Historia, której NIKT nie chciał usłyszeć. Anna Ż. | KrymiKrąg | #116

Anna miała zaledwie 16 lat. Chodziła do zespołu szkół nr 3 w Siedlcach. Wszyscy, którzy ją znali, mówili o niej to samo, że była pełna życia, zawsze z uśmiechem, zawsze gotowa pomóc. Podczas przygotowań do bierzmowania wyróżniała się nie tylko zaangażowaniem, ale też tą ciepłą obecnością, której się nie zapomina. Była jedną z tych dziewczyn, które mają przed sobą wszystko. Pierwsze marzenia, plany, może studia, może podróże. Jeszcze nie wiedziała, kim chce być, ale wiedziała, że chce być szczęśliwa. Kilka kilometrów dalej, w miejscowości Zbuczyn, mieszkał Jakub B. Miał 21 lat, swoje pasje, marzenia, plany, a jego przyszłość zaczęła kręcić się wokół jednej, bardzo konkretnej osoby.

Gdy się poznali, na samym początku było to coś lekkiego. Wiadomości, rozmowy do późna, spotkania po lekcjach. Dla niej ekscytująca przygoda z kimś starszym, kimś, kto zdawał się rozumieć więcej. Dla niego poważne uczucie. Może pierwsze tak silne. Z czasem jednak ich światy zaczęły się rozchodzić. Anna dorastała. Chciała spotykać się ze znajomymi, uczyć, planować wakacje. Jakub coraz częściej myślał o niej na poważnie. O wspólnej przyszłości, o związku, który dla niego znaczył wszystko. Kiedy Anna zaczęła się wycofywać, chciała po prostu zakończyć relację, zrobić to spokojnie, bez krzywdy, ale dla Jakuba to nie była tylko decyzja.

Obiecała, że wróci nie później niż o siedemnastej. Jakub B. był starszy, ale relacja z Anną znaczyła dla niego coś więcej niż młodzieńcze zaurączenie. Czekał na nią tego dnia. W jego świecie to spotkanie miało być początkiem rozmowy. Może szansą na naprawę tego, co między nimi się psuło. Nie wiedział jednak, że dla niej to miało być zakończenie. Droga ze stoku Lackiego do Zbuczyna nie była długa, 10, może 12 kilometrów, nie więcej niż 15 minut jazdy samochodem. Anna znała ją dobrze. Podczas podróży myślami była daleko. Wiedziała, że musi to zrobić, powiedzieć, że nie chce już tej relacji.

Nie z powodu złości. Chciała zmiany albo powrotu do rzeczywistości przed związkiem z Jakubem. W tym samym czasie Jakub chodził po pokoju, przeglądał telefon, sprawdzał godzinę, czekał. Każdy kwadrans wydawał się dłuższy od poprzedniego. W jego głowie zaczynała narastać niecierpliwość i niepokój. Anna nie wróciła o 17. Rodzina zaczęła się martwić, najpierw spokojnie, może się spóźnia, może zatrzymała koleżanki, ale czas płynął, a telefon milczał. Tymczasem Jakub również milczał. Nie pojawił się w miejscach, w których zwykle bywał, nie pisał, nie dzwonił. Dopiero po kilku dniach śledczy ustalili, że to właśnie z nim widziano Annę po raz ostatni.

To, co wydarzyło się później, było już tylko konsekwencją emocji, którego przerosły. Zazdrość, gniew i poczucie utraty zmieniły się w coś, co zniszczyło życie dwojga ludzi, ale i dwóch rodzin – Anny i Jakuba. Minęły godziny od chwili, gdy Anna miała wrócić do domu. Zegar wybił północ, telefon wciąż milczał. Rodzice wiedzieli już, że to nie jest zwykłe spóźnienie. Po północy rodzina zgłosiła zaginięcie. Policjanci z Siedlec natychmiast rozpoczęli poszukiwania, standardowe działania, ustalenie ostatniego kontaktu, publikacja wizerunków, sprawdzenie miejsc, do których Anna mogła się udać. Na zdjęciu policyjnym uśmiechnięta młoda dziewczyna o łagodnym spojrzeniu.

