Franz Kafka i Zakręt śmierci
Gdybyśmy w przeciągu ostatniego miesiąca dostawali grosza za każdy polski film o geniuszu, która umarł na gruźlicę, mielibyśmy już dwa grosze.(00:00) Co u nas i rozmowy o byciu jesieniarą(27:33) Franz Kafka(39:36) Zakręt śmierci
Kino Talk. Tuż przed wejściem do kina. Kinotok dwie godziny o filmach i serialach. Miłosława Bożek. Zuzanna Pawlak. Dzisiaj w takim malutkim składzie. W sumie tydzień temu też w takim malutkim składzie. Malusieńkim. I dzisiaj chyba trochę szybciej, bo ja umieram. No, nie bez powodu te składy są takie malusieńkie, nie? I tu jest taki czas jesień, jest taka piękna w Polsce, ale bardzo często niesie ze sobą różnego rodzaju wiruski. Ja chyba. Chociaż nie, myślę, że jestem po prostu przeziębiona, żeby cię nie straszyć. Co tam ostatnio, co zawidziałaś?
Ja wczoraj w ogóle oglądałam kawkę, przygotowując się do naszego dzisiejszego kinotoku i tam padło takie sformułowanie, mężczyźni znają się na wszystkim, co ważne, my znamy się na całej reszcie. Wypowiedziała to oczywiście kobieta i tak sobie pomyślałam, o ironio. biorąc pod uwagę to, że dzisiaj jesteśmy we dwie. No i pięknie, to cudowne otwarcie. Będziesz dzisiaj sama recenzować kawkę, tak już tutaj robiąc spoilery, bo ja nie widziałam przez to, jak się czuję. Za to może coś dorzucę tak serialowo, ale dzisiaj naprawdę nie mam w sobie flow. Ale widziałaś trochę serialu, który nie będziemy recenzować w końcu i mówię tutaj o grupie zadaniowej. Tak, nie będziemy recenzować, ale chwilę sobie o nim pogadamy, bo to akurat jest tutaj moja produkcja, której nie zobaczyłam do końca.
Obejrzałam jakieś trzy pierwsze odcinki. Serial, który został wyprodukowany chwilę temu, już jest całość, pierwszy sezon już jest dostępny w serwisach streamingowych. To jest też ostatni sezon, bo to jest miniserial. W sensie zamknięta historia, więc już nie liczmy tutaj na to, że drugi sezon się wydarzy. Zdarza się faktycznie, jeżeli chodzi o produkcje takie, że dostają drugie sezony, bo się świetnie sprzedały, ale Tusk nie jest tego przykładem, bo grupa zadaniowa recenzencko się broni, ale nie ma za dużo oglądalności. No i nie dziwię się trochę, bo to jest taki dobrze wyprodukowany, ale bardzo tradycyjny serial, bo mamy tam przynajmniej na trzecim odcinku, bo nie wiadomo, co się później wydarzy. Może ty mi powiesz, a może nie, bo chciałabym dokończyć ten serial i myślę, że to dobrze świadczy o tym serialu, że jeszcze planuję sobie go dobejrzeć.
Chociaż kto wie. W Ameryce myślę, że może to być bardziej typowa historia niż u nas, bo wydaje mi się, że tam te gangi są widoczniejsze. My jednak nie mamy takiego przełożenia, że widzimy na ulicach na przykład jakiś motocyklowy gang. To jest jednak część amerykańskiej popkultury i ten komentarz myślę, że dla nich jest bliższy niż dla nas. Dla nas to jest trochę taka fantazja, bo tutaj jest motocyklowy gang. Ja myślę, że o takich motocyklistach właśnie śpiewała Lana Del Rey, kiedy śpiewała o motocyklistach w swoich piosenkach. A nie myślisz, że ona ich jednak robiła sexy, a oni są tu trochę scary? Trochę scary, ale też trochę sexy są. No właśnie mi się podoba, że oni są tu w końcu mało seksi. Bo mamy taki serial, który wypromował kilka gwiazd teraz, Synowie Anarchii.
