Dariusz Michalczewski vs Virgil Hill - Kariera "Tigera"

Zunifikowany mistrz to bokser, który jest w posiadaniu co najmniej dwóch pasów mistrzowskich z głównych organizacji bokserskich w danej kategorii wagowej. No nie do końca jest to bycie niekwestionowanym mistrzem, czyli posiadaczem wszystkich pasów, ale jest to spory krok w tym kierunku. W tamtym czasie jedynym w historii trzech głównych pasów mistrzowskich niekwestionowanym mistrzem świata wagi półciężkiej był Michael Spinks, który to dokonał w 1983 roku. Pasy mistrzowskie organizacji WBO, WBA i IBF były na szali w walce Dariusz Michalczewski kontra Virgil Hill, która odbyła się 13 czerwca 1997 roku w Oberhausen w Niemczech. Na tej samej karcie między innymi walczyli Przemysław Saleta, który pokonał na punkty Mike'a Robinsona i jeszcze po swojej walce komentował walkę Michalczewskiego, a także walczył Władimir Klitschko, który to w drugiej rundzie znokautował Paula Ashley.

Virgil Quicksilver Hill, amerykański bokser, srebrny medalista Igrzysk Olimpijskich z Los Angeles z 1984 roku w wadze średniej, a w 2013 roku został wprowadzony do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sław. W swojej karierze zawodowej zdobył m.in. Mistrzostwa WBA IBF wagi półciężkiej, jak i Mistrzostwo WBA wagi junior ciężkiej. Przed walką z Michalczewskim z bilansem 43 do 1. Jego jedyna porażka była z rąk legendarnego Thomasa Hearnsa, który to wtedy odebrał pas WBA Hillowi. Hill w 1997 roku był mistrzem WBA i IBF wagi półciężkiej. Pas WBA odzyskał w 1992 roku pokonując Franka Tate o zwakowany pas.

Zdobył pas IBF wagi półciężkiej po walce z Henrym Maske, wygrywając przez niejednogłośną decyzję. Tym samym psując perfekcyjny rekord Maskę, Maskę po tej walce, po swojej pierwszej porażce zakończył karierę. Tak troszkę w ramach ciekawostki, przy przygotowywaniu tego materiału natrafiłem na ciekawą walkę Hilla z Adolfo Washingtonem, którą to Hill wygrał przez to, że jego rywal został rozcięty przez jedną z kamer telewizyjnych w narożniku w 11 rundzie i wtedy zdecydowano, że należy przerwać walkę. Tak jak możemy nazwać pas WBO jako pas Michalczewskiego przez to ile razy go bronił przez swoją karierę, tak samo pas WBA można nazwać Hilla. Podczas swoich dwóch panowań jako mistrz obronił ten tytuł aż 20 razy.

A przechodząc do Michalczewskiego, jeśli pamiętacie poprzedni odcinek, jeśli nie to zapraszam, i walkę z Graciano Rocchigianim, sytuacja Michalczewskiego nie była za ciekawa. I przyszedł czas na zmiany w karierze Tigera. Po zwycięstwie z Rokim zmienił trenera, zrezygnował z usług Czaka Talhamiego, aby być trenowanym przez Fritza Zdunka, trenera takich mistrzów jak bracia Klitschko czy Ralfa Rokidzianiego. Michalczewski również konsultował się z niemieckim psychologiem Eckardem Winderlem, który to miał mu pomóc w koncentracji. Michalczewski w wywiadach mówił, że na sparingach często był zdekoncentrowany i przez to gorzej sobie na nich radził. Michalczewski przed walką z Hillem wyrównał rachunki z Christopher Girardem po spornej pierwszej walce, nokautując francuskiego zawodnika w ósmej rundzie w drugim starciu tych panów. Trzeba wziąć pod uwagę, że Michalczewski do walki z Hillem podchodził jako underdog, uznawano, że Hill raczej powinien sobie z nim poradzić.