Policjanci docierają wreszcie do chłopaka, z którym była widywana. Jakub B., 21 lat, znany rodzinie Anny. To rutynowe działanie. Przesłuchanie bliskiej osoby, ostatniej, która mogła widzieć zaginioną. Jakub mówi spokojnie. Twierdzi, że tego dnia rozmawiali, ale rozeszli się w zgodzie. Nie wiedział, co mogło się z nią stać. Na pierwszy rzut oka nic podejrzanego, ale coś w jego tonie, w sposobie, w jaki odpowiada, budzi w śledczych niepokój. Trwają kolejne przesłuchania. Policjanci analizują godziny, wiadomości, dane z telefonu. Niektóre szczegóły zaczynają się nie zgadzać. Z Radomia przyjeżdża wsparcie operacyjne.

To już nie są zwykłe poszukiwania. To śledztwo, które wymaga doświadczenia. Zaczyna się wyścig z czasem. Każda godzina zmniejsza szansę, że Anna się odnajdzie. to wtedy pojawia się przełom. Informacja operacyjna, kluczowa, choć nieoficjalna. Policja kieruje się w stronę okolicznych lasów. 6 grudnia 2020 roku Jakub B. zostaje ponownie zatrzymany i przewieziony na komendę. W nocy przyznaje się do wszystkiego. Mówi, że działał pod wpływem impulsu, że nie potrafił pogodzić się z rozstaniem. Śledczy wiedzą już, że historia Anny kończy się tragicznie. To wyznanie nie przyniosło ulgi.

Dla rodziny Anny to była tylko cisza po burzy. Poczucie pustki, którego nie da się wypełnić żadnym słowem przepraszam. W poniedziałek prokuratura potwierdziła oficjalnie, że Anna nie żyje. Śledczy ustalili, że zginęła w dniu, w którym wyszła z domu, by zakończyć relację. Czasem prawda wychodzi na jaw nie dzięki dowodom, ale dzięki temu, że ktoś w końcu przestaje milczeć. Jakub B. spędził noc w areszcie, podczas przesłuchania był spokojny, chwilami przygaszony. Śledczy wiedzieli już, że jego wcześniejsze wyjaśnienia nie trzymają się całości. Zbyt wiele szczegółów się nie zgadzało. Godziny, wiadomości, miejsce spotkania.

W końcu przyznał się. Powiedział, że Anna rzeczywiście przyszła do niego w czwartek, że rozmawiali, że chciała zakończyć ich relację, a potem, że stracił panowanie nad sobą. Nie próbował zaprzeczać. Proszony o współpracę sam wskazał policjantom miejsce, gdzie, jak powiedział, trzeba szukać. Prawdopodobnie, gdy poczuł się odrzucony i bronił przed opuszczeniem, zadziałał mechanizm, jeżeli ja nie będę cię miał, to żaden inny mężczyzna też nie. W niedzielę 6 grudnia funkcjonariusze dotarli we wskazane miejsce. Tam zakończyły się poszukiwania, które trwały od trzech dni. Jakub B został zatrzymany i usłyszał zarzuty. W międzyczasie służby odnalazły telefon Anny.

Miał go ukrywać Jakub B w swoim domu. W trakcie śledztwa przyznał się do winy i złożył obszerne wyjaśnienia. Tłumaczył swoje działania emocjami, impulsem, którego nie potrafił zatrzymać. Twierdził, że nie mógł pogodzić się z rozstaniem. Jakub B. nie był przygotowany na tę wiadomość, rozmowa szybko przerodziła się w karczemną awanturę. Jakub nie potrafił nad sobą zapanować, był wściekły, działał pod wpływem silnych emocji, rzucił się na bezbronną dziewczynę, sięgnął po to, co miał pod ręką, wykorzystał pasek od spodni, nawet nie próbował się go pozbyć. Gdy Annę odnaleziono, okoliczności jednoznacznie wskazywały na przestępstwo najcięższe z możliwych. Przebieg był dramatyczny, a Jakub zupełnie nad sobą nie panując zachowywał się tak, jakby chciał sprawić, że Anna pożałuje swojej decyzji.

