Pożądanie po czterdziestce

Ona odpowiada. A jak nie ma na co odpowiadać, bo już dawno nie ma ani w domu czułości, ani dotyku, ani intymnych sytuacji, to nie odpowiada. I to jest pierwsza rzecz, którą Wam dzisiaj zostawiam. Nie czekasz na ochotę. Tworzysz warunki, w których ochota może się pojawić. Druga rzecz, o której musimy porozmawiać, to asynchronia. Czyli to, że dwie osoby w jednym związku prawie nigdy nie mają identycznego rytmu pożądania. Ona ma większą ochotę rano, on wieczorem, on potrzebuje raz w tygodniu, ona raz na trzy, on wchodzi w pożądanie przez rozmowę, ona przez ciszę, on odzyskuje energię seksualną w pierwszym tygodniu urlopu.

A ona dopiero w trzecim. I asynchronia jest standardową konfiguracją absolutnie większości długich związków. I nie znajdziecie pary, która po piętnastu latach ma idealnie zsynchronizowane libido, bo to jest statystycznie niemal niemożliwe. Ale my wciąż traktujemy asynchronię jako winę jednej osoby i zwykle tej z mniejszą ochotą albo jako dowód, że coś jest nie tak. Esther Perel, którą bardzo często tutaj cytuję, pisze, że największą trucizną dla pożądania w długim związku jest oczekiwanie, że partner ma być dla Ciebie absolutnie wszystkim. Najbliższym przyjacielem, współrodzicem, finansowym partnerem, emocjonalnym wsparciem, intelektualnym sparing partnerem i erotycznym obiektem pożądania.