Gdzie jest Joanna Brylowska? | KrymiKrąg | #134

Punktem zwrotnym stała się też wiadomość nagrana na pocztę głosową Kamila w poniedziałkowy wieczór. Joanna pozostawiła mu kilka zdań. Chciała ostatni raz usłyszeć jego głos, ale nie odebrał. Kamil odsłuchał nagranie dopiero rano i natychmiast zrozumiał powagę sprawy. Jej słowa mogły brzmieć jak pożegnanie. W obliczu tych faktów, braku powrotu do domu, pożegnalnej wiadomości oraz braku potwierdzenia, że Joanna faktycznie była na dyskotece, rodzina podjęła decyzję, której nikomu się nie życzy. Jeszcze tego samego dnia zgłosili zaginięć na policję. Tego dnia codzienność domowników została nagle przerwana, a dom zamienił się w miejsce niepewności i lęku. Każda minuta była niezwykle ważna, bo rodzina Brylowskich zaczęła odczuwać powagę sytuacji i konsekwencje zniknięcia córki, siostry i wnuczki.

Wkrótce potem pojawiły się głuche telefony do ojca Joanny i jej chłopaka. Policja ustaliła, że połączenia wykonywano z Włoch, a Joanna właśnie tam wybierała się na studia. Wcześniej miała też poznać jakiegoś Włocha. Zapoznała ją z nim jej koleżanka. Utrzymywali kontakt. Mężczyzna regularnie pisał i dzwonił. Pojawił się trop, że ta znajomość mogła mieć coś wspólnego z nagłym zniknięciem Joanny. Działania podjęte po zaginięciu można rozdzielić na dwie równoległe ścieżki. Oficjalne śledztwo prowadzone przez służby oraz szeroko zakrojone poszukiwania, które rodzina realizowała własnymi siłami. Służby, choć zaangażowały się w sprawę, nie zawsze nadążały za tępem i potrzebami rodziny.

Policja przyjęła zgłoszenie o zaginięciu, lecz początkowo przyjęto założenie, że dorosła kobieta mogła po prostu przebywać u znajomych. Dopiero weryfikacja nagrań z monitoringu portowego ujawniła, że Joanna weszła na prom Stena Baltica płynący do Karlskrony. Kapitan statku stwierdził, że podczas rejsu nie doszło do żadnych incydentów, ale dopiero po 6 miesiącach policja dotarła do pasażerów rejsu. Nikt jednak nie pamiętał już 23-latki, która nie rzucała się w oczy niczym nadzwyczajnym. Analiza aktywności Jonny wykazała, że jeszcze przed wyjściem z domu sprawdzała połączenia promowe do Szwecji, co potwierdzało jej świadomość planowanego wyjazdu. W międzynarodowej współpracy sprawa została zgłoszona do Interpolu w formie Yellow Notice, a także do fundacji Itaca, która zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych na całym świecie.

Policja w swojej pracy brała pod uwagę najgorszy scenariusz, który jednak rodzina konsekwentnie kwestionowała, nie dopuszczając myśli o takim zakończeniu historii córki. Równolegle rodzina podjęła własne działania. To właśnie bliscy jako pierwsi przeszukali pokój i komputer Joanny, odkrywając ślady prowadzące do portu oraz uzyskali informacje o zakupie biletu w jedną stronę, najprawdopodobniej po znajomości. Przewoźnik odmówił podania szczegółów, Rodzice Janny odbyli trzy podróże na Sycylię, między innymi do Mineo, gdzie córka spędzała lato oraz trzy podróże do Szwecji, weryfikując każdy sygnał o rzekomym miejscu pobytu. Nie oszczędzali wysiłku.

Opiera się na faktach, zakupu biletu w jedną stronę i relacjach świadków. Najważniejszą postacią w tej wersji był Marek ze Sztokholmu. Według jego relacji Joanna nie chciała kontaktować się z rodziną. Marek wspominał również o dziwnych połączeniach, które wyglądały jakby ktoś sprawdzał Joannę. Fundacja Zaginieni przed laty zasugerowała niepotwierdzoną możliwość, że Joanna zmieniła imię i nazwisko oraz uzyskała szwedzkie obywatelstwo w 2015 roku. Pojawiły się też liczne doniesienia o jej widzeniu w Sztokholmie w 2006 i 2018 roku, które podsycały nadzieję i jednocześnie wprowadzały dodatkową niepewność. Druga hipoteza była od początku brana pod uwagę przez policję, głównie z uwagi na stan emocjonalny Joanny w ostatnich dniach przed zaginięciem.

