#50 Kulisy pracy przy tworzeniu prawa w Polsce - Paweł Bolek & Artur Racicki

Cześć Paweł. Cześć, witam serdecznie. Super, że jesteś. Chciałbym ciebie zapytać na wstępie, żebyś powiedział kilka słów, czym się teraz zajmujesz. Ja teraz aktualnie jestem stypendystą Rafał Brzoska Foundation i właśnie wczoraj był nasz event, spotkanie stypendystów. Na co dzień jestem teraz studentem Sciences Po w Paryżu, a jestem też na wymianie na Uniwersytecie Michigan i studiuję tam Politics and Government ze specjalizacją w International Trade and Finance. Także tak, ale teraz jestem właśnie w Polsce. Super. Dzięki temu możemy się na żywo spotkać w studio podcastowym. Fajnie. Dobrze, że Ciebie tutaj mam. Paweł Bolek ze mną.

Będzie dzisiaj dużo fajnych tematów, mam nadzieję. Też mam nadzieję. I teraz mam do Ciebie pytanie, zagadkę. Co ma wspólnego Sciences Po z ostatnimi siedmioma prezydentami Francji? Ciężkie pytanie. Podejrzewam, że odpowiedź jest taka, że cała siódemka tam chodziła. Zgadza się. Siedmiu prezydentów ostatnich w Francji kończyło Sions po Paris. W tym Emmanuel Macron, który teraz jest prezydentem. Rozszyfruj na polski nazwę uczelni. Polska nazwa to jest Instytut Nauk Politycznych w Paryżu. Jasne. Super. A jeszcze powiedz mi, co w Michigan studiujesz?

Tam właśnie mam zajęcia z ekonomii i właśnie specjalizuję się w finansach publicznych, za co bardzo dziękuję profesorowi Stevensonowi, z którym robiłem projekt na temat polityki edukacyjnej w stanie Michigan i właśnie tam mogę się trochę bardziej rozwijać w tym kierunku. Dobra, a teraz spróbujemy się cofnąć w czasie i zastanowić, jak to się wydarzyło, że jesteś tu, gdzie jesteś, bo to jest bardzo ciekawa droga, którą przebyłeś. Jak miałem 8 lat, to z rodzicami pod hasłem Wakacje. Wyjechaliśmy z kraju i tak zostaliśmy za granicą przez trzy lata.

Ale zawsze bardzo dużo tam słuchałem muzyki, zawsze tam podśpiewywałem sobie. I w Irlandii zacząłem chodzić do szkoły muzycznej, grałem na gitarze klasycznej, gdzie mogłem rozwijać swoją znajomość właśnie też teorii muzycznej. I potem w Polsce, jak wróciliśmy do Polski, to nadal to kontynuowałem. W Irlandii też byłem w chórze kościelnym i tam śpiewałem. I nawet teraz właśnie na Michigan też jestem w chórze i mieliśmy nasz koncert w listopadzie. Także bardzo mi było miło, jak moi znajomi mogli tam przyjść. A teraz Michigan? Śpiewasz w chórze. Tak, teraz właśnie śpiewam w chórze. Jak to się wydarzyło, że ty się tam dostałeś, jadąc na szybką wymianę? No, po prostu przyszedłem na ich spotkanie i... Czyli szukałeś tego?

No tak, musiałem znaleźć, bo tam jest bardzo dużo różnych tam student clubs tak zwanych. To się tam na Instagramie szuka, tam są takie spotkania, takie kiermasze tych klubów. No i tam przyszedłem i zaśpiewałem i... Nie przyjęli. A to jest ciekawe, bo to jest znane z filmów, jak właśnie wyglądają te takie rekrutacje do różnych klubów. Czy to tak wygląda jak w filmach, że są takie domy, gdzie tam się ludzie spotykają, one są dedykowane danej małej społeczności? Czy mówisz o fraternities i sororities? One są. Ja do żadnej nie należę, ale to jest bardzo, bardzo duża część kultury studenckiej w USA. A na pewno już na Michigan jest dużo tych fraternities i sororities, czyli po polsku bractwa, to się chyba mówi, i też jest odpowiednik dla dziewczyn.

Co ty robisz w wolnym czasie? Bardzo mało mam czasu wolnego. Właśnie w tym semestrze miałem bardzo dużo zajęć. Wziąłem maksymalną ilość zajęć, żeby móc jak najbardziej skorzystać. Tam z profesorów na Michigan, ale w wolnym czasie nadal czytam. Ostatnio próbuję przebrnąć przez Pamiętniki Franka McCourta. On jest autorem irlandzko-amerykańskim, który urodził się w Ameryce, ale w dzieciństwie wrócił do swojej miejscowości rodzinnej, jego rodziny, Limerick, tam gdzie ja się wychowałem. I bardzo ciekawa historia, jak on potem został nauczycielem w Nowym Jorku i jak trochę był tak odrzucany przez to amerykańskie społeczeństwo, bo on miał ten akcent typowy dla zachodniej Irlandii i tak dalej.

Ty jesteś pierwszorocznym stypendystą, tak? Tak. Więc teraz była okazja przy okazji świąt i tak dalej poznać naszą grupę, która już jest szersza niż tutaj na zdjęciu, bo nie ma naszego rocznika. Jest ponad setka teraz, więc nie mogłem porozmawiać z każdym, ale porozmawiałem z wieloma osobami i okazuje się właśnie, że niektórzy są nawet z moich okolic. Także może uda nam się też spotkać właśnie poza tylko tymi oficjalnymi spotkaniami. Super. Super. O to chodzi. Powiedz mi, poza wyjazdem do tego Michiganu, w czym cię wspiera jeszcze fundacja? Fundacja właśnie jest bardzo ważna dla mnie, dlatego że jest mentoring, czego nie ma w wielu innych fundacjach.