Grillowali i pili piwo, gdy obok dopalały się ciała | Podcast Kryminalny

Kutzi był człowiekiem inteligentnym, skłonnym do manipulacji i całkowicie oddany idei utrzymania państwa apartheidu. Pod jego kierownictwem sformalizowano koncepcję jednostki Ascarii. Askari był zazwyczaj byłym bojownikiem ruchu wyzwoleńczego, najczęściej z umkhonto we Wsizue, który został schwytany przez reżim. Zamiast osadzać go w więzieniu lub skazywać na śmierć, policja próbowała go zwerbować. Niektórzy Askari byli torturowani tak długo, aż zgodzili się na współpracę. Inni, rozczarowani lub przerażeni, przechodzili na drugą stronę w zamian za ocalenie życia.

W Flag Plas Ascarii byli szkoleni, uzbrajani i wysyłani do tajnych operacji. Ich zadaniem było inflirtowanie sieci antyapartheidowych, zbieranie informacji wywiadowczych oraz pomoc w aresztowaniu lub eliminowaniu dawnych towarzyszy. Otrzymywali pensje. Niektórzy byli nagradzani domami, samochodami i premiami. Oficjalnie Flag Plas była kolejną policyjną bazą. W rzeczywistości funkcjonowała jednak w atmosferze całkowitej bezkarności. Jeśli ktoś trafiał do Flag Plas jako podejrzany, rzadko stamtąd wracał. Późniejsze raporty opisywały to miejsce jako przestrzeń moralnej zapaści.

Ich ciała porzucano w odludnych miejscach, wysadzano przy pomocy materiałów wybuchowych lub oblewano benzyną i palono. W wewnętrznych notatkach policyjnych powszechnie używano słowa ELIMINACJA. Śmierć określano eufemistycznie jako trwałe usunięcie. Jedną z pierwszych znanych ofiar Ascarii był Griffith Mxenge, prawnik z Durbanu, zajmujący się sprawami praw człowieka. W listopadzie 1981 roku wpadł w zasadzkę zastawioną przez agentów Flag Plus. Został ugodzony nożem ponad 40 razy.

Pod kierownictwem de Kocka program Ascarii znacznie się rozrósł. Nowi rekruci trafiali do Flag Plus na szkolenia, a potem byli wysyłani w różne części kraju. Operacje obejmowały obszar od Kapsztadu po Transwan, a z czasem sięgnęły także poza granice Republiki Południowej Afryki, do Botswany, Lesutu i Mozambiku. W lutym 1982 roku nowi rekruci pod pretekstem szkolenia wojskowego zostali zwabieni do tzw. bezpiecznej kryjówki. Trzech z nich zginęło w eksplozji. Czwarty, Zandis Lemusi, przeżył, lecz odniósł obrażenia, które na zawsze zmieniły jego życie.

De Kock usłyszał 121 zarzutów, w tym morderstwa, spisku w celu popełnienia morderstwa, oszustwa i porwania. Proces de Kocka rozpoczął się w lutym 1995 roku w Pretorii i trwał niemal dwa lata. Wśród świadków znaleźli się byli współpracownicy, ocaleni, Ascarii oraz rodziny zaginionych. Joe Mammazella zeznawał przeciwko niemu, opisując w porażających szczegółach, jak podejrzani byli torturowani przy użyciu akumulatorów samochodowych, duszeni plastikowymi workami i zabijani.

Amnestię przyznawano w zamian za prawdę, lecz nie każdy mówił prawdę. Askarii często sami byli ofiarami, zmuszanymi do posłuszeństwa torturami, groźbami śmierci lub wycieńczonymi latami konfliktu. Niektórzy przechodzili na drugą stronę, by chronić swoje rodziny. Inni kierowali się pieniędzmi lub władzą. Wielu zobojętniało na przemoc. Niewielu przedstawiło jakiekolwiek uzasadnienie dla swoich czynów. Większość pierwotnych agentów Flag Plus zniknęła w anonimowości. Niektórzy wrócili do społeczności, które niegdyś terroryzowali.