Przy okazji też dodając kontekstu jeśli chodzi o pasy mistrzowskie, był tutaj konflikt i to nie chodzi Michalczewski kontra Hill. Konflikt między WBA a WBO, ponieważ organizacja WBA nie uznawała organizacji WBO, gdyż WBO powstało przez wyłam właśnie z WBA, przez co w teorii Michalczewski nawet w przypadku przegranej nie utraciłby pasa WBO. WBA by się nie zgodziło, aby Hill był posiadaczem tego pasa. Jednakże ustalono, że jeśli Tiger przegra, to on wtedy dobrowolnie zwakuje pas WBO. Więc przejdźmy do walki. Michalczewski w ofensywie, Hill okrążający go, o dziwo kroczący w lewą stronę. Prawdopodobnie bardziej się bał tych lewych prostych Tigera niż prawych sierpowych.

Ta walka na początku to była wymiana prostymi jabami, właśnie walka lewy na lewy. I musimy spojrzeć na to, jak się nimi posługiwał Hill. Był to bokser właśnie znany z tych lewych jabłów, a w tej walce przeważnie trafiał kilkoma pod rząd, trzymał na dystans Michalczewskiego, ale gdy Michalczewski, wiadomo preferujący walkę bliżej, się już zbliżał do Hilla, to wtedy Hill próbował go gdzieś tam trafić czy to lewym sierpem, czy właśnie atakował korpus Polaka. Najczęściej lewymi hakami. I początek walki był dla Hilla. Było widać te umiejętności, że dlatego jestem podwójnym mistrzem w wadze półciężkiej. Było to zdecydowanie wyzwanie dla Michalczewskiego. O wiele częściej trafiał, dawał radę trzymać na dystans Tigera, a nawet w tym półdystansie dosyć dobrze sobie radził Hill.

W drugiej rundzie Tiger już efektywniej skracał dystans. Już ten napór z jego strony coraz to bardziej wpływał na defensywę Hilla i na to trzymanie dystansu. Hill na to odpowiadał seriami uderzeń. Tiger z czasem także już sobie coraz to lepiej z nimi radził. Blokował je tą swoją wysoką gardą. A w połowie drugiej rundy Tiger ładnym prawym, a później lewym sierpem trafia Hilla, pokazując, że już ta walka zaczyna troszkę zmieniać warunki, że Hill dobrze w nią wszedł, ale już Michalczewski się rozgrzał. Na temat Virgila Hilla trzeba przyznać, że miał bardzo szeroką gamę uderzeń przygotowaną na Michalczewskiego, lecz ta walka według mnie jest świetnym przykładem defensywy Tigera. Blockował dużą ilość uderzeń Hilla, reagował w bardzo szybkim tempie na poczynania amerykańskiego zawodnika i wyczekiwał na swój moment, aby się wbić i przyjąć inicjatywę.

Hill tak jak wielu innych bokserów po prostu gdy Tiger wchodził w ten półdystans to próbował go wypychać. Lecz Michalczewski nie wstrzymywał swego marszu do przodu. Nawet pomimo tej dużej ilości wyprowadzonych ciosów przez Hilla, to Michalczewski parł do przodu i go pchał coraz to bardziej do lin. I ta presja Michalczewskiemu się bardzo opłaciła, bo już w czwartej rundzie było widać zwolnienie tempa u Hilla. Przez to, że Hill właśnie bardziej wolał unikać tych lewych Tigera, to już miał rozbity lewy łuk brwiowy, co jakiś czas musiał przecierać okolicę lewego oka rękawicą. Hill reagował na presję Michalczewskiego i pracował na nogach bardzo dobrze, schodził na boki, lecz no po prostu nie starczało to na ten styl Tigera oparty na pressingu. W końcówce piątej rundy Hill schylony dostaje prawym sierpem od Tigera.

