"STRACIŁAM WZROK". Po co niewidomym lustro?
Monika Dubiel z wykształcenia jest psycholożką i iberystką. W okresie dorastania straciła wzrok. Słabość przekuła jednak w siłę i dziś, o życiu osób niewidomych, opowiada w internecie tworząc kanał VIP team. W podcaście "Jamrozek wrażliwie" odpowiada m.in. na pytania: - Czy na utratę wzroku można się przygotować? - Czy chodzenie z białą laską był dla niej powodem do wstydu? - O co najczęściej pytają ją internauci? Odpowiedzi na te pytania w najnowszym odcinku podcastu "Jamrozek Wrażliwie".
Po co osobom niewidomym lustro? Jak rozpoznają pieniądze i skąd wiedzą, że szklanka jest pełna, kiedy woda jest gorąca? Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się nad odpowiedziami na te właśnie pytania, to znakomicie. Słuchasz podcastu Jamrozek Wrażliwie. Gościnią podcastu Polskiego Radia jest Monika Dubiel i teraz mógłbym wymieniać długo, bo psycholożka, bo filolożka hiszpańska, bo kulturoznawczyni i to z doktoratem, osoba niewidoma, ale też twórczyni kanału i nie tylko kanału VIP Team. Dzień dobry, dobry wieczór. Cześć Moniko. Cześć Kubło, dzień dobry, dobry wieczór wszystkim, którzy nas słuchają.
Nie było też nauczycieli przygotowanych do tego, żeby uczyć taką osobę. Nikt tam nie znał Braille'a, więc ja tego Braille'a używałam bardziej na własny użytek typu, żeby sobie zrobić notatki. A z tobą ktoś wtedy rozmawiał? Słuchaj Monika, masz taką i taką chorobę, będziesz tracić wzrok? To było jasno powiedziane? Właśnie ja nie do końca to pamiętam. Już jesteś kolejną osobą, która właśnie mnie o to pyta w ciągu ostatniego czasu i powiem szczerze, że to było też bardzo dawno temu, więc ja też już coraz mniej z tego pamiętam. Bo zastanawiam się, czy można się na to przygotować. Na pewno ja wiedziałam, jaka to jest choroba, bo ja bardzo dużo czasu, jak właśnie miałam te 5, 6, 7, 8 lat, spędziłam w szpitalach, bardzo dużo słuchałam rozmów lekarzy i mojej mamy z lekarzami, lekarzy między sobą.
Powiedziałeś o tym, że był ten czas trudny, nastoletni, kiedy chciało się wtopić w tłum i wyglądać tak jak wszyscy nastolatkowie. A kiedy przyszedł taki moment, że stwierdziłaś, a jestem fajna. Jestem Monika, jestem osobą niewidomą, ale taka jestem. To na pewno było na studiach, ale ciężko mi powiedzieć, kiedy to było dokładnie. Też chyba nie było takiego momentu. Myślę, że był to jakiś proces. Ja się wychowałam w Lublinie, więc do szkoły chodziłam w Lublinie, maturę zrobiłam w Lublinie, natomiast na studia przyjechałam do Warszawy. I o ile w Lublinie, no to mogłam sobie pozwolić na to, żeby nie chodzić z tą białą laską, no bo mama mnie przywoziła do szkoły, odwoziła. Po szkole poruszam się z koleżankami, gdzieś tam po mieście z chłopakiem i tak dalej.
Ja akurat tego nie mam. A jak na przykład na wybory idziesz, to tam imiona i nazwiska kandydatów są? Są numery. Więc musisz sobie sprawdzić wcześniej w domu, jaki numer ma lista, na którą chcesz głosować, a później jaki numer ma twój kandydat na danej liście. Ojej, to jak wszyscy by to robili, to frekwencja by od razu spadła, bo więcej roboty. No, niestety. Ja dlatego sobie na przykład jak idę na wybory, to zapisuję, żeby się nie pomylić, że lista numer jakiś i osoba numer jakiś. Moniko, a kiedy w twoim życiu pojawił się taki pomysł, że stwierdziłaś, że o tym wszystkim, o czym dzisiaj opowiadasz nam, to będziesz opowiadać w internecie, na swoim kanale? Żeby być zupełnie szczerą, to on się nie pojawił w ogóle nigdy.
