Hrabia Monte Christo. 82. Palec boży
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!
82. Palec boży. Kaderus jęczał wciąż rozdzierająco. Już po mnie! Przyszliście za późno, zobaczycie już tylko jak umieram. O, co za ciosy! Ile krwi! I stracił przytomność. Ali wraz z panem podnieśli rannego i zanieśli go do sypialni. Tu Monte Christo dał ale mu znak, aby rozebrał Kaderusa i ujrzał trzy straszliwe rany. Boże, rzekł. Czasami długo zwlekasz, nim wymierzysz karę, ale twoja zemsta, gdy już kogoś dosięgnie, jest całkowita. Ali spojrzał pytająco na pana, nie wiedząc, co ma robić dalej. Pójdziesz na przedmieście Saint-Honor do pana prokuratora de Villefort i przyprowadź go tutaj.
Po drodze obudź odźwiernego i każ mu sprowadzić lekarza. Ali wyszedł, pozostawiając rzekomego kapłana z nieprzytomnym kaderusem. Gdy nieszczęśnik otworzył oczy, hrabia siedział obok i wpatrywał się w niego postępnie, ale i z litością. Jego usta poruszały się, jakby odmawiał modlitwę. – Doktora, ojcze! – stęknął kaderus. – Każ wezwać doktora? – Już po niego posłałem. Wiem, że to niepotrzebne, nie uratuje mi już życia, ale może doda mi siły, będę mógł złożyć zeznania. Dotyczące czego? Mojego mordercy. Więc go znasz. Ba, czy go znam? To Benedetto, twój kompan. Tak. Dał mi plan domu hrabiego w nadziei, że go zabiję i że odziedziczy po nim majątek.
Kaderus westchnął. – A, ojcze, życie we mnie wlewasz. Jeszcze, jeszcze. – Dwie krople więcej i już byś nie żył. O, niech przyjdzie ktoś, przed kim będę mógł oskarżyć tego łajdaka. Jeśli chcesz, spiszę twoje zeznania, a ty je podpiszesz. Dobrze, dobrze, rzekł Kaderus i oczy rozbłysły mu na myśl o tej pośmiertnej zemście. Monte Christo napisał. Umieram zabity przez Korsy Kańczyka o imieniu Benedetto, mojego towarzysza z więzienia w Tuleonie, który miał numer 59. Następnie podał Kaderusowi pióro. Ranny zebrał resztkę sił, podpisał, opadł znowu na łóżko i rzekł.
Resztę sam ksiądz opowie, że występuje pod imieniem Adrea Cavalcanti, że mieszka w hotelu książęcym, że... Boże, Boże, umieram! I Kaderus znowu zemdlał. Ksiądz zbliżył mu do nosa flakonik. Ranny znowu otworzył oczy. Pragnienie zemsty nie opuściło go nawet, gdy był nieprzytomny. – Ksiądz, powień to wszystko, prawda? – Powiem, że dał ci plan tego domu w nadziei, że hrabia cię zabije. Powiem, że uprzedził hrabiego, wysyłając mu list. Powiem, że ponieważ hrabiego nie było, to ja odebrałem list i czekałem tutaj na ciebie. Niech mi ksiądz da słowo, że tak będzie, stękał Kaderus.
Z tą nadzieją umieram, lżej mi będzie konać. Powiem, że przyszedł za Tobą, że przez cały czas na Ciebie czatował i jak tylko wyszedłeś, ukrył się za rogiem muru. A ksiądz widział to wszystko? Przypomnij sobie moje słowa. Jeśli wrócisz do domu cały i zdrowy, to będzie znaczyło, że Bóg Ci przebaczył, a wtedy i ja Ci przebaczę. I nie ostrzegł mnie ksiądz, zawołał Kaderus, usiłując podnieść się na łokciu. Wiedział ksiądz, że kiedy stąd wyjdę, zostanę zabity i nie uprzedził mnie o tym? Tak, bo uznałem Benedetta za narzędzie boskiej sprawiedliwości. Świętokradztwem byłoby sprzeciwienie się zamiarom opatrzności.
Boska Sprawiedliwość, niech ksiądz przestanie. Sam ksiądz najlepiej wie, że gdyby istniała Boska Sprawiedliwość, nie chodziłoby bezkarnie po świecie tylu łotrów. Cierpliwości, rzekł ksiądz takim tonem, że konający zadrżał. Cierpliwość. Kaderus spojrzał na nie zdziwiony. A ponadto, ciągnął ksiądz, Bóg jest pełen miłosierdzia i ma je dla wszystkich. I Tobie je okazał. Jest przede wszystkim Ojcem, dopiero potem Sędzią. O, to ksiądz wierzy w Boga? Gdybym miał nieszczęście nie wierzyć w Niego aż do tej chwili teraz, patrząc na Ciebie, na pewno bym uwierzył.
Kaderuz zacisnął pięści i wzniósł je do nieba. – Posłuchaj – rzekł ksiądz, wyciągając ręce nad rannym, jakby chciał przelać w niego wiarę. – Patrz, co zrobił dla ciebie ten Bóg, którego ty nie chcesz uznać nawet w ostatniej chwili życia. Dał ci zdrowie, siłę, pracę, a nawet przyjaciół. Dał ci też życie spokojne, jakie powinien wieść człowiek o czystym sumieniu. A ty, co zrobiłeś? Zamiast korzystać z tych darów Pana, które przecież tak rzadko zsyła w całości ludziom, oddałeś się próżniactwu i pijaństwu, a popijanemu zdradziłeś najlepszego przyjaciela. – Pomocy! – krzyknął Kaderus. – Ja nie potrzebuję księdza, ale doktora.