Chciał to zgłasić sędziemu jako faul, że został uderzony w tył głowy i zdekoncentrowany daje Michalczewskiemu wejść i zaatakować go dobrą serią ciosów. No niestety zapał Tigera został zgaszony przez uderzenie poniżej pasa Hilla i na dodatek odjęty punkt dla amerykańskiego pięściarza. Powtarzały się takie uderzenia, bo właśnie te haki w korpus Hilla przeważnie były na granicy pasa Michalczewskiego i przez to zdarzało mu się trafiać poniżej. Było widać, że już ta walka zaczyna mu uciekać i także Michalczewski punktowo, jak i fizycznie. Pozostała część walki to było show Michalczewskiego w defensywie i w ofensywie. Pomimo, że Hill w wymianach potrafił trafić mocnymi uderzeniami, to Michalczewski oddawał mocniejszymi i można było się zastanawiać, jak Hill je wytrzymywał, bo w tej walce przyjął od groma ciosów od Michalczewskiego i to nie jakichś takich lekkich klepnięć, tylko naprawdę powiedziałbym, to był szczyt siły Michalczewskiego.

Spadała to kondycja Hilla, Michalczewski coraz to sobie lepiej radził. Ale Hill zaczął być troszkę bardziej z korydoryzyka chwilowo w tej trzeciej kwarcie walki, co skutkowało bardzo przyjemnymi dla widza wymianami między tymi bokserami, cios za cios, ale po czasie Hill preferował wchodzenie w klincze, no było już widać, że się słabiej trzyma na nogach. W dziesiątej rundzie przy wymianie Michalczewski ląduje na deskach, jednakże z własnej winy. Potknął się, więc nie ma mowy o żadnym liczeniu, lecz no na pewno widowni wtedy na chwilę stanęło serce, że może gdzieś go Hill trafił czymś. Michalczewski z taką samą siłą, Hill z coraz to mniejszą. Tak z moich obserwacji to Michalczewski chyba nie starał się nawet o knockout w tej walce. Miał na to okazję, coraz to częściej miał już Heala w narożniku.

Tak Hill stał z gardą, już tylko wyczekiwał aż Michalczewski na niego się rzuci niczym tygrys, ale wtedy Tiger preferował go trafić jednym, dwoma celnymi uderzeniami, się wycofać, dać Hillowi wyjść z tego narożnika i walczyć dalej. Tak lekka przerwa przed końcowymi rundami, ale bracia Klitschko zostali pokazani w przerwie między 10 a 11 rundą, gdyż mieli tego samego promotora co właśnie Michalczewski. W 11 rundzie Hill trochę odzyskał sił i wyglądał jak ten z początkowych rund, jednakże Tiger także tak samo wyglądał, tylko Tiger już wyglądał od 1 do 12 tak samo. Odpowiedział mu tym samym niezmiennym tempem i dzięki temu był sobie w stanie poradzić z tym takim ostatnim hura-Hilla. Tak jak powiedziałem, Michalczewski nie starał się o knockout, Hill już nie miał sił i więc tak dopchnęli tę walkę do decyzji sędziowskiej i po 12 rundach 3 sędziowie tak punktowali tę walkę.

117-112 Michalczewski, 116-113 Michalczewski i 118-110 Michalczewski. Wszyscy 3 sędziowie na korzyść Polaka, Michalczewski zostaje nowym mistrzem WBA i IBF, broni swój pas WBO w wybitnej walce z jego strony. Był to zdecydowanie jeden z najlepszych występów Michalczewskiego i ogromny krok w jego karierze. Pokazał w tym momencie, że jest on wszechstronnym bokserem i jakieś zarzuty o jednowymiarowości były niesłuszne. Świetne zbijanie ciosów Hilla wysoką gardą, wyczuwanie jego ruchów. Niesamowita cierpliwość w walce. To był agresywny Michalczewski, ale z takim instynktem zabójcy. Nie szedł bez głowy do przodu, tylko czekał aż Hill się odkryje.