I to byli tacy hot motocykliści. Wiadomo, robili złe rzeczy, ale to był ten taki romantyzowanie bad boja. Ale w hot sposób. Tak, w hot sposób. A tutaj to jednak nie są dobrzy ludzie. I tu nie mamy wątpliwości, że coś jest nie tak. No i nie pomoże ta skóra i symboliczna fura. To może to jest trochę spoiler. Może teraz wiem już, czego mogę się spodziewać od motocyklistów w następnych odcinkach. Ale czekaj, to już nie ma tak na trzecim wrażenia, że... Że się robi gęsto? Że oni to ci źli? Przecież tutaj też ciężko stwierdzić, kto jest ten zły wprost. No właśnie, nie? Tam nie ma dobrych osób, tam nie ma złych osób. Każda osoba ma jakiś dylemat moralny, z którym musi się zmierzyć. Piąty odcinek naprawdę jest eskalacją przemocy.
Ja oglądałam ten serial z partnerem i on powiedział, że on już ma dosyć. To już jest za gruba, a ja miałam takie, że uff. Właśnie tego potrzebuję. Czegoś takiego może w kontekście obyczajowego serialu, czegoś nowego i mocniejszego. No szkoda tego serialu, że przeszedł tak bez echa w Polsce i dlatego go chciałam tak bardzo recenzować, żeby zwrócić na niego uwagę, że to jest bardzo porządna, jakościowa telewizja. A powiedziałabyś, że to jest kino chłopackie? No właśnie ja miałam wrażenie, że tam jest na tyle ciekawych wątków. zwłaszcza związanych z religią, poświęceniem, tacierzyństwem, co dla mnie jako kobiety jest równie ciekawym spojrzeniem, co na macierzyństwo, że nie czuję się, nie czuję, żeby to był serial, który jest chłopacki, tym bardziej jak mój chłopak powiedział, że on robi pas, bo już ma za dużo tej spoconej przemocy, którą tam mu serwują.
Więc może jest to serial, na pewno nie jest to serial dla wszystkich. O, to na pewno, tak. Ja myślę, że trochę może odstraszać to, w jaki sposób ten serial się reklamuje i może dlatego on też nie odbił się takim echem w Polsce, bo on jednak jest reklamowany jako typowy chłopacki, facecikowy nawet bym powiedziała serial, gdzie na plakacie reklamującym grupę zadaniową mamy dwóch facetów, którzy biegną gdzieś z bronią i tak samo też trailery tego serialu zapowiadają ostre walenie się po głowach. No jest, bo jest go tam sporo, to prawda. No ale na szczęście to nie jest wszystko. Ale też jak widzę Marka Ruffalo na plakacie, to od razu wiem, że to jest świadomy wybór jego jako aktora, czyli to znaczy, że to będzie raczej bardzo dobre niż takie telewizyjne.
No bo spójrz, grupa zadaniowa jest z tego jednak mimo wszystko świetnym przykładem, bo tam też są te historie kobiet, ale na pierwszym planie są mężczyźni. To jest zadziwiające dla mnie, bo HBO ostatnio dawało naprawdę mocarne przykłady miniserii skupionych na głównych bohaterkach, więc wydaje mi się, że to jest świadomy wybór, że czasami trzeba zrobić przecinek, ale to mam dla ciebie coś, bo widziałam to kilka dni temu też na HBO, serial się nazywa, poczekaj teraz... Guk, muszę wyklikać. To klikaj. A ja jeszcze właśnie podsumuję, że jakoś tak generalnie już nie tylko o grupie zadaniowej, ale o wszystkich produkcjach, jakie do tej pory omówiliśmy. Chopin. Chopin, Kawka, Jedna bitwa po drugiej, Obcy ziemia i to są wszystko fajne produkcje. Obcy ziemia to jest jednak. Z wyjątkiem Obcego ziemia.
