Mentionsy Mentionsy
KrymiLand
KrymiLand

37. Dziewczynka z walizki

13.11.2021 ·1 godz 24 min

Nadszedł poniedziałek 18 sierpnia 2008 roku, tego dnia Michelle cala podekscytowana szykowała się do wyjścia na zajęcia w letniej szkole. To był ostatni tydzień wakacji i zorganizowano dzieciom wyjście do zoo. Jak się te odwiedziny w zoo skończą? Tego dowiecie się słuchając odcinka.

Inna koleżanka, która wraz z dziewczynką wracała do domu po zakończonych zajęciach w szkole, mówiła policjantom, że rozstały się tak jak zawsze na skrzyżowaniu. To skrzyżowanie dzieliło ośmiolatkę od domu o jakieś 100 metrów. Michelle, kiedy znalazła się po drugiej stronie ulicy, odwróciła się do swojej koleżanki i krzyknęła, że idzie jeszcze do L. Dziewczynka nie słyszała dokładnie, do kogo jej towarzyszka idzie, ponieważ w momencie, kiedy Michelle to mówiła, przejeżdżało auto i zagłuszyło słowa zaginionej. W każdym razie koleżanka usłyszała tylko, że Michel idzie do Elle. W godzinach popołudniowych do wiadomości publicznej podano, iż ciało znalezione w stawie to prawdopodobnie poszukiwana od kilku dni ośmiolatka.

Można powiedzieć, że chyba najbardziej skupili się właśnie na tych nagraniach, ponieważ rok wcześniej doszło również w Leipcyś do morderstwa dziecka i dzięki właśnie nagraniom z monitoringów ujęto sprawcę. Widocznie w tej sprawie uznano, że nagrania mogą ich również na coś konkretnego naprowadzić. Inni zastanawiali się nad tym, kim była tajemnicza osoba, której imię, nazwisko czy też przezwisko rozpoczynało się na literę L. Jednak w najbliższym otoczeniu zamordowanego dziecka nie było nikogo, kogo dane personalne zaczynałyby się właśnie na tę literę. Poszukiwano również dużego tornistra, jak i różowej bluzy z kapturem, którą dziewczynka miała ze sobą w dniu zaginięcia.

Po drugie, postanowili przeprowadzić masowe badania DNA i owe testy genetyczne miały zostać przeprowadzone w momencie, kiedy nie będą już mieli żadnych punktów zaczepienia. Czyli to posunięcie miało być takim ukrytym asem w rękawie. Dwa miesiące po znalezieniu ciała dziewczynki, szeregi soko zostały zmniejszone o 100 specjalistów. Mówiono w prasie, iż otrzymano ponad 1000 wskazówek, które oczywiście były sprawdzane. Pisano również o tym, że dwie osoby wzajemnie oskarżyły się o dokonanie morderstwa, ale zostało to wykluczone po przeprowadzonych badaniach DNA. Nie wiadomo nic w temacie tego tajemniczego kogoś, którego imię czy nazwisko albo też pseudonim zaczynało się na literę L. Śledczy donosili, że pomimo ogromnej komisji SOKO, pomimo szczerych starań, które miałyby doprowadzić do schwytania sprawcy, stoją, można powiedzieć, w martwym punkcie.

Ten ktoś to zwykły, można powiedzieć, człowiek, internauta, uważnie śledzący poczynania śledczych. Nie skupiał się na Krecie w szeregach SOKO, który rozpowiadał na lewo i prawo o tym, co stało się z dziewczynką, nie skupiał się na marszach neonazistów, nie skupiał się na sprawach, które według niego nie powinny rozpraszać specjalistów pracujących w komisji. On skupił się tylko i wyłącznie na literze L. Klaus F., o którym już Wam wspominałam w odcinku Rzeka Milczący Świadek jak i tajemnica kanału Lidabach, 15 lutego 2009 roku napisał pierwszego maila do Państwowego Urzędu Policji Kryminalnej w Saksonii,