Wręcz mogę zaryzykować stwierdzenie w tej walce, że chyba Michalczewskiemu w głowie ona odgrywała się w takim zwolnionym tempie, patrząc na to jak on blokował te ciosy Hilla, jak on atakował. Naprawdę zimna głowa przez całą walkę, świetne wyczucie tak naprawdę wszystkiego ze strony Michalczewskiego. Nie ma tu zarzutów w jego stronę. Wiadomo, perfekcyjna walka, on to jest knockout w pierwszej sekundzie pierwszej rundy, ale tu po prostu na miarę mistrza, na najlepszego w tej wadze półciążkiej. Trzeba przyznać, Hill dobrze walczył. Na większość bokserów zapewne by wystarczyło to, co on zrobił z Michalczewskim. Może to było przygotowanie Tigera, ale Michalczewski dosyć szybko go rozgryzł i zneutralizował właśnie te bloki ciosów. Pomimo tej ilości różnorodnych uderzeń Hilla, to jednak Michalczewski gdzieś możliwe, że wyczuł w jakich sytuacjach jakie wyprowadza Hill wzory tych uderzeń i był w stanie je zbijać.

Tu już nie był ten młodszy Michalczewski, który jak to w poprzednich filmikach mówiłem, taki bardziej przyjmujący ciosy na twarz. Wydaje mi się, że Michalczewski dla Hilla był za dobrą kontrą jeśli chodzi o style boksowania. Hill w ofensywie mógł dorównać Michalczewskiemu i być lepszym jeśli chodzi o szybkość. Ale najbardziej Hillowi w tej walce zaszkodziła kondycja, a Michalczewski miał ją wybitną w tej walce. To było też spowodowane tym, że przed właśnie walką z Hillem, Michalczewski trenował z piłkarzami St. Pauli na zgrupowaniu w Katarzy, gdzie właśnie mógł szlifować swoją kondycję. Michalczewski w późniejszym wywiadzie dla The Ring uznał Virgila Hilla za swojego najtrudniejszego rywala, że pojedynek z nim był niczym mecz w szachy. Według Michalczewskiego starcie z Hillem było jego największym wyzwaniem w karierze, jak i najbardziej widowiskową walką Michalczewskiego.

Za to Hill w wywiadzie z Jarosławem Drozdem tak skomentował tę walkę. Nie byłem w pełni sprawny. Dolegało mi zapalenie ścięgna podeszwowego. Każdy kto wie co to jest, zrozumie jak się czułem. Gdybym był w stanie normalnie się poruszać, wynik byłby zupełnie inny. Mimo problemów zdrowotnych przyjąłem walkę, zarobiłem kupę forsy, więc nie narzekam. Także należy wspomnieć, że walka Michalczewski-Hill była przekładana z powodu kontuzji Hilla, ponieważ miała ona najpierw odbyć się w kwietniu 1997 roku. Była przekładana dwa razy. Można stwierdzić, że to zwycięstwo jeszcze lepiej smakowało Michalczewskiemu. Była ta walka nazwana zemstwem Tigera, gdyż pokonał pogromcę Henry'ego Maskę, z którym to Tigerowi nie udało się zmierzyć i pokazać, że jest najlepszym zawodnikiem wagi półciążkiej w Niemczech.

I nie tylko. Ponieważ Dariusz Tiger Michalczewski w tym momencie był na szczycie. Zunifikowany mistrz wagi półśredniej, mistrz linearny wagi półśredniej. W tym momencie mógł się na spokojnie nazwać numerem jeden w tej kategorii wagowej. W boksie jeśli wszystko dobrze idzie to wchodzi polityka i kombinowanie. Organizacja WBA zdecydowała, że po dwóch tygodniach odbierze pas Michalczewskiemu. Czy mieli oni jakiś sensowny powód? Argumentem WBA było to, że pas WBO był prezentowany wraz z ich pasem na równi, a tak jak wcześniej wspomniałem nie uznawali WBO jako organizacji bokserskiej. I w taki oto skandaliczny sposób Tiger utracił jeden z pasów. A za chwilę utracił drugi ze zdobytych pasów. Organizacja IBF zarządziła, że Michalczewski po walce z Hillem ma zmierzyć się z obowiązkowym pretendentem Williamem Guthrie i ma to zrobić do 19 lipca.

