Marcin Masecki: moim wehikułem jest MIŁOŚĆ
Marcin Masecki - pianista, kompozytor, jazzman. Ukończył Berklee College of Music w Bostonie. Obecnie ukazał się najnowszy album "Boleros y Masecki" inspirowany muzyką ameryki południowej i środkowej. Rozmawiamy o muzyce klasycznej, jazzie, muzyce filmowej, albowiem Marcin komponował muzykę do filmu "Zimna Wojna" Pawła Pawlikowskiego. Wspominamy też proces twórczy związany z graniem utworów Beethovena. https://www.instagram.com/karolpaciorek/
Ona mówi słuchaj, bo tutaj mój znajomy wydał płytę, posłuchajmy. I puścili Besa Memuczo i w ciszy wysłuchali. Skończyła się piosenka i się zaczęli całować. Otrzymałem telefon od produkcji filmu. Dzień dobry, tutaj produkcja nowego filmu Pawła Pawlikowskiego. Czy byłby pan zainteresowany, otwarty na zagranie głównej roli w nowym filmie? Lubię muzykę za to, że jest, tak jak mówiłeś, pewną tajemnicą. Jest w niej pewna tajemnica. No więc mój dziadek, o którym rozmawialiśmy czas temu, Karol Masecki, poznał moją babcię Halinę w Buenos Aires, poznali się tam. Jak wrócili, jak się skończyła II wojna w Polsce, to wrócili do Polski i dziadek przywiózł dwie tony ryżu. W 45 roku w Warszawie udało mu się to zamienić na mieszkanie na Mokotowie, niedaleko nas, tutaj na Kazimierzowskiej w Warszawie.
Marcin Masecki jest moim gościem. Jestem bardzo podekscytowany, bo przygotowując się do naszej rozmowy, miałem okazję zrobić sobie taką panoramę twojej twórczości, która jest niesamowicie obszerna. Bardzo bogata. Powodem oczywiście jest najnowsza płyta Boleros i Masecki, która ukazała się niedawno. Ale tak naprawdę za tą bramą i za tą furtką, o której będziemy na pewno rozmawiać, jaką jest ta płyta, kryje się strasznie dużo muzyki, jaką wyprodukowałeś. Jesteś niezwykle płodnym artystą. Nie wiem, czy ty sam w ogóle tak o sobie myślisz? No jestem świadomy tego, że dużo robię. Pracoholikiem, no właśnie do tego zmierzałem. Albo przynajmniej pracoholikiem. I to pracoholikiem, którego efekty są naprawdę wspaniałe.
Tak, jak skończyłem tę edukację w średnią szkołę muzyczną w Polsce i liceum, po prostu matura, to na studia poleciałem do Bostonu, do wspaniałej szkoły Berkeley College of Music, gdzie poznałem z kolei Candelaria Science Valiente, z którą wzięliśmy ślub, która pochodzi z Argentyny. Więc tutaj też ten taki mały powrót do południowej Ameryki. A trzecim filarem tej płyty, jeżeli mogę tak skoczyć i nawiązać, z powodu której się spotykamy, czyli Boderos i Masecki, jest fakt, że moi dziadkowie poznali się w Buenos Aires podczas II wojny światowej. Więc moje dzieciństwo, moja obecna rodzina i jeszcze jak gdyby taki...
Wiesz co, ja w ogóle przez bardzo długi czas nie zaglądałem tam w swojej sferze zawodowej. No właśnie. i ta Boleros i Masecki to jest druga płyta po Boleros i Mas, którą wydałem dwa lata temu. A wcześniej robiłem multum rzeczy niezwiązanych z Ameryką Południową. Więc na różne rzeczy przychodzą różne momenty w życiu. I wydaje mi się, że to się całkiem nieźle może nawet sklejać Chyba, że się mylę, to mnie popraw z twoim wiekiem, bo wydaje mi się, że to jest trochę taki okres 40+. Rewizja jakaś taka. Gdzie jest jakiegoś rodzaju... Tak. Co się dzieje. Skąd ja właściwie jestem, dlaczego to robię. I zaraz, czy jak miałem te 7 lat i byłem w Kolumbii, to co to we mnie zrobiło, no nie? Tak. Prawdopodobnie tak jest.
słabo ulokowane, może niefortunnie ulokowane w czasie. Nie no, żartuję sobie oczywiście. Ludwik Wan jakoś w sensie dalej nie żyje. O, może w ten sposób. Mamy jego rok w każdym razie 2027. To jest dwusetna rocznica śmierci. Więc chciałbym wrócić do tego projektu. A z którego kompozytora, takiego wielkiego kompozytora, którego najbardziej lubisz? Który jest ci najbliższy? Wiesz co, to jest oczywiście pytanie bez odpowiedzi, natomiast Beethoven właśnie zrobił na mnie jego technika kompozytorska, to w jakiś sposób prowadzi narrację. To jest coś, co używam na mojej płycie Boleros i Masecki. No właśnie, bo trochę to się kryło za moim pytaniem. Który z nich miał największy wpływ na twoją twórczość?
