O Uli, co czarne pudełko dostała
O tragicznym wypadku, batalii sądowej i czarnym pudełku.
To są trudne historie. Myślę, że taką historię też kiedyś pewnie trzeba by przeczytać. I kochani, jeszcze jeden komentarz. Słucham i wręcz wyję z bólu, bo dzisiaj drugi listopada. Dzisiaj znów stanę nad grobem córki. W tym całym bólu wcale nie trafiają do mnie słowa, że te nasze dzieci żyją i czekają. Z jednej strony oczywiście ja wierzę w to, bo bez tej wiary dawno bym umarła z bólu. Wierzę, że moje dziewczynki są razem, że czekają na nas szczęśliwe i uśmiechnięte. Czasem nawet się uśmiecham. Żyję, wydaje się szczęśliwa, ale w środku to tak strasznie boli. Módlmy się za wszystkich rodziców, którzy odwiedzają dzisiaj swoje dzieci na cmentarzach. Módlmy się, aby nigdy nie stracili tej wiary, która trzyma nas przy życiu. Módlmy się, bo to wcale nie jest łatwe.
Druga rozmowa. My wczoraj nie skończyliśmy. Ale co pani chce kończyć? Msze wysłane, nie ma. No jeżeli wysłane, to gdzie i kiedy będą odprawione? A co pani sugeruje, że przepił? Ja nic nie sugeruję, ja nie jestem od rozliczania tutaj. Rozliczał to będzie nas ktoś tam na górze. Chcę tylko wiedzieć kiedy i gdzie są msze za moje dziecko. Znajomi pytają, ja też chcę wtedy iść na Eucharystię. Furia, potok zbędnych słów ze strony wikarego. Ale za co? Jestem tylko matką w żałobie. Idziemy na plebanie. Nie wiem, co ksiądz Wikary mówi do proboszcza. Efekt wbija w ziemię. Obrazek ten do dzisiaj mam przed oczami. Ksiądz proboszcz z dużym plikiem pieniędzy wychodzi z prywatnych pokoi do kancelarii i mówi, ile za tych mszy mam oddać.
Słyszę niby serdeczne, chcieliśmy wam jakoś pomóc, ale nie wiedzieliśmy jak. Księże proboszczono właśnie tymi mszami, które wikary obiecał u nas w parafii, że można odprawić, to by mi pomogło. Podsumowanie, odnalazły się dwie msze, nigdzie nie wpisane, od Ojca Chrzestnego i Matki Chrzestnej. Jeszcze jeden obrazek. Moja wyciągnięta ręka do księga wikariusza, kiedy mówię, proszę księdza, ja nie chcę trwać w takiej sytuacji. Jeżeli coś źle powiedziałem, nie wiem, ksiądz to odebrał jako atak, to ja przepraszam. Nie miałem zamiaru nikogo uradzić w żaden sposób i odpowiedź, odepchnięta ręka, bez słowa i bez komentarza. Do dzisiaj nie wiem gdzie, kiedy i czy w ogóle wszystkie zamówione msze zostały odprawione.
Mam nadzieję, że zostały. Słyszałem potem wiele opinii, że nie powinnam chodzić do tego kościoła, że powinnam parafię zmienić. Inni mówią, że straciliby wiarę, zaufanie do instytucji kościoła. My nadal należymy do naszej parafii, chodzimy do tego samego kościoła. Ksiądz, proboszcz czy wikary jest tylko pracownikiem, ja wiem, lepszym albo gorszym. Ja przychodzę do Jezusa, do Boga i nie zamierzam zerwać przyjaźni z Nim z winy kiepskiego pracownika. W małej społeczności wiadomo, wszyscy się znają, a w świetle takiej tragedii wszyscy nas znają. Każdy zna nas lepiej, wie więcej. Wersji wypadku co najmniej kilkanaście. Wbiegła, zagapiła się, miała słuchawki, nie miała słuchawek. I ta najokrutniejsza wersja, ale i najchętniej powtarzana, po prostu sztos.
Pokazano wszystkie 4 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Opracowanie wprowadzenia i pierwszych komentarzy do historii.
Opowieść o stracie córki w wypadku samochodowym i dalszych konsekwencjach.
Opis walki z depresją, terapią i próbą odzyskania życia po stracie córki.
Komentarze na temat systemu kościelnego i mszy za duszę córki, zakończenie historii i słowa konsekwencji.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.