#37 Czy człowiek może zamieszkać na księżycu? - Paula Drozdowska

Paula Drozdowska to stypendystka Rafał Brzoska Foundation i studentka architektury kosmicznej na University of Houston, jedynego na świecie programu skupionego wyłącznie na projektowaniu przestrzeni do życia poza Ziemią. Już na pierwszym roku dołączyła do zespołu badawczego współpracującego z NASA, a tego lata kontynuuje staż w ramach grantu NASA Miro Ideas. Projektując nadmuchiwane habitaty dla przyszłych misji księżycowych. Wcześniej jako liderka w Polskiej Stacji Badawczej, Lunares, realizowała ponad 20 symulacji misji kosmicznych. Dziś łączy inżynierię z pasją do sportu, edukacji i mentoringu młodzieży, pokazując, że nawet z Polski można sięgnąć gwiazd.

Właśnie mam takie małe marzenie, że może zostać architektem kosmicznym. Niestety wtedy też nie mogłam znaleźć wielu informacji na ten temat. Wszystko było po angielsku, na stronach polskich nie było żadnych informacji na ten temat, tak powiem. I on powiedział, że jest taka firma we Wrocławiu, wcześniej byli kołem naukowym, ale ta firma właśnie zajmuje się projektowaniem architektury kosmicznej ekstremalnej. Jak ja to usłyszałam, przeczytałam, bo to było przez maila, bo to było w trakcie pandemii, mówię, wow, okej, czyli jest to możliwe. I to w Polsce. I to w Polsce, chociaż nigdy wcześniej o nich nie słyszałam. No i też jednym właśnie z projektów tej firmy, czyli Space is More, była stacja badawcza Lunares, gdzie organizują symulacje misji księżycowych.

I tak po pierwszej rozmowie opowiedziała mi o moim marzeniu i poradzili mi, co mogę zrobić, jakie są koła naukowe na różnych uczelniach, jakie są możliwości i co inni ludzie zrobili w tym kierunku. Nawet jeśli to nie była architektura kosmiczna, to czy praca nad satelitami, czy też nad łazikami. Co jest realnego w tym momencie? I tak właśnie z rozmowy wyszło, że udało mi się zdobyć u nich staż. I tak zaczynałam właśnie od wypełniania różnych małych dokumentów tu i tam, obserwowania jak organizuje się takie symulacje misji księżycowych. I tak naprawdę, tak tylko powiem, że firma Space is More to właśnie jednym z tych projektów jest stacja badawcza Lunares.

Ale razem z Paula też pracowaliśmy nad konkursami, gdzie projektowaliśmy architekturę kosmiczną dla misji marsjańskich czy też księżycowych. Ale jeśli mówimy o Lunares samym sobie, to właśnie Może tak przybliżę. Jest to stacja badawcza związana z Pile, niedaleko Poznania. I tam znajduje się taki jakby symulowany habitat księżycowy, gdzie szóstka osób, chociaż czasami też mieliśmy misje ośmioosobowe, Tak naprawdę przez dwa tygodnie do miesiąca, w zależności od rodzaju misji i badań, spędzają każdy dzień pracując nad właśnie projektami, nad testowaniem technologii, które mogą się później przyczynić do przyszłych misji księżycowych.

A dla kogo to jest robione? Zależy. Dla uczelni niektóre firmy wysyłają swoich pracowników, uczelnie wysyłają swoich badaczy, studentów. Jest to też świetna okazja właśnie dla studentów, żeby pracować nad swoimi projektami magisterskimi czy też związanymi z ich doktoratem. Czyli poligon doświadczalny. Tak, tak, bo tak naprawdę są też takie placówki w agencjach kosmicznych, np. w Europejskiej Agencji Kosmicznej czy też w NASA. Jednak są to placówki bardzo zamknięte i ciężko jest tam się też dostać. Lunares oraz też parę innych stacji badawczych takiego typu na świecie, czy w Stanach, czy też w Rosji, są bardziej dostępne właśnie dla studentów, dla uczelni, żeby jednak też rozwijać te programy naukowe.

Pewnie jeszcze parę rzeczy po drodze się wydarzyło. Tak naprawdę pracowałam w Lunares przez około 3 lata, ponad 3 lata. I tak naprawdę mieliśmy mały zespół na początku. Pracowaliśmy w 4 osoby i tak z czasem nasz zespół się rozwijał, coraz więcej osób u nas pracowało. Ale poczekaj, studiowałaś w Warszawie? We Wrocławiu. Ok, czyli miałeś blisko. No ale jednak mówisz, że pracowałaś, ale też studiowałaś dziennie. Jak to godziłaś? Nie było łatwo, ale trzeba było dla marzeń, tak? Jeszcze pracowałam też w Starbucksie jako baristka, więc to był pracowity czas. Bardzo... Mało snu? Mało snu, tak. Jeszcze to też był okres pandemii, więc szukałam też opcji jak wyjść z domu tak naprawdę.

Więc mogłam wtedy pracować właśnie i w Starbucksie i też... Tak naprawdę może to dziwnie zabrzmieć, ale dzięki pandemii tak naprawdę Jestem tu, gdzie jestem. To jest jeden z czynników tak naprawdę, bo miałam taki moment, żeby zatrzymać się i pomyśleć, co naprawdę chcę robić w życiu. Bez różnych Tak naprawdę... distractions, przepraszam. Rozpraszacze, tak. Dobrze, dobrze, wybiłem cię i trzy lata byłaś w Lunares. Tak, z czasem dostawałam więcej obowiązków, tak naprawdę. Uczyłam się tak samo jeszcze więcej. Właśnie dzięki Leszkowi i Agacie też mogłam z nimi tak naprawdę podróżować na różne konferencje, na przykład Międzynarodowy Kongres Astronautyczny.

Więc było to duże wsparcie. Rodzice też dużo pracowali, więc wiem, że też nie chciałam zabierać im tego czasu. Ale jak mogli, to pomogli. Ok, czyli mamy rodziców, którzy są na tak, wspierają, ale na tej drodze twojej edukacyjnej, później już pracy, czy w Lunares, czy później w Houston pewnie, gdzie aplikujesz na różne staże i tak dalej. Pewnie słyszałeś też wiele razy nie, no bo to jest dosyć normalne, więc powiedz mi, ile razy słyszałeś nie, jak sobie z tym radzisz, bo to sobie z tym trzeba jakoś radzić, być wytrwałym. Ja rozumiem, że jesteś ze sportu, więc trochę jesteś wprawiona W wygrywaniu i w przegrywaniu, bo to zawsze pomaga. Opowiadaj. Tak, to prawda. Wiele razy usłyszałam nie w mojej pracy tak naprawdę przez ostatnie cztery lata, odkąd postanowiłam, że chcę iść w kierunku architektury kosmicznej.