógł pozostawać pod wpływem starszego wspólnika, wykazywał niepokojącą skłonność do przemocy. Na zakończenie wygłosił stanowcze oświadczenie. Jeśli kiedykolwiek w przyszłości pojawi się kwestia zwolnienia warunkowego, moją intencją było, aby ci dwaj mężczyźni zostali usunięci ze społeczeństwa na resztę swojego naturalnego życia i spędzili je za kratami. Na sali sądowej rozległy się okrzyki aprobaty.

Wyprowadzony Kruger uderzał dłonią w ścianę i krzyknął wulgarnie w stronę zebranych. Po skazaniu sprawców, Alison mogła publicznie opowiedzieć o swoim doświadczeniu. Chciała, by jej słowa dodały odwagi innym kobietom, które padły ofiarą gwałtu, aby zgłosiły się o pomoc. Wiedziała, że wiele z nich zmaga się z poczuciem wstydu. Udzieliła ekskluzywnego wywiadu magazynowi You oraz wystąpiła w lokalnym programie radiowym. Gdy prowadzący powiedział, że czuje się zaszczycony rozmową z osobą, która przeżyła gwałt, Alison odpowiedziała spokojnie. Nie wie pan, ile kobiet milczy na ten temat. Równocześnie z działalnością publiczną przechodziła trudny proces powrotu do zdrowia.

Osoby skazane na dożywocie przed 2004 rokiem mogły ubiegać się o zwolnienie warunkowe, jeśli odbyłyby co najmniej 13 lat i 4 miesiące kary. Franz Dutoy i Teens Kruger kwalifikowali się do tej procedury. Obaj złożyli wnioski o zwolnienie warunkowe. Kruger stanął przed komisją do spraw zwolnień w grudniu 2011. Według relacji współwięźniów przechwalał się, że wkrótce odzyska wolność. Dutoy miał swoje przesłuchanie miesiąc później. Ani Alison, ani inne ofiary nie zostały o tym oficjalnie powiadomione. O możliwości zwolnienia sprawców dowiedziały się z mediów. Dla Alison był to wstrząs.

Para poznała się na Facebooku i utrzymywała wyłącznie kontakt online. Sabrina początkowo nie wiedziała, że Dutoy przebywa w więzieniu. Gdy powiedział jej, za co odsiaduje wyrok, przyznał się do gwałtu, lecz stwierdził, że nie brał udziału w próbie zabójstwa. Za to według niego odpowiadał wyłącznie jego wspólnik, Kruger. Zapewniał również, że władze więzienne są zadowolone z jego postępów i uważają go za człowieka, który się bardzo zmienił. Gdy matka Sabryny Joyce dowiedziała się o relacji córki z Fransem Dutoy, skontaktowała się z południowoafrykańskim Departamentem Służby Więziennej. Nie otrzymała jednak żadnej odpowiedzi. Wówczas postanowiła napisać bezpośrednio do Alison Botha.