Stand-up na kółkach – Kuba Rafalski jedzie ostro

Jeździłem wtedy, pamiętam, po Warszawie. Oglądałem różne uczelnie. Pojechałem na Uniwersytet SWPS. Wtedy to jeszcze nie był uniwersytet. To była Wysza Psychologii Społecznej. I powiem szczerze, że bardzo podszedłem deterministycznie do tematu, bo stwierdziłem, że mam fajny dojazd. Uczelnia jest rewelacyjnie przystosowana. Są świetne warunki deterministyczne, typu właśnie duże łazienki, podjazdy, przestronne jasne wnętrza. I mówię, dobra, idę na psychologię. Zobaczymy. Najwyżej mi się nie będzie podobało. Wtedy jeszcze, jak zaczynałem psychologię, to był taki bardzo mocny stereotyp, że absolwenci psychologii tończą w McDonaldzie albo w innym fast foodzie, no bo było bardzo dużo psychologów, a bardzo mało miejsc pracy.

To jest mój gabinet, gdzie tytułem pracuję. Ale pracuję też w klinice na Uniwersytecie SW Press. Czyli to nie jest tak, że mama jest recepcjonistką? Czasami jest. Jest? Czasami jest. Jak najbardziej. Bo mieszkasz z mamą. Mieszkam z rodzicami. Z rodzicami. Tak. Mamy duży dom, jest część domu, która jest, że tak powiem, znowu w cudzysłowie moja. Rodzice mają swoją część i jakby rodzice też w tej kwestii pomagają mi. A miałeś takie sytuacje, że przyszedł pacjent, który być może potrzebował pomocy, ale takiej szpitalnej i nie wiem, czy trzeba było wtedy zadzwonić faktycznie po karetkę na przykład, nie wiem, wołałeś mamę wtedy, czy jak to wyglądało?