Marcinem Maseckim, tylko że zagrałeś coś innego, to to kliknęło, bo próbuję, jeżeli pamiętasz oczywiście, jeżeli chcesz o tym mówić, to jestem bardzo ciekaw, co w tym bachu nie szło. Ja mogę powiedzieć, co w tym bachu nie szło. Jan Sebastian też nas nie słyszy, także jest okej. Nie, to nawet nie chodziło o, to jest genialny utwór, to jest wiesz, jakaś taka... No to jest jakaś taka wielka sprawa, taki maratoński, wiesz, albo himalajska sprawa, nie? To jest utwór, który w zależności od tego, jak się tam, czy się gra z powtórkami, czy nie, to z 30 wariacji to trwa 45 minut, albo półtorej godziny. Ale jest to bardzo trudny utwór technicznie, bardzo ciekawy koncepcyjnie, jest bardzo prosta aria i 30 bardzo różnych wariacji na jej temat, wiesz, no całe takie... Jak to się nazywa?
Ale słyszysz. Ale na przykład nagraliśmy z Jazz Bandem z Młynarskim, nagraliśmy naszą drugą płytę na jeden mikrofon z 1929 roku, cały zespół. Więc wszystko brzmiało tak jak z telefonu. Jakiegoś starego Neumana? To jest nawet starszy niż Neumann. Nie pamiętam jaki, nie pamiętam firmy, ale to przyjechało ze studia Emila Berlinera. Węglowy mikrofon stary. A tą płytę teraz Boleros i Masecki z kolei nagraliśmy. Mateusz Banasiak zrejestrował na wiele współczesnych, świetnych mikrofonów. I podoba mi się to, że można tak robić. Nagrałem inny cykl Jana Sebastiana Bacha, swojego czasu, Sztuka Fugi, na dyktafon kasetowy Panasonic.
No tak. No wiesz co, nawet nie wiem, jak to policzyć, jaka jest wartość w ogóle tego, ale na pewno... Da się to szybko znaleźć, a ty opowiedz, o co chodzi, bo ja nic z tym robię za ciebie. No więc mój dziadek, o którym rozmawialiśmy czas temu, Karol Masecki, który poznał moją babcię Halinę w Buenos Aires, poznali się tam w latach czterdziestych. Jak wrócili, jak się skończyła druga wojna w Polsce, to wrócili do Polski i dziadek przywiózł dwie tony ryżu. Między innymi jeszcze jakieś tam skóry poprzywoził. Ale te dwie tony ryżu były wtedy walutą ważniejszą niż teraz. Znalazłeś jakąś? Znalazłem. Nie wiem, czy ci mówić. Dwa tysiące za tonę.
I to jest piękny wehikuł. I to jest wehikuł, na którym się mieści więcej niż jedna osoba, a to zawsze jest budujące. Drogi Marcinie, bardzo pięknie ci dziękuję. To była przyjemność. I słuchać cię na koncercie i posłuchać cię dzisiaj. Serdecznie wam polecam posłuchanie Maseckiego. Z różnych okresów. Ja myślę, że tymi bolerami warto zacząć, bo to jest bardzo przyjemny punkt startu, jeżeli nie mieliście okazji wcześniej. A potem można się zagłębić nawet w Beethovena na słuchawkach, czy, sorry, w słuchawkach wygłuszających i zobaczyć te różne inne rzeczy. Życzę ci powodzenia w nadchodzących projektach i bardzo pięknie dziękuję. Dziękuję, wszystkiego dobrego. Świetnie. Mamy to. Bardzo dziękuję. Całkiem, żeśmy się pogadali. No nie? Bardzo miło.
Pokazano wszystkie 9 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Marcin Masecki - pianista, kompozytor, jazzman. Ukończył Berklee College of Music w Bostonie. Obecnie ukazał się najnowszy album "Boleros y Masecki" inspirowany muzyką ameryki południowej i środkowej. Rozmawiamy o muzyce klasycznej, jazzie, muzyce filmowej, albowiem Marcin komponował muzykę do filmu "Zimna Wojna" Pawła Pawlikowskiego. Wspominamy też proces twórczy związany z graniem utworów Beethovena. https://www.instagram.com/karolpaciorek/