Tam w Scotland Yardzie pracowała i wraca na Jamajkę. Jest to serial o rasizmie, serial o uprzedzeniach, serial o przemocy. Oczywiście jest to kryminał, jest detektywka, jest noirowo, ale bardzo ciekawie się przygląda jamaice na przykład temu, jak wygląda przemoc na tle seksualnym, ale skierowana w mniejszości, czyli gejów albo transów. No i Majka słynie z homofobii. Tak, więc tutaj nie unika ten serial rozliczania się z tym, jak trudno być innym i kobieta na głównym planie ma dużo łatwiej niż jej transbrat czy przyjaciel gej. I każdy odcinek jest opowiadany z innej perspektywy innego bohatera, a jest ich tylko pięć tych odcinków, więc jest to odświeżająca opcja takiego dobrego kryminału, bo zawsze jak myślę sobie, że jest tyle tych kryminałów na polskim rynku, to najczęściej nie umiem sobie znaleźć w żadnym jakiegoś miejsca dla siebie.
A wydaje się, że jest to taki łatwy i sprawdzony gatunek, a najczęściej się odbijam właśnie od tych łatwych i sprawdzonych gatunków, bo tam jest mnóstwo schematów. A powrót Miri Black właśnie z silną bohaterką kobiecą jest naprawdę naprawdę w porządku produkcją. No i super wiedzieć. Widzisz, ja zawsze muszę wyrażać głośno swoje potrzeby, bo zawsze dostanę od siebie jakąś polecajkę. Dodaję do obejrzenia. Myślę, że na jesień, na wieczór pięć odcinków. I jest naprawdę ciemno. Będziesz musiała już tak podjaśnić. Miałam wtedy migreny i tak strasznie się cieszyłam, że ten serial po prostu nic prawie na nim nie widać. Typowa produkcja HBO. Channel 4 w tym wypadku, ale nie dziwię się, że HBO kupiło, bo pasowało im do portfolio.
A coś jeszcze widziałaś, poza właśnie mierzeniem się z polskimi biosami? No tak, widziałam tego Franza Kawkę, ale nie wiem, czy to teraz już ten moment, czy może sobie to przerwie o nim popowiadamy. Nie, to sobie zrobimy po przerwie, tak będziesz ładnie miała wtedy takie wejście. Ale widziałaś już, bo mamy taką grupę, gdzie obgadujemy, co byśmy chcieli recenzować i tam podrzuciłaś The Chair Company, to po polsku chyba są krzesła po prostu. I widziałaś już może krzesła? Wiesz co, widziałam pierwszy odcinek i myślę, że jest to serial, który zdecydowanie też będziemy musieli sobie w Kinotoku omówić. I jeśli wy, drodzy słuchacze, chcecie być na bieżąco z tym, co będziemy już wkrótce omawiać, to myślę, że... Jeśli coś warto obejrzeć i coś warto oglądać przez tę jesień, bo ten serial cały czas wychodzi, no to krzesła właśnie.
Generalnie w tym serialu chodzi o to, że jest pan, który przemawia w bardzo ważnej sytuacji, bardzo formalnej sytuacji i żeby to zrobić, musi usiąść na krześle i nagle to krzesło się pod nim załamuje. I on rozpoczyna śledztwo, które może się wydawać trochę absurdalne i w tym serialu jest duża doza absurdu, ale jednocześnie zaczyna odkrywać różne spiski, różne teorie spiskowe na temat producenta krzeseł i to, jak ta historia się ciągnie i jaka jest oryginalna i świeża, jest dla mnie... Dużo życia ten serial we mnie mi daje. A kojarzysz Tyma Robinsona? Nie. Bo on ma taki swój... crazy show dla Netflixa. To jest po prostu takie odpięcie wrotek.