Po prostu nawiązywała się jakaś tam znajomość, nawiązywała się rozmowa. Okazywało się, że gadka się klei i tak dalej. I ta atrakcyjność bardziej się przejawiała właśnie w takiej W takiej chemii kontaktu niż stricte fizyczności. Chociaż oczywiście są pewne kwestie związane z fizycznością, które są dla mnie ważne. Na przykład głos albo zapach. Bardzo mi się podoba jak na przykład mężczyzna ma niski głos. I też określone typy zapachu na przykład mi się podobają albo nie. Co pewnie dla osób widzących może mieć mniejsze znaczenie. Moniko, ja mam dla ciebie taką serię pytań i to będą pewnie pytania, które słyszałeś milion razy, ale ja nie ukrywam. Ja się zapisuję do grona tych osób, które chętnie zadałyby je pod raz milion pierwszy. To z tym lustrem jak to wygląda? Po co osobom niewidomym lustro w domu?
To jest super. No ale też nawet jeśli chodzi o taką dostępność infrastruktury miejskiej. To, że pojawiły się ścieżki prowadzące na chodnikach. To, że pojawiły się ścieżki prowadzące na peronach metra i pociągów. To, że pojawiły się udźwiękowione przejścia. Jak ja przyjechałam do Warszawy, to akurat moja koleżanka, która jest dziennikarką, robiła wtedy reportaż i mi powiedziała, że 10% przejść w Warszawie było udźwiękowionych. Co było dla mnie szokiem, bo ja przyjechałam z polskiej CS Lublina, miasta prowincjonalnego, gdzie wszystkie były udźwiękowione, więc spodziewałam się, że w Warszawie to w ogóle będzie bailando, a jednak tak nie było. Moniko, czego można spodziewać się po twoim kanale? Będzie szał? W pojedynkę, ale szał? No mam nadzieję. Ja już działam w pojedynkę ponad rok i obserwujących przybywa, nie jakoś lawinowo, ale stale.
No bo wiadomo, że w obcych językach trochę wolniej się słucha. Bardzo dziękuję Ci za to spotkanie i słuchaj, ja z pełną premedytacją na koniec powiem do zobaczenia. Ja również dziękuję za to spotkanie. Dziękuję za zaproszenie. Wszystkich Państwa zachęcam do śledzenia moich kanałów na Facebooku, YouTube, Instagramie i TikToku. I również do zobaczenia. To będzie zapowiedź CV Moniki, psycholożka, filolożka hiszpańska, kulturoznawczyni z doktoratem, osoba niewidoma, twórczyni kanału, nie tylko VIP Team. Wszystko się zgadza. Dzięki wielkie. To był podcast Jamrozek wrażliwie.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Monika Dubiel przedstawia się i rozmawia o tym, dlaczego osobom niewidomym mogą powiedzieć „dobrze cię widzieć”.
Monika odpowiada na pytania dotyczące wyrażeń związanych z wzrokiem i osobami niewidomymi.
Monika opisuje swoje przeżycia związane z chorobą uveitis i adaptacją do niewidomości.
Monika opowiada o swoim procesie adaptacji do niewidomości i żałoby po utracie wzroku.
Monika porównuje sytuację stracenia wzroku z dnia na dzień i stopniowo.
Monika opowiada o swoich snach i jak oni różnią się od snów osób widzących.
Monika opowiada o swoim procesie przyzwyczajenia do korzystania z laski i nowych wyzwań na studiach.
Monika opisuje proces uczenia się miasta jako osoby niewidomej i korzystanie z instruktorów orientacji.
Monika rozmawia o nowych technologiach i Braille'u, a także o swojej znajomości z tymi technologiami.
Monika opowiada o powstaniu kanalu VIP Team i TikTok'u oraz ich pierwszych materiałach.
Monika opisuje dalsze rozwinięcie kanalu VIP Team, jego zmiany i jej obecna rola w nim.
Monika opowiada o swojej obecnej pracy i zajęciach w czasie wolnym.
Monika rozmawia o swoim doświadczeniu w randkowaniu jako osoba niewidoma.
Monika odpowiada na pytania dotyczące lustrów i rozpoznawania pieniędzy przez osobę niewidomą.
Monika opisuje urządzenie do wykrywania poziomu cieczy i sposób sprawdzania, czy światło jest zapalone.
Monika odpowiada na pytania dotyczące jej niepełnosprawności wzroku, podkreślając różnice między pytaniem na żywo a w internecie.
Monika opowiada o swoim ubraniu i opiniuje o prasowaniu ubrań, podkreślając poprawę dostępu do urzędów.
Monika opisuje zmiany w dostępingu miast do osób niewidomych, w tym dostępność infrastruktury i usługi.
Monika podziękowuje za rozmowę i zaprasza do śledzenia swoich kanałów.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.