DnD: Wendetta - Venka, chodź! (odc. 8)

Widzicie też morze z tej pozycji. Czekam na... Myślę, że to potrwa do nocy. Powiedz mi, czy w nocy przychodzą nieumargli? Tak. O, tęskniliśmy. Jest! W końcu! Właśnie się zorientowałem. Jeżeli legendy o Barrowi mają chociaż trochę prawdy, to tam będzie mnóstwo nieumarłych. No i zajebiście. Może dla ciebie. Wiesław? Ferguson. Zmieniłeś się. Nie tęskniłem za nim. To znaczy? Jesteś jakiś inny. Coś w tobie przyciąga, ale też coś odpycha.

Coś jest piękne, a coś odporne i obrzydliwe. A Ferguson? Jak odporne, nie rozumiem. Nieprzyjemne znaczy. Ale dla was czy dla... Kiwa głową. Coś zniszczyło twoją piękność. Jesteś już tylko ładny. Czar prysu.

Jeszcze trochę. Spoglądam na niebo. Już jestem prawie gotowa. Chyba. Znasz się na gwiazdach? Pyta Fergus. Unosząc swoją głowę tak, żeby spojrzeć niby w niebo. Patrzyłam na księżyc. Myślałem, że na tę piękną konstelację. Ale jeśli chcesz wiedzieć, to to jest mały dinozaur. Nie, mylisz się. Tutaj nazywamy tę konstelację garbatym szwagrem. Okej. Ale faktycznie jest trochę podobny do małego dinozaura. To z uwagi na garb i krótkie rączki. Dokładnie tak.

No dobra. Idziesz z nami, Fergus? Idziemy daleko. Dokąd idziemy? Daleko. Dowrót, Baldura. Dalej. Uuu. Idziemy do miejsca, do którego można się dostać tylko ten, kto wie gdzie leży. No nie. Idziecie do Mayshell. Prawie. Gdzie? No dobrze. Jesteście gotowi? Nie. Podchodzę do ciebie. Już nigdy nie będę gotowy.

Ale przecież... ...wciąż przychodzą. Ale po co? Nie wiedzą po co przychodzą. Bo się lubią. Mhm, tak. Banda niegodziwców. Nie dogodzisz, nikomu nie dogodzisz. Człowiek ratuje miasto, ratuje przyjaciółkę, bo chuja do tego miasta w ogóle wchodziło. Pamiętaj, najważniejsze jest niewidoczne dla oczu, mówi Fergus. Ty mnie dzisiaj najmocniej zraniłeś. Tyle razy zostałem w tym mieście w plecy, w brzuch i w ogóle wszystko, a zraniłeś mnie najmocniej na świecie. Jesteś brzydki, ale dalej Cię kochamy.

Szybko się zmieniło z pięknego, 6 na 10 jest... Co dalej? Nie odzywaj się do mnie. Spierdalaj mnie stąd już. On kręci głową. Trudno jest znaleźć bardziej płomienne uczucie niż gniew wzgardzonego kochanka. Patrzę. Naszeptaj Fergusona. No, no. Ty się lepiej swoim związkiem zajmij, Willibald. No, no, no. Szept. Dla nas zawsze będziesz najpiękniejszy. To wiem. A dla Fergusona już nie. Wiesz co, Willibald? Żeby ci się nogi połamały, jakbyś chciał tańcować z tym szkieletem w tej sukience. Dobra.

Za to, że zrobiło mu się przykro, że nazwałeś go brzydkim. To nie, to Felguson. Ja nie mogę przeprosić, jestem martwy. Możesz przeprosić. Kukułko, już umiesz otworzyć tą bramę? Zakładam ręce na pół. Filibald, no proszę cię, przeproś, szepta, popatrz jak jest mu przykro. Jest mu przykro cały czas. Obok Kukułki staje z zaplecionymi ramionami Fergus. No proszę, przeproś. Zobacz. Zając płacze.