To, że wybrała bilet na krzesło sypialne, miejsce w tamtym czasie już oficjalnie niedostępne lub wręcz nielegalne, wskazuje, że jej ruchy nie były przypadkowe, że musiała posiadać kontakty wśród personelu, by uzyskać dostęp do czegoś, czego inni nie mogli. W Karlskronie monitoring miał być świadkiem tego, co działo się później. Kamery działały, ale policja ograniczyła swoje działania do spaceru po terminalu i stwierdzenia, że ich nie ma. A wszystkie próby liczenia pasażerów i ustalenia, czy ktoś opuścił jednostkę, były sprzeczne. Raz mówiono, że wszyscy zeszli, innym razem, że przewoźnik nie sprawdzał tego dokładnie. Śledztwo w Szwecji napotykało bariery językowe i brak realnej współpracy, a polscy funkcjonariusze zaczęli przesłuchania dopiero pół roku po wydarzeniu.

Po powrocie Joanna zerwała z chłopakiem, zaczęła otrzymywać telefony z Włoch. Fundacja sugeruje, że była to część większej układanki. Tajemnic, których nie ujawniła rodzinie, a które mogły stać się impulsem do decyzji o wyjeździe do Szwecji. Rozbieżności w zeznaniach kolejnej osoby, kolegi R, dodawały kolejną warstwę niepewności. Matka Joanny była przekonana, że córka idzie z nim na dyskotekę. Fundacja zauważa, że nikt w Gdańsku nie chodzi na dyskoteki w poniedziałki, a R twierdził, że nigdy z nią nie był. Historia mogła być przykrywką. Joanna mogła celowo wprowadzać w błąd otoczenie, by móc zniknąć bez wywoływania podejrzeń. Fundacja podkreślała również, że wersja policji nie pasuje do charakteru Joanny.

Joanna stała się dla nas zagadką, a jej los, decyzje i brak kontekstu tajemnicą. Na przestrzeni lat pojawiło się wiele doniesień sugerujących, że Joanna Brylowska żyje, jednak żadne z nich nie zostało oficjalnie potwierdzone przez policję. Najważniejsze sygnały o jej rzekomej obecności pochodzą ze Szwecji i Włoch, a każdy z nich rysuje wizję celowego zniknięcia. Ponieważ fotografie i materiały telewizyjne o zaginięciu Joanny pojawiały się niemal wszędzie, do Itaki dotarła informacja od pewnej kobiety, iż w połowie września 2004 roku w Niemczech, dokładnie w Hamburgu, widziała kobietę przypominającą Joannę. Zwróciła na nią uwagę, ponieważ rozmawiała z drugą dziewczyną po polsku.

To właśnie dzięki determinacji rodziców i fundacji odkryto większość tropów, które oficjalnie nigdy nie zostały potwierdzone. Dzisiaj, po ponad 20 latach od zaginięcia, sprawa wciąż pozostaje jedną z najbardziej zagadkowych w polskiej kryminalistyce. Choć oficjalnie śledztwo nie przyniosło przełomu, nowe tropy i ustalenia fundacji oraz świadków rzucają światło na możliwe losy studentki, pozostawiając jednak wiele pytań bez odpowiedzi. Uporządkowany przegląd aktualnego stanu sprawy. Po pierwsze, status oficjalny – osoba wciąż zaginiona. Pomimo licznych doniesień i sygnałów z różnych krajów, Joanna Brylowska nadal figuruje w bazach Policji oraz Fundacji ITAKA jako osoba zaginiona.

Oficjalne śledztwo nie zostało zamknięte, a służby wciąż oczekują na wiarygodne potwierdzenie jej tożsamości. Policja nigdy nie potwierdziła żadnego z tropów ze Szwecji ani Włoch, a brak kluczowych dowodów sprawia, że każda informacja pozostaje w sferze niepotwierdzonych hipotez. Po drugie, sensacyjne ustalenia fundacji. Najważniejszym względnie nowym wątkiem pozostają nieoficjalne ustalenia, według których Joanna żyje i mieszka w Szwecji. Ustalenia te bazują na świadectwach lokalnych osób, w tym relacjach Marka z Radia oraz obserwacjach osób w Sztokholmie, które rzekomo widziały Joannę jeszcze w 2018 roku. Po trzecie reakcja rodziny i ochrona prywatności.

Wcześniej włoski dziennikarz sugerował, że Joanna mogła być związana z grupą zajmującą się pracą przymusową. Dodatkowe sygnały z 2012 roku wskazywały na jej obecność w różnych częściach Włoch. Dzisiejszy stan wiedzy dzieli się na dwie główne części. Brak przełomu w oficjalnym śledztwie. Policja nie uzyskała nowych, weryfikowalnych dowodów i nadal traktuje Joannę jako osobę zaginioną. Nieoficjalne, wiarygodne tropy szwedzkie, relacja świadków oraz ustalenia fundacji sugerują, że Joanna mogła celowo zerwać kontakt z rodziną i rozpocząć nowe życie w Szwecji, zmieniając tożsamość i uzyskując obywatelstwo. Dominująca hipoteza niezależnych badaczy jest taka, że Joanna planowała swoje zniknięcie, a wskazówki z pamiętnika, kontaktów telefonicznych i dokumentów podróżnych potwierdzają świadome działanie, a nie przymusowy los.