Tak jakby chciał się upewnić. Miał przez cały czas pytać, czy jest pewna, że chce się rozstać, czy jednak nadal będą razem. Ona nie odpowiadała. On nie przestawał. Nie wierzył w to, co zrobił. Myślał, że Anna udaje, że robi to po to, by go przestraszyć. Biegli medycyny nie stwierdzili innych obrażeń. Odnaleziono Annę we wskazanym przez Jakuba miejscu. Wskazał na płytki dół około 200 metrów od asfaltowej drogi dzielącej dwa kompleksy leśne pomiędzy Osinami a Grubalami. Annę odnaleźli policjanci o godzinie 17 w niedzielę 6 grudnia, kiedy już zapadał zmrok. Jakub złożył obszerne wyjaśnienia. Wyraził wskruchę, żałował, przepraszał, ale dla rodziny Anny to nie miało już znaczenia.

Prawda, którą przyniósł, nie mogła niczego naprawić. Sąd podjął decyzję o umieszczeniu Jakuba B. w tymczasowym areszcie na trzy miesiące. Prokuratura zapowiedziała przygotowanie i skierowanie wniosku o aresztowanie we wtorek 8 grudnia 2020 roku. We wrześniu 2022 roku zapadł wyrok. Jakub B. był obecny podczas jego ogłoszenia. Sąd Okręgowy w Siedlcach skazał 21-letniego Jakuba B. na 15 lat więzienia. Dodatkowo ma zapłacić rodzinie Anny 650 tys. zł za dość uczynienia. Często tragedia nie zaczyna się w momencie jej dokonywania. Zaczyna się dużo wcześniej, w emocjach, których nikt nie zauważył, w relacji, która z zewnątrz wydawała się zwyczajna.

Historia Anny Rzet i Jakuba B. to nie tylko dramat dwóch młodych osób. To również opowieść o tym, jak cienka bywa granica między miłością a potrzebą kontroli. Jak łatwo przegapić moment, w którym uczucie przeradza się w obsesję. W małych społecznościach często mówimy, to niemożliwe, przecież wydawali się tacy szczęśliwi. Ale właśnie pod powierzchnią pozornego spokoju kroją się emocje, które potrafią się wymknąć. Zwłaszcza tam, gdzie brakuje rozmowy, wsparcia i zrozumienia. Po ujawnieniu losu Anny w stoku lackim Folwerk długo panowała cisza. Szkoła, znajomi, prafia, wszyscy próbowali sobie poradzić z tym, co się stało.

Wspominano ją jako ciepłą, uśmiechniętą, zawsze pomocną. Dla jej rodziny czas zatrzymał się 3 grudnia. A Jakub przyznał się, wskazał miejsce, w którym ukrył prawdę, ale żadne słowa, żadne wyjaśnienia nie przywrócą tego, co odebrał. Ani jej, ani sobie. W tym odcinku to już wszystko. Zachęcam do pozostania w kręgu kryminalnym na dłużej, czyli zostawienia subskrypcji, polubienia, komentarza, najlepiej wszystkiego razem. Jeśli nie wiesz co napisać, a chcesz zostawić po sobie ślad, napisz w komentarzu nazwę kanału, czyli po prostu Krymikrąg. Przypominam o możliwości wspierania kanału na YouTube i Patronite. Odcinek powstał na podstawie ogólnodostępnych informacji i źródła jak zwykle w opisie.