Justyna Dąbrowska
Spotkanie z osobą, która z uważnej rozmowy uczyniła zawód. Razem z Justyną Dąbrowską – psycholożką, terapeutką i autorką książki, patrzymy na wszystko, co znajduje się pomiędzy początkiem, a końcem naszej podróży. Dowiadujemy się też, co ją ukształtowało i pchnęło na ścieżkę psychoterapii.„Wiem, mądrość jest kobietą” – pisał w swoim wierszu poeta Witold Dąbrowski, a przy okazji ojciec mojej rozmówczyni, która wyrosła w domu pełnym sztuki, literatury i translacji (oboje rodzice byli tłumaczami). Sama wybrała inną, choć jakoś podobną drogę – rozmawia z ludźmi, pisze, i to tak, że mam pewność: mądrość jest kobietą. Moja czytelnicza znajomość z Justyną zaczęła się od jej psychologicznych felietonów w „Gazecie Wyborczej" i tekstów w magazynie dla rodziców „Dziecko”, który założyła wiele lat temu. Potem przyszły lektury jej książek, między innymi kolejnych tomów „rozmów z mistrzami”: „Spojrzenie wstecz”, „Nie ma się czego bać”, „Miłość jest warta starania”. Dziś ta doświadczona psycholożka i psychoterapeutka związana z Laboratorium Psychoedukacji zajmuje się psychoterapią okołoporodową, ucząc jej także innych. To stąd wzięła się jej najnowsza, zrodzona z buntu i złości na polski system położniczy i los poddanych mu kobiet, książka „Przeprowadzę cię na drugi brzeg. Rozmowy o porodzie, traumie i ukojeniu”. Drugi koniec naszej rozmowy o życiu tkwi w poprzedniej publikacji Justyny Dąbrowskiej – fenomenalnym, czułym, melancholijnie pogodnym zbiorze wywiadów: „Zawsze jest ciąg dalszy. Rozmowy z psychoterapeutami”, w której pyta swoich starszych zawodowych kolegów i koleżanki o to, co widzą zbliżając się do finału swojej egzystencjalnej i zawodowej podróży.W podcaście rozmawiamy o dorastaniu w domu rodziców naznaczonych wojną, ale tym bardziej głodnych życia. O ciekawości tego, co w innych ludziach i szukaniu swojego miejsca w życiu, o studiach psychologicznych napędzanych duchem rebelii, a także o tym, co straciła wybierając bycie psychoterapeutką. Czy psychoterapeuci żyją i pracują najdłużej? Jaki potencjał zmiany tkwi w macierzyństwie? Jak międzypokoleniowe traumy kształtują nasze społeczeństwo do dziś i co nam robi aktualna wojna tocząca się tuż za miedzą? Mówimy o zatruwających sekretach, naznaczeniu przemocą, uwalnianiu prawdy. Mnie ta rozmowa nakarmiła, mam nadzieję, że Was też zasili.
Ja też cię Kasiu bardzo pozdrawiam. I po prostu widziałam, ile wkładają w to zaangażowania i jak długo i nagle, no teraz moje dzieci są nastoletnie, prawda, więc ja już dawno nie byłam na porodówce. Ale słyszę od moich koleżanek straszliwe historie, tak jakby nic się nie zmieniło, mimo tej ogromnej pracy, która została wykonana. A nawet pewne rzeczy wracają. Teraz spróbuję to skomentować, tylko jeszcze może wrócę, zrobię taką klamrę pomiędzy tymi książkami, w których rozmawiam ze starymi ludźmi i tą najnowszą książką, którą postanowiłam napisać o porodzie i tylko o porodzie, taka stop klatka. Na ten moment w życiu kobiety, bo wydaje mi się on niezwykle istotny, jakoś pomijany, to zdaje się, że to jest w ogóle pierwsza taka książka po polsku, ale jeszcze o tej klamrze, że to co mnie ciekawi, to jest sposób wychodzenia z traumy i chcę to bardzo mocno powiedzieć, bo te rozmowy z tymi starymi ludźmi,
Tak, bo to są te przewodniczki często, które mogą pomóc, a mogą niestety nie pomóc. Co też widać z tej historii. Ja myślę, że to jest też bardzo ważne, żeby powiedzieć, że ta książka nie jest przeciwko położnym. Tylko, że ona jest takim zaproszeniem do rozmowy. Jak to się dzieje, że te wszystkie sytuacje się wydarzają. I tak jak mówi Kasia Oleś, położna z ogromnym doświadczeniem, Te krzywdy są zadawane nieświadomie. Ja się cały czas zastanawiam, co zasila ten... I co? I myślę sobie o różnych rzeczach. Czekam na głos położnych. Bardzo jestem ciekawa ich perspektywy. Ostatnio Fundacja Matecznik opublikowała takie dane, z których wynika, że stawka za, nie wiem jak to powiedzieć po polsku, ale za jedną pacjentkę, kobietę, która zgłasza się
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Anna Sańczuk przedstawia Justynę Dąbrowską, psychoterapeutkę i autorkę książek, opisując jej praktykę i inspiracje.
