Pilecki - 947 dni w piekle. Wielka ucieczka 3/5
Po 947 dniach spędzonych w Auschwitz Witold Pilecki podejmuje decyzję o ucieczce. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku wraz z Janem Redzejem i Edwardem Ciesielskim wydostaje się z obozowej piekarni. Za nimi zostają druty, strażnicy i wyjące syreny. Przed nimi — pościg, przeprawa przez Wisłę i długa droga przez okupowaną Polskę.W tym odcinku opowiadam o przygotowaniach do ucieczki, roli jej uczestników oraz o meldunkach, które Pilecki przekazał po wydostaniu się z Auschwitz. To również historia zderzenia prawdy o Zagładzie z niedowierzaniem aliantów i dramatycznych prób przekonania dowództwa Armii Krajowej do ataku na obóz.Ucieczka nie zakończyła misji Pileckiego. Pozwoliła mu rozpocząć jej kolejny etap — walkę o to, by świat poznał prawdę.
Jego organizacja, Związek Organizacji Wojskowej liczy już setki zaprzysiężonych ludzi. To ogromne osiągnięcie w miejscu stworzonym po to, by rozbić każdą więź, każdą solidarność i każdą próbę wspólnotowego działania. A jednak Pilecki nie czuje triumfu. Czuje narastającą gorycz i coraz wyraźniejszy niepokój. Raporty wychodzą z obozu. Docierają do Warszawy. Idą dalej, do Londynu. Ale po drugiej stronie drutów nie dzieje się nic, co mogłoby realnie zmienić los tych, którzy zostali zamknięci w tym mechanizmie śmierci. Nie chodzi tylko o brak natychmiastowej akcji zbrojnej. Chodzi o coś bardziej gorzkiego, o zderzenie potworności obozowej rzeczywistości z niedowierzaniem tych, którzy odbierają meldunki z bezpieczniejszej odległości.
Muszą przejść dziesiątki kilometrów przez okupowaną Polskę, unikając niemieckich patroli, żandarmów, podejrzeń i zwykłego przypadku, który podczas wojny potrafi zabić równie skutecznie jak policyjny meldunek. Pomagają im ludzie spotykani po drodze. Chłopi, gospodarze, zwykli Polacy, którzy ryzykują życie dając jedzenie, wodę, chwilę odpoczynku, cywilne ubrania. To ważny kontrapunkt dla całej tej historii. Auschwitz uczyło, jak system rozbija więzi między ludźmi. Ta droga pokazuje, że poza drutami więź Solidarności jeszcze istnieje. Pilecki kieruje się do Bochni. To nie jest wybór przypadkowy ani sentymentalny.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Pilecki rozważa wydanie się z obozu, aby uruchomić pomoc z zewnątrz przed dekonspiracją.
Pilecki opisuje sposób przetrwania i adaptacji w obozie, tworząc konspirację i organizację.
Jan Redzej i Edward Ciesielski planują ucieczkę z piekarni, a Pilecki dołącza do ich planu.
Trójka uciekinierów przekracza obozowe druty i biegnie przez lasy, unikając niemieckich patroli.
Pilecki dotarł do Bochni, gdzie ukrywa się prawdziwy Tomasz Serafiński, a Pilecki przekazuje meldunki.
Pilecki przekazuje meldunki do komendy AK, ale jego opisy są odrzucane ze względu na niedowierzanie.
Pilecki wraca do konspiracji i przygotowuje się do walki podczas Powstania Warszawskiego.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Po 947 dniach spędzonych w Auschwitz Witold Pilecki podejmuje decyzję o ucieczce. W nocy z 26 na 27 kwietnia 1943 roku wraz z Janem Redzejem i Edwardem Ciesielskim wydostaje się z obozowej piekarni. Za nimi zostają druty, strażnicy i wyjące syreny. Przed nimi — pościg, przeprawa przez Wisłę i długa droga przez okupowaną Polskę.
W tym odcinku opowiadam o przygotowaniach do ucieczki, roli jej uczestników oraz o meldunkach, które Pilecki przekazał po wydostaniu się z Auschwitz. To również historia zderzenia prawdy o Zagładzie z niedowierzaniem aliantów i dramatycznych prób przekonania dowództwa Armii Krajowej do ataku na obóz.
Ucieczka nie zakończyła misji Pileckiego. Pozwoliła mu rozpocząć jej kolejny etap — walkę o to, by świat poznał prawdę.