To jest współczesny Monty Python. On tam jest tak już dziwaczny w sketchach, których prowokuje nie tylko do śmiechu, często do obrzydzenia, odwracania wzroku. To taki awkward comedy. I tam to jest naprawdę takie doświadczenie zupełnego odklejenia od telewizji. A tutaj Tim Robinson... Postanowił chyba trochę bardziej po ludzku opowiadać i wydaje mi się, że to jest super, bo podobnie robi Nathan... Fiedler. To jest człowiek, który zrobił The Curse, czyli Krątwę, ale też ma wspaniały na HBO serial Rehelsal, czyli Próba Generalna chyba po polsku jest tytuł.
Kto kiedyś nie potrzebował się rozprawić z kompromitującym incydentem, który wydarzył się w pracy. Tylko Tim Robinson robi to w taki sposób, że... A czy ty coś jeszcze obejrzałaś? Ja już chyba dzisiaj zrobię pas. Oglądam sporo seriali teraz i na przykład The Cherry Company dostałam w całości, więc trochę tutaj nie będę jeszcze zdradzała. Ja się muszę odezwać do ciebie. Mam przed sobą dużo seriali, z których chciałabym się rozliczyć. Prawdę powiedziawszy, z Czerką Pany postanowiłam, że będę oglądać go razem z wami. Lubię takie produkcje, które można się cieszyć z odcinka na odcinek i później sobie o tym gadać z The Last of Us czy z jakimiś takimi dużymi tytułami HBO najczęściej.
Po prostu miło jest nie być, wiesz... miesiące do przodu i trochę samotnie z tym doświadczeniem, bo nie ma się jak nim dzielić i z niego cieszyć. Ale mam takie seriale, które zaraz będą miały premiery i będę się musiała z nimi rozliczyć, bo już nie są takie udane i mam wrażenie, że ostatnio jakoś się odbijam bardziej od produkcji niż się do nich przyklejam. Czyli ty masz samych mężczyzn wokół siebie, a ja mam po prostu samą niejakościową telewizję. No i widzisz, może nie ma co czasami do końca dociągać tej niejakościowej telewizji. Czy z obowiązku lubisz robić takie rzeczy? Nie, nie. Mam taki moment najczęściej w połowie, że robię pas i muszę się przyznać, to jest bulwersująco, myślę, ale też przewijam dużo. To myślę, że jest zrozumiałe. Ja też przyznaję się do tego, trochę z bólem się jeszcze do tego przyznaję, ale zdarza mi się przewijać, bo tak już działa współczesny świat.
Ja mam na przykład już mózg, czuję to niestety, ale mój mózg jest przyzwyczajony do krótkich form. I fajnie sobie iść do kina, gdzie przewinąć nie można i do chodzenia kina chyba najbardziej zachęcamy, bo tam jednak odbiór takich dłuższych produkcji jest najprostszy. A masz jakieś takie swoje guilty pleasure, że... Na jesień? No, że wiesz, nie każemy ci oglądać, albo nie czujesz musu, bo popkultura każe, tylko siadasz sobie z kocykiem, jakimś kubkiem ciepłego napoju i przenosisz się do świata fantazji, eskapizm jakiś taki intensywny. Słuchaj, może to jest nawet dobry pomysł na zrobienie kinotoku, jednego odcinka z takimi właśnie jesiennymi, cozy produkcjami, które każdy z nas ogląda, kiedy zaczyna się jesień.
To grubo, powiem ci. Bo tam już jest ten klimat taki zimowy i ten klimat zimowy czuć w powietrzu. Ale Gilmore Girls jest serialem, z którym się zaprzyjaźniłaś, czy nie? Nie, no oczywiście, że tak. A, jesteś fanką. Tak, no jasne. A co o ty, nie? Nie, no ja kocham. Uważam, że kiedyś jakoś tak było z tymi komediami, że same bontony, same złote myśli, każdy dialog praktycznie między dziewczynami to jest popis scenopisarski. Jakże mogłabym narzekać na ilość mężczyzn w współczesnych produkcjach, a jednocześnie odrzucać Gilmore Girls. Z drugiej strony, wiesz, nie jest to też serial dla każdego, bo chociaż, nie wiem, zastanawiam się, to jest jakaś odważna teza. Może właśnie Gilmore Girls, podobnie jak Przyjaciele, to jest serial dla każdego.
