TIERLISTA POLSKICH FILMÓW O BOKSIE

Jak mówisz, czy dajemy na samą górę, czy jeszcze na A, żeby pogadać? No to wrzuć go do Estieru i tutaj będziemy potem debatować. Kulej, dwie strony medalu z 2024 roku, oczywiście opowiadający o Jerzym Kuleju od Tokio 1964 roku, czyli od jego pierwszego złota na igrzyskach. Niedawno oglądałem tę walkę, wiesz, jak w rzeczywistości wyglądała, no i też miałem takie, że no takiej taktyki to Kulej nie używał w walce, że wiesz, żeby poddać te dwie rundy i później nadrobić, no ale to już szczegół. Ale w tym filmie, jeśli chodzi o sam boks, to ja miałem wrażenie, że tak przekombinowano to. Że z takim samym pokazaniem boksu w ringu. Że jakoś ciosy nie miały siły i też było właśnie takich dużo cięć w stylu, żeby sztucznie dać poczucie akcji. Szczególnie to było dla mnie widać, jak w środku filmu były takie, wiesz, tam przebitki, no wiesz, jak te czarno-białe, że tam aktorzy grali, ale też były prawdziwe scenki.

I były pokazane też prawdziwe walki Kuleja. I jaki nagle to był skok jakości, że nagle takie żywiołowe i w ogóle tak ładnie wszystko wyglądało, tak płynnie. Mi po prostu ten film się podobał, doceniam też tutaj obsadę aktorską jaka była, bo gdzieś powiedzmy z tego nowego pokolenia aktorów, no to tego głównego aktora, który grał właśnie Cooley'a jakoś bardzo lubię. Niestety nie pamiętam nazwiska, ale ja się zupełnie nie znam na aktorach. Co do boksu tam pokazanego, no to owszem, w sensie, bo zgodzę się tutaj z tobą, no bo był to boks amatorski, a właśnie z tymi takimi daj mu się zmęczyć i tak dalej, nie działa to w boksie amatorskim, no w boksie amatorskim masz trzy rundy, no musisz po prostu bite dwie rundy wygrać. No ale wiesz co, no i dla mnie to jest po prostu film estierowy z tego względu, że po prostu jest to gdzieś film historyczny, a tak jak sam powiedziałeś, no ja też bardzo lubię gdzieś tam te filmy historyczne, no historyczno-biograficzny.

Właśnie to był z taką pompą pokazany film. Jakby bokser tak samo, ale bokser miał takie, wiesz, emocje. A tu miałem takie w stylu, że prawie każda postać, przynajmniej z tych chłopaków, to jest pokazana, wiesz, jako taki król życia. O, tak bym to określił. Też właśnie, tak jak zwróciłem uwagę przy wszystkich tych filmach, też Kulej był taką postacią na zasadzie... Chodzi mi o tą sympatię co do głównego bohatera, no bo on miał swoje akcje takie, gdzie gdzieś tam traciłeś faktycznie tą sympatię do niego. Nie była to postać taka jasna w stu procentach. Wiadomo, że mu się kibicowało i w ogóle. Też miał takie momenty tego napięcia, chociaż faktycznie to napięcie z tym filmem bardziej dla mnie było związane z Heleną Kulej. Każdy moment, w którym Tomasz Kot pojawiał się na ekranie był momentem grozy.

A z ciekawości coś sprawdziłem, bo jak była ta scena z plebiscytu przeglądu sportowego, co tam mówili, że okradli Kuleja. A jego nawet nie było w top 10 tego głosowania, tylko gdzieś tam z bokserów jedynie Józef Grudzień był jako czwarty. Ten wątek Heleny mnie bardzo urzekł w porównaniu do boksera, no bo chyba już, że tak powiem, łatwo wywnioskować, że to będą nasi dwaj pretendenci do numeru jeden. Akurat ta żeńska strona według mnie w Kuleju została lepiej pokazana, no bo też przez Helenę pokazano po prostu ten PRL, jak to właśnie... O BOKSIE.

Bo ja naprawdę mam takie wrażenie, jak patrzę na cały zbiór tych filmów, że no tylko tak naprawdę Teddy został przedstawiony jako taki bokser, o którym no nic złego nie możesz powiedzieć. Z amatorskich jakie mam doświadczenie, jakie ty masz doświadczenie, no to też jakby pierwszy, że tak powiem, instynkt jest, że w końcu można odetchnąć, że niezależnie jak walka pójdzie, no to gdzieś jest w końcu ten... schodzi wszystko i można odpocząć i w końcu wyluzować. No to prawda, zdecydowanie. No ale ja bym po prostu tak polubownie tutaj powiedział, że no możemy dywagować, który film jest najlepszym, ale po prostu ja i Boksera, i Kuleja bym wrzucił do Estieru, bo czemu nie? Przecież mogą być dwa filmy w SC i one oba zasługują na to totalnie. To jest jak Michalczewski i Adamek.