W którym wyjaśnił, iż koleżanka, która rozstała się z ośmiolatką i słyszała jej, można powiedzieć, ostatnie słowa, nie miała na myśli kogoś, czy też czegoś, czego nazwa zaczyna się na literę L. Koleżanka zamordowanej, jak sama wspomniała, że nie usłyszała dokładnie do kogo chce jeszcze pójść ośmiolatka, ponieważ w tym momencie przejeżdżał samochód, Więc tak naprawdę nie słyszała imienia ani nazwy, tylko końcówkę. Albo imienia, albo właśnie nazwy. Co również może oznaczać kogoś o imieniu Manuel, Samuel albo nazwę czegoś kończącą się na "-l". Jego mail pozostał bez odpowiedzi. Klaus się nie zrażał i w sumie wysłał 4 maile do Kancelarii Państwowej w Saksonii, 5 maili do Państwowego Urzędu Policji Kryminalnej w Saksonii, 2 maile do Saksońskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, 3 maile do Federalnego Ministerstwa i 15 maili do Policji Kryminalnej w Monachium i Hamburgu.

W tych mailach pisał nie tylko o tej literze L czy też kimś lub czymś, czego nazwa kończy się na L. Pisał również o tym, że jeśli ktoś skrzywdził dziewczynkę, jest to z pewnością osoba z jej otoczenia. Że nie jest to ktoś obcy, kogo ośmiolatka poznała, można powiedzieć, podczas spaceru czy zabawy na placu zabaw. Chodzi tutaj konkretnie o to, że jeśli dziewczynka do kogoś miała iść, jeśli głośno wypowiedziała jego imię, to był to ktoś jej, jak i jej koleżankom dobrze znany, a nie ktoś, kogo poznała dwa dni wcześniej na placu zabaw, kogo koleżanka, która z nią szła do domu, mogła tak naprawdę nie znać. Pisał również o tym, że jeśli dziewczynka udała się w stronę domu, szła tą samą drogą do domu, nie skręciła w jakąś boczną uliczkę, oznaczało to tylko jedno, że gdzieś po drodze mieszka osoba, do której dziecko się miało po prostu udać.

Podawał w mailach swoje hipotezy dotyczące osób, które powinny zostać sprawdzone pod kątem imienia czy też przezwiska kończącego się na "-l", i które są znane okolicznym dzieciom, ponieważ wcześniej mogły pracować w szkole, przedszkolu, czy być też w tych placówkach jako pomocnicy. Albo mogły być kimś w rodzaju kogoś, kto wykonywał w tych placówkach jakieś prace remontowe i jest również z tego powodu znany dzieciom. Wspominał również, że jest pewien, iż jest to ktoś, kto miał już z dziećmi styczność i mieszka w bliskim otoczeniu ośmiolatki, więc jeśli policja chciałaby go znaleźć, wystarczyłoby przelecieć kartoteki wszystkich pracowników danych placówek, w których dziewczynka oczywiście przebywała, począwszy od przedszkoli czy też żłobków, i wówczas będą mieli zawężony krąg poszukiwań osób,

Których imiona czy też nazwiska kończą się na "-l". Klaus oprócz tych maili, które zawierały jego wskazówki, jak i hipotezy, złożył skargę na komisję Soko, zarzucił brak kompetencji, jak i lekceważenie jego wskazówek. Prawdę mówiąc, nie wiemy, czy śledczy zlekceważyli maile pisane przez Klausa. Nie wiemy też, czy te maile dotarły do śledczych z SOKO. Być może potraktowali je z góry i nawet nie przeczytali. Albo może przeczytali i rozważali hipotezy podane przez Klausa. Jednak jedno jest pewne – nikt mu nie odpisał. Skargę złożoną przez internautę do prokuratury generalnej w Dreźnie odrzucono, ponieważ nie było żadnych podstaw ku temu, żeby uznać, iż śledczy nie robią nic w kierunku rozwiązania sprawy i że nie są kompetentni.

Pokazano wszystkie 8 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.