Chociaż dużo jest osób, które właśnie nie akceptują przyjaciół. To jest też prawda. Tak samo jest The Office. To też jest prawda. A akceptujesz przyjaciół, czy nie akceptujesz? O nie, bałam się, że kiedyś to pytanie padnie w tym kinotoku. I jestem w takim bąbelku, który nie akceptuje przyjaciół, bo mówi, że się źle zostażeli. Ale my tutaj, słuchaj, nie lubimy. Ale nie mówcie nikomu, ale ja bardzo lubię przyjaciół. Ja miałam przez lata jakąś niechęć wielką i publicznie o tym mówiłam. Wiadomo, można tam to poprzeć tym, że za biały ten serial, za bogaty i tak dalej, i tak dalej. Ale jakby odseparowując to, że pewne produkcje wpisywały się w tendencje czasów i nie robiły wielkich... rzeczy, jak na przykład agentka o stu twarzach, J.J.
I to naprawdę jest często niezależne od postaci, którą ten film sobie wybiera na rozliczanie się. No tak, czy idziemy tam, żeby czegoś się dowiedzieć z tej postaci, czy może idziemy tam, żeby przeżyć kolejną historię, która będzie interesująca i która coś z nami zrobi. Ale tak się złożyło, że ta historia po prostu będzie historią też innego człowieka, który już ją kiedyś przeżył, nie? I z czym zostajemy po kawce? Ja będę, wydaje mi się, dość do kawki, a właściwie do tej produkcji taka ostra i twarda, ale nie chciałabym też słuchaczy zniechęcić do tego, żeby nie iść do kina na kawkę, bo wydaje mi się, że warto iść i wyrobić sobie swoją własną opinię, zwłaszcza, że to jest produkcja, o której będzie się jeszcze mówić, bo już mówi się oczywiście o tym, że jest to polski kandydat do Oscara.
czy szarlatan, czy obywatel Jones. No właśnie. Ale to jest już pytanie bardziej nie do treści, a do estetyki. Czy to jest dobre wizualnie w obrazie kino? Ładnie to podsumowałaś w ogóle. Też mam takie wrażenie, że Agnieszka Holland jest spoko. Niektóre jej take'i są kontrowersyjne. I trochę chyba reazmując to wszystko ciąży jej ta legenda, którą Holland obrosła. Albo ją przykleili jej. Której przykleili, tak, pierwszą damę polskiego kina. Jeśli chodzi o strukturę, to film ma strukturę kalejdoskopową, bo nie ma tam chronologicznej akcji, nie ma tam... takiego topornego szukania uzasadnień i motywów z dzieł Kawki albo z jego wydarzeń z przeszłości.
Bo oprócz tego, że historia w tym filmie idzie do przodu, to momentami są nam wrzucane bardzo ciekawe Bardzo ciekawe sceny na przykład z Muzeum Kawki, które są nakręcone współcześnie, w których na przykład pani oprowadzająca grupę osób zwiedzających po tym muzeum opowiada im, że tutaj leżą książki i widzimy taką gigantyczną stertę książek. w których zostało wspomniane o Kawce przez innych autorów i artystów. A tutaj mamy książki Kawki i ten stosunek jest tam, nie wiem, jeden do miliona albo jeden do dziesięciu milionów, ale ten stosunek jest po prostu jakiś taki duży. I później znowu jest Kawka, która jest gra dalej w tej narracji, która się ciągnie przez większą część tego filmu.
