GDZIE KOŃCZĄ SIĘ SŁOWA | KrymiKrąg

Wysiedli razem na 21st Street, tuż obok znajomej drogi prowadzącej do kościoła Immanuel Baptist, którego plansz była stałą bywalczynią. Widziano ich, jak idą obok siebie, najpierw chodnikiem, potem ścieżką prowadzącą do bocznych drzwi świątyni. Na ganeczku stała pani Caroline Lake, mieszkająca naprzeciwko. Zapamiętała dokładnie, jak młoda kobieta z ciemnymi włosami weszła wraz z młodym dżentelmenem do kościelnego wnętrza. Drzwi zatrzasnęły się za nimi ciężkim, drewnianym hukiem. Gdy Blanche nie wróciła na kolację, jej ciotka nie od razu pomyślała o dramacie. W końcu San Francisco ściągało do siebie młodych ludzi o wielkich ambicjach.

Przez krótką chwilę wyglądali jak dwoje znajomych, którzy jedynie przesadzili w rozmowie, po czym ku niepokojowi późniejszych świadków weszli razem do wnętrza kościoła. Pani Caroline Leake, ta sama, która była ostatnim świadkiem Blanche, obserwowała również zamieszanie wokół kościoła. Jej pamięć, skrupulatna niczym zapis w księdze parafialnej, miała odegrać jeszcze poważną rolę, choć nie wiedziała tego ani ona, ani nikt wtedy obecny. George King, organista, człowiek serdeczny, lojalny, ale obdarzony przenikliwością, która czasem bywa brzemieniem. To on widział pewnego młodzieńca, wyraźnie roztrzęsionego po zniknięciu blansz, blady jak kreda, siedzącego na krześle w kościelnym korytarzu.

Jego notatki, z początku jeszcze ostrożne, szybko nabrały tempa. Sejmur jako pierwszy połączył wątek dwóch kobiet, obie były powiązane z kościołem Immanuel Baptiste, obie były ostatni raz widziane w jego okolicach i obie w towarzystwie tego samego mężczyzny, młodego, przystojnego działacza kościelnego, którego wszyscy znali z jego zaangażowania, dyżurów i wystąpień. Choć Sejmur nie wyraził od razu podejrzeń, to w jego notatkach pojawiło się słowo, które później przewijało się wielokrotnie. Znajomość. Głębsza niż zwykła grzeczność. Pani Caroline Leake, świadek dwóch wejść, to ona widziała blansz wchodzącą do kościoła po raz ostatni i to ona słyszała wzbuszone głosy mini i mężczyzny na dzień przed drugim dramatem.

Detektyw John Seymour z notatnikiem w dłoni poruszał się jak ktoś, kto wie, że prawda jest blisko, że niemal można jej dotknąć, a jednak każda odpowiedź rodziła pytania, które prowadziły wciąż do tego samego człowieka, choć nikt nie odważył się jeszcze wypowiedzieć jego winę. Zespół przesłuchał wszystkich, którzy mieli jakikolwiek związek z kościołem. Kilka punktów powtarzało się jak refren, którego nikt nie chciał śpiewać. Blanche Lamont była widziana po raz ostatni wchodząc z młodym działaczem kościelnym bocznym wejściem. Zeznanie pani Caroline Licht było centralnym filarem tej części sprawy. Minnie Williams również była widziana przed wejściem do kościoła, najwyraźniej w ostrej rozmowie z tym samym mężczyzną.