Odc. 17 Wizyta teściowej

Co tam? Julia, ten pociąg przyjeżdża w pół do czwartej, tak? Romek, po raz tysięczny, tak. Tylko proszę cię, dobrze, nie spóźnij się, bo wiesz, jak ona tego nie lubi i pamiętaj, że nie może nosić żadnych ciężarów. Dobrze, wyjdę z biura wcześniej. Uzgodnione. Słuchaj, ja postaram się dotrzeć na czwartą, dobrze? Tylko gdyby mi się nie udało, to zrób kawkę, okej? I poczekajcie na mnie. Aha, Romuś, a kupisz w Cukierni Rogale? Tylko błagam cię, to jest z certyfikatem. Jeszcze jakieś życzenia? No, wiesz, co do kawy, to żeby pieściła zmysły.

Hej, mamo. Nie, nie, po prostu się dawno nie widzieliśmy. Za to mama kwitnie. Co ty wygadujesz? Ja kwitnę. Chyba zarazkami. Mnie się wydaje, że mama jakby młodsza. Ty, nie mów takich rzeczy, bajtloków. A jak Julka mamę zobaczy, to potwierdzi. A no właśnie, gdzie Julka? Jeszcze ma zajęcia. Zaraz dotrze. Jak minęła podróż? Łezu, lepiej nie pytaj. Aż tak? Makabra. Naprzeciwko mnie rozsiadł się jakiś facet. Ledwie pociąg ruszył, bezceremonialnie zdjął buty. Dwie dziury w skarpetach, wstyd. Kto ściąga buty w pociągu? Zdarza się. Co? Zdarza się? To ty też tak robisz? Ja? Nigdy w życiu. A nie mogła się mama przesiąść? No nie, wszystkie miejsca zajęte. Współczuję. Ale to nie koniec!

To nie koniec! Na kolejnej stacji wsiadła kobieta z walizką jak ciężarówka, próbowała ją odłożyć na półkę, pociąg wjechał w tunel, ta straciła równowagę i z całym impetem wylądowała na moich chorych kolanach. Zamach! Ale się narobiło. No, ledwo przeżyłam. Chodźmy. A do was to pójdziemy na nogach, hm? Tak? Bo Julka mówiła, że mieszkacie niedaleko dworca. Blisko, ale dla wygody podjechałem autem. No ale nie skończyłam Ci jeszcze o tej, co mnie zaatakowała. Aha, znaczy nie koniec niespodzianek. No wyobraź sobie, ta kobieta wyciągnęła z torby całą restaurację.

Roman, ile tego było. Bułki z serem, do tego czosnkowa kiełbasa, kwaszone ogórki, jak te wszystkie zapachy się pomieszały. No, aż zgłodniałem. Mnie tam do śmiechu nie było. Ta-dam! Podjeżdżamy do naszej rezydencji. To już tu? Oto nasz dom. A cóż to za piękna secesyjna willa w głębi. A to jest siedziba Radia Poznań. No ładnie. Ładnie. I taki piękny park naprzeciwko. No jestem pod wrażeniem. A co Julka nie pokazywała mamie zdjęć? A wiesz na zdjęciach to nigdy nie widać dobrze. No bierzemy walizeczkę i na górę.

Jestem już dziemką, ale starym kawalerem to jak żyję, nie byłem. Nie, nie, kawalarz powiedziałem. A, no, no, no, no, zapomniałem sobie włożyć tego dinksa do uchmanda. Mów pąteczko głośnie, panie Rumku. Postaram się. Roman, ja nic nie rozumiem. No, jak też ten nosz Łazarz się, szanowny pani, podobał? Nie miałam jeszcze okazji rozejrzeć się po okolicy. Ach, co? Jak wie co, to możemy zrobić zaś małorajzę po tym noszym fyrtlu. Wszystko tu Pani pokoże. Gdyby Pan wybierał się kiedyś do Krakowa, to chętnie się zrewanżuję. Najpiękniejsze miasto w Polsce.

Miasto królu. Ja tam tak zadość Alexander nie jestem, ale nigdy nie wiadomo, nie? Mogę czasem tam wpresnąć. No to wejdźmy już może do środka. Dalej, Ren! Kobity przodem! Pożegnam się, bo ja już tu... Cimcie się wiaruchna, o wydarzeje. Boże, Romek, czy ja do Niemiec przyjechałam? Spokojnie, spokojnie. To taka mała próbka poznańskiej gwary. Jak wy tak żyjecie?

Po co to darcie sznupy? Mamusiu, proszę do środka. Takie drogie rajstopy! A walichę to ją mam wam przytośtać? Trzymajcie mi ręce! No, już ją zabieram. No, na razie, pani Wando. Kiedy Kejtra zabierzecie? Za ruchno muszę iść precz. Za moment wraca Julka, to go od pani weźmie. No, myślę. Udało się. Co za dzień. Wszyscy mnie atakują. Zamach w podróży, bestia na klatce, ten Poznań to a niemniej inny świat. Tylko Tygrysa do kompletu brakuje. Halo, tu Łazarz. Serial audio Radia Poznań. wystąpili Małgorzata Łodej-Stachowiak, Oliwia Nazimek, Maria Rybarczyk, Michał Grudziński, Jan Ignacy Romanowski, scenariusz Patrycjusz Tomaszewski, konsultacje scenariusza Jan Strugarek, muzyka Hubert Wińczyk, koordynacja Anna Jaworska, realizacja dźwięku Paweł Kretkowski.