A potem znowu mamy jakiś taki moment ze współczesności, kiedy widzimy ten pomnik Kawki, największy na całym świecie, który znajduje się w Pradze i on się tak przesuwa i mieni i też coś tam mówią o tym pomniku. I to w teorii jest całkiem interesujące. To brzmi strasznie. To brzmi strasznie. Ja mam, właśnie dwa wilki są we mnie, kiedy ja to oglądam, bo z jednej strony to sprawia, że ta fabuła nie jest taka typowa i ona się trochę wymyka tej klasycznej narracji, kiedy są, bo są też na przykład skoki chronologiczne, jeśli chodzi o opowieść tego, ale kręcisz głową. Czyli ja rozumiem, że w biopikach jest tylko jedna opcja. Albo decydujesz się na wybiór, czy mały fragment życia postaci, o której chcę opowiadać, który ma jakoś naświetlić kontekst szerszy.
Albo starasz się upchać wszystko naraz. Rozumiem, że tutaj ten pomysł jest taki... Nie, nie, nie. Żeby to chociaż było takie proste, to byłoby super. Tylko, że z tym filmem jest taki problem, że on pokazuje ogromne spektrum wszystkiego, co się da pokazać, ale niesamowicie wybiórczo. Rozumiem, że czytanie tego współczesnego Kawki, tak? W sensie czytanie Kawki przez pryzmat współczesności? Tak, to też tam mamy. Albo mamy też na przykład takie momenty, kiedy osoby, które grają w tym filmie określone postacie w pewnym momencie zwracają się bezpośrednio do kamery i prowadzą narrację w taki sposób, jakbyśmy nagle... Przecież Holand kręciła odcinki. Oczywiście, jakbyśmy oglądali nagle film dokumentalny albo jakbyśmy The Office oglądali, bo mi się cały czas zawsze taki zabieg tylko z The Office kojarzy, kiedy widzę go w kinach.
to napisał, że gdyby miał dostać grosz za każdy film biograficzny, w którym musi oglądać jakiegoś gruźlika, geniusza, to miałby już dwa grosze. I weźcie ode mnie te dwa grosze, proszę. Ja jestem po Chopinu i Chopinie i też oddaję mojego grosza, rzucam go na stół. Rzucam go na stół, niech się toczy. Będziemy mieć na jakąś pizzę dla kinotoku pod koniec sezonu, oby nie. No tak, ale jeśli chodzi o te kobiety, to te kobiety właśnie też mnie bardzo bolały w tym filmie, bo ja znowu rozumiem, że ten film jest biograficzny i że skupiamy się tutaj na Kawce, ale jednocześnie nie skupiamy się tutaj na Kawce w tym filmie, bo skupiamy się też bardzo dużo na tej legendzie, którą stworzył Kawka wokół siebie, a którą, o, żeby on to jeszcze stworzył, wokół niego stworzono. Jest tam w tym filmie dużo kobiet pokazanych i za każdym razem, kiedy jakaś kobieta ukazuje się na ekranie, to ja wiem, że to będzie po prostu przykra scena.
I nie takich przykrych dlatego, że na przykład będzie w niej cierpienie albo przemoc, bo to też jest oczywiście w tym filmie i to są zawsze najlepiej zrobione sceny w tym filmie. Ale te wszystkie inne są przykre w taki godny pożałowania sposób. W taki nużący sposób. Bo nam w tym scenie nie szkoda bohaterek, tylko nam szkoda samych siebie. Osob, które siedzą w kinie i to oglądają. Najsmutniej to chyba jeszcze ugryźć to z perspektywy kobiecej reżyserki. No, ja tak znowu próbowałam sobie to tłumaczyć, że może przez to, że to jest kobieca reżyserka, to ona może trochę więcej. Ale przecież to w ogóle tak nie działa. Dajmy na to, mamy tam Milenę, która jest bohaterką, która mówi, że każdy w życiu ma swoje jakieś zadanie. I kobiety w tym filmie właśnie miały tylko jedno zadanie, czyli być dekoracją dla mężczyzny.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Gdybyśmy w przeciągu ostatniego miesiąca dostawali grosza za każdy polski film o geniuszu, która umarł na gruźlicę, mielibyśmy już dwa grosze.
() Co u nas i rozmowy o byciu jesieniarą
() Franz Kafka
() Zakręt śmierci