Justyna Dąbrowska opowiada o wartości rozmów, zmianie w sobie po rozmowach i wybrukowaniu swoich przekonań.
Justyna Dąbrowska opowiada o swoim wyborze psychoterapeutki okołoporodowej i doświadczeniach z pacjentkami.
Justyna Dąbrowska opowiada o swojej rodzinie, inspiracjach i wybrukowaniu własnych doświadczeń.
Justyna Dąbrowska omawia proces przekazywania traum po pokoleniach i wpływ wojny na współczesne społeczeństwo.
Justyna Dąbrowska opowiada o swojej nowej książce i doświadczeniach z kobietami, które doświadczyły trudnych porodów.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Spotkanie z osobą, która z uważnej rozmowy uczyniła zawód. Razem z Justyną Dąbrowską – psycholożką, terapeutką i autorką książki, patrzymy na wszystko, co znajduje się pomiędzy początkiem, a końcem naszej podróży. Dowiadujemy się też, co ją ukształtowało i pchnęło na ścieżkę psychoterapii.
„Wiem, mądrość jest kobietą” – pisał w swoim wierszu poeta Witold Dąbrowski, a przy okazji ojciec mojej rozmówczyni, która wyrosła w domu pełnym sztuki, literatury i translacji (oboje rodzice byli tłumaczami). Sama wybrała inną, choć jakoś podobną drogę – rozmawia z ludźmi, pisze, i to tak, że mam pewność: mądrość jest kobietą.
Moja czytelnicza znajomość z Justyną zaczęła się od jej psychologicznych felietonów w „Gazecie Wyborczej" i tekstów w magazynie dla rodziców „Dziecko”, który założyła wiele lat temu. Potem przyszły lektury jej książek, między innymi kolejnych tomów „rozmów z mistrzami”: „Spojrzenie wstecz”, „Nie ma się czego bać”, „Miłość jest warta starania”. Dziś ta doświadczona psycholożka i psychoterapeutka związana z Laboratorium Psychoedukacji zajmuje się psychoterapią okołoporodową, ucząc jej także innych. To stąd wzięła się jej najnowsza, zrodzona z buntu i złości na polski system położniczy i los poddanych mu kobiet, książka „Przeprowadzę cię na drugi brzeg. Rozmowy o porodzie, traumie i ukojeniu”. Drugi koniec naszej rozmowy o życiu tkwi w poprzedniej publikacji Justyny Dąbrowskiej – fenomenalnym, czułym, melancholijnie pogodnym zbiorze wywiadów: „Zawsze jest ciąg dalszy. Rozmowy z psychoterapeutami”, w której pyta swoich starszych zawodowych kolegów i koleżanki o to, co widzą zbliżając się do finału swojej egzystencjalnej i zawodowej podróży.
W podcaście rozmawiamy o dorastaniu w domu rodziców naznaczonych wojną, ale tym bardziej głodnych życia. O ciekawości tego, co w innych ludziach i szukaniu swojego miejsca w życiu, o studiach psychologicznych napędzanych duchem rebelii, a także o tym, co straciła wybierając bycie psychoterapeutką. Czy psychoterapeuci żyją i pracują najdłużej? Jaki potencjał zmiany tkwi w macierzyństwie? Jak międzypokoleniowe traumy kształtują nasze społeczeństwo do dziś i co nam robi aktualna wojna tocząca się tuż za miedzą? Mówimy o zatruwających sekretach, naznaczeniu przemocą, uwalnianiu prawdy. Mnie ta rozmowa nakarmiła, mam nadzieję, że Was też zasili.