Hrabia Monte Christo. 98. Prawo

98. Prawo. Widzieliśmy z jaką łatwością Eugenii i Luizie udało się przygotować wszystko do drogi i uciec. Niedziwota. Każdy był tak zajęty własnymi sprawami, że nie był w stanie interesować się sprawami innych. Zostawimy na chwilę bankiera, przerażone jego wizją bankructwa, niech sobie oblicza w pocie czoła długie kolumny cyfr składających się na jego pasywa. Udamy się za Baronową, która lekko ogłuszona po ostatnim ciosie, jak zwykle, pojechała po Radę do Pana Luciana d'Ibrey. Baronowa bardzo liczyła na ten mariaż, aby uwolnić się wreszcie od opieki nad córką, która zważywszy na charakter Eugenii, nie była zbyt łatwa.

Potem jej myśli uleciały w przestrzeń i zatrzymały się na kawalkantim, niczym ptak, który zwisa w locie nad przepaścią. Andrea był nędznikiem, złodziejem, mordercą, a jednak posiadał maniery świadczące o pewnym wychowaniu, o ile nie odebrał nawet pełnej edukacji. Andrea wszedł do tego świata, chlubiąc się ogromnym majątkiem, protegowany przez szanowanych ludzi. Jak można wybrnąć z tego labiryntu? Do kogo się udać, by wyjść z tak okropnego położenia? Dibrej, do którego udała się w pierwszym odruchu, jak każda kobieta, która szuka rady i pocieszenia u mężczyzny, którego kocha, choć ten często ją gubi, Dibrej mógł jej tylko doradzić.