Psychologia ekstremalna

Ale jeszcze jeden schemat podrzucę. Taki badacz, profesor Litsch zastanawiał się, jak ludzie przystosowują się do sytuacji skrajnych, ekstremalnych i wyróżnił taki schemat 10-80-10. Stwierdził, że około 10% z nas jest świetnie przystosowanym do ekstrimu. Po prostu, my sobie radzimy, obojętnie jaką sytuację sobie Państwo wyobrazicie, my sobie w takim ekstrim radzimy. To są ludzie, którzy bardzo dobrze funkcjonują. Większość z nas, 80% popadnie w jakąś panikę, nasze zachowanie będzie zdezorganizowane, nie będziemy wiedzieli co zrobić, będziemy niezbyt adekwatnie się zachowywać, ale nami się da pokierować, nas można wesprzeć, tutaj całe służby ratownicze, wszyscy, którzy mogą nam pomóc, my będziemy po prostu do zaopiekowania, do opanowania.

To, czego wydaje mi się, to tak z doświadczenia psychologicznego i z wiedzy mogę powiedzieć, że wydaje mi się, że nie da się przygotować na to, jak emocjonalnie zareagujemy w takim kontekście, w takim sensie, jakie będziemy mieć emocjonalne konsekwencje po doświadczeniu, takim bezpośrednim doświadczeniu sytuacji ekstremalnej. Bo możemy wyuczyć ludzi pewnych zachowań, które zwiększają ich szanse przeżycia, Ale to, jak będą potem odreagowywać, stres, którego doświadczyli, jest już bardzo indywidualny. Tutaj też jest jeszcze taka jedna ciekawa rzecz, tak sobie myślę, że może warto wspomnieć, bo też jest pytanie na przykład, kto sobie radzi lepiej w ekstrem. Optymista czy osoba nie tak bardzo optymistyczna? I w ramach takiego właśnie przygotowywania się do ekstremu można pracować nad swoimi przekonaniami, czyli gdzieś wzmacniać w sobie to poczucie sprawstwa i taką wytrwałość na to, że każda trudna sytuacja ma swój początek i koniec, chociaż ten koniec często nie jest znany, jak na przykład sytuacja na naszej wschodniej granicy, czyli tutaj inwazja Rosji na Ukrainę.