Przypomnę, z Hillem zmierzył się 13 czerwca, więc Michalczewski musiałby w miesiąc zregenerować się i przygotować się do Guthrie. Oczywiście było to niezbyt możliwe, więc IBF odebrało pas Michalczewskiemu. Na dodatek promotor Michalczewskiego, Klaus-Peter Kohl, Mówił, że Getry jest reprezentowany przez Dona Kinga i z tego powodu nie chcą z nim wchodzić w negocjacje. No i tak w szybkim tempie ukrócono chęci Michalczewskiego na zostanie niekwestionowanym mistrzem wagi półciężkiej. No i ta unifikacja pasów to chyba było największe osiągnięcie jeśli chodzi o polski boks w historii. Michalczewski pokazał, że jest najlepszym bokserem wtedy jeśli chodzi o osiągi w tej kategorii wagowej i że niebo jest dla niego limitem.

Parafrazując pewną piosenkę, jej tytuł, co się stało z Virgilem, Hillem, po walce z Michalczewskim Hill ponownie trafił na lepszego od siebie. Tym razem zatrzymał go ten, który mówił, a nawet rapował, że nie dało się go zatrzymać, czyli Roy Jones Jr., który znokautował Hilla w czwartej rundzie za pomocą niesamowitego prawego haka w korpus, który złamał jedno z żeber Hilla. Po porażkach z Michalczewskim i Jonesem Juniorem, Hill przeniósł się do wagi junior ciężkiej, gdzie m.in. pokonał Fabrice Tiozzo o pas WBA wagi junior ciężkiej, który to stracił w następnej walce przeciwko Jean-Marc Mormackowi. Hill zdobył później pas WBA regular, pokonując Valeriego Brudowa, Lecz następnie Henry Maskę wrócił. Poczuł potrzebę zemsty na Hillu.

Po 11 latach wznowił karierę tylko po to, aby w 2007 roku pokonać Hilla i zamknąć ten nieprzyjemny rozdział w karierze niemieckiego boksera. Maskę nawet nie chciał walczyć o pas, który posiadał Hill. To była walka czysto o wyrównanie rachunków. Po przegranej z Maskę Hill utracił ten drugorzędny pas WBA, przegrywając w 2008 roku z Firatem Arslanem. Lecz Hill nie zakończył swojej kariery na przegranej, wrócił do ringu w 2015 roku i Hill zwyciężył z Jimmiem Campbellem i wtedy już mógł spokojnie odjechać w stronę słońca z wygraną i zakończyć karierę. A Michalczewski ponownie został tylko ze swoim pasem WBO wagi półciężkiej i pozostało mu dalej bronić to mistrzostwo, pokazać, że jest numerem 1 w wadze półciężkiej,

Chociaż za oceanem rozpędzony Roy Jones Jr. po chwili także zunifikował pasy tejże kategorii, a po czasie został niekwestionowanym mistrzem wagi półciężkiej, przejmując najwyższy stopień podium od Polaka. Tu mamy dwóch bokserów, którzy sobie bez problemu radzili z tą kategorią wagową. Czy nie miałoby sensu, żeby sprokurować taki pojedynek? Michalczewski kontra Roy Jones Jr. Bardzo dobrze to brzmi, nieprawdaż? Chyba na pewno to zorganizują, bo czemu by nie? Jeśli podobał Wam się filmik, to poproszę o łapki, subskrypcje, dzwoneczki, co się tam jeszcze da, komentarze, co sądzicie o walce Michalczewskiego z Hillem, jak oceniacie ten występ Polaka. A tak to widzimy się w następnym odcinku, jeśli chodzi o karierę Tigera, więc do następnego, trzymajcie się.