#93 Z potrzeby serca - świadectwo Marcina cz. 2

Jest nadzieja. Audycja wspólnoty Dom Magnificat niosąca nadzieję uzależnionym i ich bliskim. Jest nadzieja. Witam bardzo serdecznie. Jest nadzieja, audycja nadawa nas Domu Magnificat. Dzisiaj naszym gościem, tak jak tydzień temu, jest Marcin, szef Domu w Ligocie Polskiej. Cześć. Cześć, dzień dobry, witam wszystkich. Odsyłam już Państwa do audycji tydzień temu, jeżeli chcecie poznać. W dużym skrócie historię Marcina, w takiej pigułce naprawdę. A dzisiaj byśmy chcieli porozmawiać o tym, jak doszło do powstania właśnie domu w Ligocie Polskiej. Czym ten dom się wyróżnia? W jaki sposób też pomaga ten dom?

O tym państwo wiecie, bo my mówimy w naszych audycjach, ale jak to się stało właśnie, że też tą pomoc możemy nieść w Ligocie Polskiej? Bo ja uważam, że to jest bardzo ciekawe. Jakbyś powiedział, Marcin, o tych poszukiwaniach No właśnie, domu. I dlaczego ty chciałeś też realizować ten pomysł, który mieliśmy w łasku? Przeszukuję, co by powiedzieć, żeby państwa zaciekawić najbardziej, bo tu wątków i tych bożych dróg naprawdę było bardzo dużo i one sięgają raz, że mojej historii, raz, że prawie, że ćwierć wiecza przynajmniej, ponieważ spróbuję połapać te wątki. Mianowicie Wspólnota Haleluja Wrocławska, której jestem i w której się nawróciłem, dzięki której się nawróciłem, w której też jestem od tych dwudziestu kilku lat.

Wspólnota katolicka. Wspólnota katolicka Haleluja, tak. W niej jest, my mamy siedem diakonii, między innymi w nich jest diakonia Miłosierdzia. Dziewczyna, która miała olbrzymi wkład w moje nowe życie, Magdalena Maciuk. Prowadziła tą diakonię i to była służba, która wychodziła do osób bezdomnych, uzależnionych z pewną wizją. Teraz już wiem, że to była na pewno wizja Boża, bo jestem ostrożny do różnych wizji i obrazów i staram się być w tym mądry, racjonalny i badający. Ale na dziś wiem, bo dom się zrealizował po wielu, wielu, wielu latach. Ja tylko kontynuuję to właściwie myśl, służbę Magdy i całej w ogóle wspólnoty.

Ja pamiętam, bo to jest pewien stan. Ja stanąłem się w pewnym stanie. No bo takie słowa mógłbym też powiedzieć, ja mógłbym to po prostu sobie... Okej, dobra. Ale ja poczułem w sercu, tam padła taka szpileczka, tam się zaświeciło i to zapaliło. Tam się zapalił wyżły ogień. I kolejnymi takimi znakami byli biskupowie wrocławscy. Pomyślałem sobie biskup Jacek Kiciński, biskup Maciej Małyga. Też dzięki nim jest to miejsce. To był dla mnie też taki znak i trochę taka droga bez odwrotu, bo oni nie znali mnie dobrze, a nawet bym powiedział, że prawie wcale. I właściwie dali mi ten mandat, nie w formie, że jestem posłany z kościoła, tylko że umożliwili to, uwierzyli w to.

Za dzisiaj bardzo dziękuję. Dziękuję, że jesteście z nami, że nas słuchacie. Piszcie do nas maile. Adresy są na naszych stronach. Jeżeli chcecie się też z nami podzielić, to też mamy profile społecznościowe. Też zapraszamy do tego. Marcin, dziękuję Ci za dzisiaj. Pozdrawiamy serdecznie. Do usłyszenia za tydzień. Do widzenia. Jest nadzieja. Audycja wspólnoty Dom Magnificat, niosąca nadzieję uzależnionym i ich bliskim. Połamani, pokaleczeni, przyjdźcie do mnie.