Mało, mówisz sobie, chociaż masz więcej niż kiedykolwiek dotąd. Popełniasz trzecią zbrodnię, zupełnie bez powodu, niczym nieusprawiedliwioną. Bóg się tym zmęczył i Bóg cię ukarał. Kaderus słabł w oczach. Pić, jęknął. Pić, pali mnie. Monte Christo podał mu szklankę wody. I wymknie się ten łajdak, Benedetto, stęknął Kaderus, oddając szklankę. Nikogo nie minie kara, obiecuję ci to. Benedetto zostanie ukarany. Czyli ksiądz zostanie ukarany, bo nie dopełnił kapłańskiego obowiązku. Powinien był ksiądz udaremnić plany Benedetta.
Ja, rzekł hrabia z uśmiechem, który zmroził umierającego. Ja miałem udaremnić plany Benedetta, kiedy twój nóż ześlizgnął się po koszulce na mojej piersi. Tak, może nie pozwoliłbym ci zginąć z jego ręki, gdybym tylko widział, że się korzysz, że czujesz skruchę. Ale ty byłeś pyszny i żądny krwi, więc pozwoliłem, aby spełniła się wola Boża. — Nie wierzę w Boga! — wrzasnął Kaderus. — I ty także nie wierzysz! Łżesz! Łżesz! Milcz, bo utracisz resztę krwi, jak będziesz się tak wysilał. Nie wierzysz w Boga, ale umierasz, ugodzony Jego ręką. Nie wierzysz w Boga, ale ten Bóg mimo wszystko tylko czeka na Twoją modlitwę, na jedno słowo, jedną łzę, by móc Ci przebaczyć.
Bóg, który mógłby tak pokierować sztyle te mordercy, że zginąłbyś na miejscu. Ten Bóg dał Ci kwadrans na okazanie skruchy. Opamiętaj się, nieszczęsny, i okaż żal za grzechy. — Nie! — jęknął Kaderus. — Nie okażę skruchy. Nie ma Boga i nie ma opatrzności. Wszystkim rządzi przypadek. — Jest opatrzność i jest Bóg. A oto dowód na to. Ty jęczysz, konasz w rozpaczy, wypierasz się Boga, a ja stoję tu przed tobą bogaty, szczęśliwy, cały i zdrowy i składam ręce przed tym Bogiem, w którego ty chciałbyś nie wierzyć, A jednak w głębi serca wierzysz. — Kim ksiądz właściwie jest?
— stęknął Kaderus i utkwił gasnący wzrok w hrabi. — Przyjrzyj mi się dobrze — rzekł Monte Christo i przysunął świecę do twarzy. — No, to przecież ksiądz, ksiądz Busoni. Monte Christo zdjął perukę. Na ramię ona opadły mu piękne czarne włosy i okoliły bladą twarz. — O! — rzekł Kaderus z przerażeniem. — Gdyby nie te czarne włosy, powiedziałbym, że mam przed sobą tego Anglika, lorda Wilmore. — Nie jestem ani księdzem Bussonim, ani lordem Wilmore. Przyjrzyj się lepiej i dłużej. Przywołaj dawne wspomnienia. Słowa Hrabiego wibrowały jakimś magnetyzmem, pod wpływem którego osłabione zmysły nieszczęśnika wyostrzyły się po raz ostatni.
O tak! Zdaje mi się, że już Cię kiedyś widziałem, że Cię kiedyś znałem. Tak, widziałeś mnie kiedyś i znałeś. Kim więc jesteś? I dlaczego, skoro mnie znałeś, pozwalasz mi teraz umrzeć? Nic nie może Cię już uratować, bo Twoje rany są śmiertelne. Gdybym mógł Cię jeszcze ocalić, uznałbym to za ostatni znak boskiego miłosierdzia i usiłowałbym, przysięgam Ci to na grób mojego Ojca, usiłowałbym jeszcze ratować Cię, byś odpokutował za swoje grzechy. — Na grób twojego ojca! — zawołał Kaderus, jakby ożywiony jakąś świętą iskrą. Podniósł się, żeby lepiej zobaczyć człowieka, który wymówił tak uroczystą dla wszystkich ludzi przysięgę.
— Kim jesteś? Hrabia śledził pilnie wszystkie oznaki postępującej agonii. Zrozumiał, że był to już ostatni zryw życia w umierającym. Podszedł do niego i spojrzawszy na niego spokojnym, a zarazem smutnym wzrokiem wyszeptał mu do ucha – jestem. I ledwie uchylając usta wypowiedział nazwisko głosem tak cichym, jakby sam bał się je usłyszeć. Kaderus podniósł się na kolana, wyciągnął ręce, próbował się cofnąć, w końcu złożył dłonie i wznosząc je w ostatnim wysiłku do nieba wyrzekł – O Boże, Boże, przebacz mi, że wyparłem się Ciebie. Istniejesz i jesteś Ojcem ludzi w niebie, a sędzią ludzi na ziemi.
Pokazano wszystkie 13 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Aleksander Dumas. Cała książka. Zapraszam do słuchania!