Historia bliska 9 grudnia godz. 21:07

Słuchał pan potem już, jak był spektakl eksploatowany? Słyszał pan widownię i ich reakcje na przykład? Ja tak, byłem na tym spektaklu o godzinie 12. To są wtedy... Z młodzieżą. Wtedy są z młodzieżą. Niebezpiecznie zbliżałem się do nich, ale tylko po to, żeby usłyszeć, co oni mówią, a bardzo dużo mówili. I ciekawiło mnie człowieka epoki PRL-u, czego nie wiedzą, co ich ciekawi, co dziwi. Dziwiło ich na przykład, to był moment, kiedy usłyszałem innych, przecież nie mogli sobie zinterpretować, co to są te trzy wrony, trzy postacie. Tam pojawiają się w którymś momencie te postacie, od razu powiem dla tych Państwa, którzy oczywiście nie widzieli spektaklu ani w teatrze, ani w telewizji, że to są przedstawiciele 1981 roku, jest akcja. Są przedstawiciele trzech niezaprzyjaźnionych, choć zaprzyjaźnionych oficjalnie państw czałczesku, tam Honecker i ktoś jeszcze inny, którzy zastanawiają się, no już moment jest, żeby chyba wkroczyć i dać odpór tej kontrrewolucji solidarnościowej.

A tak naprawdę nagrodę przyznali mu Niemcy z Bundestagu. Obok tej informacji jest informacja Dokładnie obok o kolejnych nowych aresztowaniach Michnika, Kuronia i innych postaci. Muzeum Historii Polski, które musiało opowiedzieć tysiąc lat historii. Jak teraz opowiedzieć tą historię z PRL-u tamtego czasu i jeszcze więcej? No, to jest jednocześnie siła i słabość tego naszego muzeum. Mamy już w Polsce miejsce, gdzie historia Solidarności sama w sobie jest wspaniale opowiedziana. To jest Europejskie Centrum Solidarności w Gdańsku. Tam mamy rewelacyjną wystawę, gdzie scena po scenie można zobaczyć w zasadzie wszystko, o czym my w musicalu mówimy.

Ale to jest historia o Solidarności, która jest pewnego rodzaju ekstraktem, zawieszona bez tego, co było przed nią i bez tego, co było potem. Kiedy popatrzymy na misje, to co możemy i musimy zrobić w Muzeum Historii Polski, to się okazuje, że tutaj nie tylko historia Solidarności, ale wręcz cały wiek XX jest tylko niedużym wycinkiem historii, która trwa od tysiąclecia. I to jest, wydaje mi się, niesamowita siła, że widzowie, którzy dojdą do tej, po długiej wędrówce, to jest 7300 metrów, widzowie, którzy dojdą do tej ostatniej galerii poświęconej PRL-owi... Podwieczór będzie. Pewnie będzie podwieczór, jak zaczną rano, albo będą musieli wrócić następnego dnia.

Bardzo poruszająca jest ta duża galeria poświęcona PRL-owi. Ona się zaczyna od przeniesionego tutaj do nas z Dworca Wileńskiego Monumentu Czterech Śpiących i na początku jest bardzo silnie w cieniu tych postaci. Muszę powiedzieć Czterech Śpiących, bo tak w Warszawie my mówimy, to wszyscy wiedzą, ale nasi słuchacze są daleko też spoza Warszawy. Tak się mówi potocznie. Na były pomnik ku chwale radzieckiej armii, wybudowany w 1946 roku. To pierwszy pomnik powstały na ziemiach polskich i z inspiracji NKWD. Stanął on na Pradze i dziękował radzieckim żołnierzom za wyzwolenie. Obok więzienia NKWD to tym bardziej było strasznie ironiczne. No właśnie i mamy te cztery postaci takie złowrogie, stojące na straży, czuwające i wszystko co oglądamy