56. Gudrun Sanimuínak | Tajemnica jeziora Tasersuaq - Grenlandia.

Kolejne godziny nie przyniosły żadnego sygnału. Nie było kontaktu, nie było informacji, które podporządkowałyby sytuację. Każda próba logicznego wyjaśnienia zaczęła się rozpadać w zderzeniu z czasem. Kakortok takie momenty mają swoją dynamikę. Miasto działa jak system naczyń połączonych. Informacja przechodzi z osoby na osobę szybciej niż oficjalne komunikaty. Brak jednej osoby staje się zauważalny nie dlatego, że ktoś go ogłasza, ale dlatego, że pojawia się w kolejnych rozmowach. Pytania zaczęły krążyć bardzo szybko. Czy ktoś widział Gundrun dzisiaj rano? Czy wróciła po wyjściu z Rock House? Czy kontaktowała się z kimkolwiek w nocy albo nad ranem?

Że nie zamknie się jednym telefonem ani prostym wyjaśnieniem. Zniknięcie zaczęło żyć własnym życiem, a każdy kolejny dzień miał tylko jeden cel. Spróbować wypełnić tę lukę, która pojawiła się po jej ostatniej nocy. Pierwsze dni po zniknięciu Gudrun Sanimuínak upłynęły pod znakiem porządkowania faktów. Policja próbowała odpowiedzieć na najbardziej podstawowe pytania. Co jest pewne, co wynika z relacji przekazywanych ustnie, a gdzie kończy się wiedza, którą da się zweryfikować. Ta granica okazała się zaskakująco blisko. Według policyjnych komunikatów napływało niewiele informacji od świadków. Brakowało konkretnych obserwacji, które pozwalałyby odtworzyć trasę Gundrun po wyjściu z lokalu.

W oficjalnym przekazie nie pojawiały się deklaracje ani obietnice. Dominował język ostrożny, pozostawiający wszystkie scenariusze otwarte, bez wskazywania jednego kierunku. I wtedy, w grudniu 2017 roku, nastąpił moment, który zmienił dynamikę poszukiwań. W rejonie jeziora Storsen-Tasersuaq ktoś znalazł but należący do Gudrum. Według relacji był to biegacz poruszający się w okolicy. Krótce potem odnaleziono drugi but, po przeciwległej stronie jeziora. To nie był jeszcze przełom, ale to był sygnał. Pole poszukiwań gwałtownie się zawęziło. Od tej chwili jezioro stało się centralnym punktem działań.

Równolegle społeczność nie rezygnowała z własnych działań. Pojawił się pomysł tzw. poszukiwań domowych. Wolontariusze za zgodą policji planowali chodzić od drzwi do drzwi i pytać mieszkańców, czy ktoś cokolwiek widział albo zapamiętał z tamtych dni. W jednym z opublikowanych tekstów organizator mówił wprost, że nawet odnalezienie ciała przyniosłoby rodzinie choć minimalne poczucie zamknięcia tej historii. Nie była to wypowiedź pod publiczkę, raczej znak zmęczenia długim czekaniem i brakiem odpowiedzi. I tu pojawia się kluczowy wniosek tego etapu. Po odnalezieniu butu w Gundrum cała energia śledcza i społeczna skupiła się wokół jeziora.

Zgodnie z oficjalnymi informacjami ciało było ubrane. Nie miało na sobie tylko butów. Nie przekazano do publicznej wiadomości informacji o widocznych obrażeniach ani śladach wskazujących na udział osób trzecich. Policja ograniczyła komunikat do podstawowych ustaleń, nie ujawniając szczegółów dotyczących stanu ciała ani okoliczności jego przemieszczenia. Najbardziej uderzający był jednak kontekst miejsca. Ciało odnaleziono przy tym samym jeziorze, które w grudniu 2017 roku uznano za kluczowe i które było intensywnie przeszukiwane, z użyciem nurków, sprzętu i wsparcia wojskowego. Wtedy jednak nie natrafiono na żaden ślad prowadzący do odnalezienia Gundrum.

Jezioro było przeszukiwane tygodniami, także z użyciem nurków i sprzętu wojskowego. Mimo to ciało pojawiło się przy linii brzegowej dopiero po 9 miesiącach. Nie przedstawiono publicznie wyjaśnienia, które łączyłoby te dwa fakty w jedną spójną sekwencję. Druga luka dotyczy czasu. Od listopada 2017 do sierpnia 2018 roku jezioro przechodziło kolejne fazy. Zamarzanie, przeszukiwanie pod lodem, rozmarzanie. Instytucje nie zaprezentowały rekonstrukcji, która wskazywałaby kiedy ciało znalazło się w wodzie i jak długo tam pozostawało. Trzecia luka dotyczy ostatnich godzin. Wiadomo, że Gundrun była widziana w barze Rock House.